เย่เฉินนั่งอยู่บนรถของกู้เหว่ยเลี่ยง ระหว่างทางมุ่งหน้าไปยังบ้านตระกูลกู้ ต่งรั่งหลินก็โทรศัพท์เข้ามา บอกว่า “เย่เฉิน ฉันจองตั๋วเครื่องบินที่พวกเราสองคนจะกลับจินหลิงเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า โอเคไหมคะ?”
“ได้ครับ” เย่เฉินตอบกลับ “ตั๋วเครื่องบินราคาเท่าไร? ผมโอนให้คุณ”
ต่งรั่งหลินเอ่ยอย่างตำหนิ “ตั๋วเครื่องบินใบเดียวก็เท่านั้น ยังต้องให้เงินฉันอีกหรอ? คุณเห็นฉันเป็นคนนอกมากเกินไปแล้วล่ะมั้ง!”
เย่เฉินเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง “คุณช่วยผมจ่ายเงิน ผมจะไม่ให้คุณได้ยังไงกันล่ะ”
ต่งรั่งหลินอุทานฮึ เอ่ยถามว่า “งั้นคุณช่วยชีวิตฉันตั้งหลายครั้ง ฉันจะไม่ตอบแทนคุณได้ยังไงกันล่ะคะ? คุณเย่เมื่อไรจะให้โอกาสฉันได้พลีกายถวายชีวิตคะ?”
เย่เฉินเพียงครู่เดียวก็ไปต่อไม่ถูก เอ่ยขึ้นอย่างจนปัญญาว่า “ก็ได้ครับ เรื่องตั๋วเครื่องบินผมก็ไม่เกรงใจกับคุณแล้ว พรุ่งนี้เช้าเจอกันที่สนามบินก็แล้วกัน”
ต่งรั่วหลินเอ่ย “งั้นก่อนแปดโมงคุณต้องถึงสนามบิน ห้ามตื่นสายโดยเด็ดขาด”
เย่เฉินตอบกลับ “วางใจครับ ผมจะถึงสนามบินให้ตรงเวลา”
วางสายลง กู้เหว่ยเลี่ยงที่อยู่ด้านข้างเอ่ยถามขึ้นอย่างตื่นตระหนกว่า “คุณเย่ พรุ่งนี้คุณก็จะกลับจินหลิงแล้วเหรอครับ?”
“ใช่”
กู้เหว่ยเลี่ยงถามขึ้นอีก “คุณเย่ งั้นคุณจะกลับมาอีกเมื่อไรครับ?”
“ยังไม่แน่ใจ”
กู้เหว่ยเลี่ยงในใจผิดหวังถึงขีดสุด
ในบ้านนอกจากคนรับใช้แล้ว เย่เฉินเห็นเพียงแค่กู้ชิวอี๋กึ่งนั่งกึ่งนอนอ่านนิยายอยู่บนโซฟาคนเดียวเท่านั้น
เพราะภายในบ้านทั้งหมดล้วนเป็นพื้นทำความร้อน แม้ว่าภายนอกจะเป็นฤดูหนาวเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติช่วงที่หนาวสุดของปี แต่ภายในคฤหาสน์ยังคงอบอุ่นเป็นอย่างยิ่ง อุณหภูมิภายในห้องคงที่อยู่ที่ประมาณ28องศา อยู่ในบ้านสามารถเหมือนกับฤดูร้อน สวมเสื้อแขนสั้นกางเกงขาสั้นได้
กู้ชิวอี๋สวมชุดนอนกระโปรงผ้าลูกไม้ ขาที่เรียวงามขาวใสไขว้ทับกัน เปิดเผยอยู่กลางอากาศ
รูปร่างของเธอนี้ คือคนหนึ่งที่ดีที่สุดในบรรดาผู้หญิงทั้งหมดที่เย่เฉินเคยพบจริงๆ ต่อให้เป็นแม่พริกขี้หนูฉินเอ้าเสวี่ยนที่ฝึกศิลปะการต่อสู้ตลอดทั้งปี ก็ยังไม่สามารถเทียบได้
นี่หลักๆก็เป็นเพราะว่า สัดส่วนรูปร่างของกู้ชิวอี๋นั้นดีมากจริงๆ เธอก็คือสัดส่วนเก้าศีรษะที่ดาราหญิงทุกคนแม้แต่ฝันต่างก็ยังปรารถนา
ที่เรียกว่าสัดส่วนเก้าศีรษะ ว่ากันว่าคือความสูงของผู้หญิง เท่ากับเก้าเท่าของความยาวส่วนใบหน้าของตนเอง ผู้หญิงที่อยู่ภายใต้สัดส่วนนี้ รูปร่างคือสมบูรณ์แบบมากที่สุด ในชีวิตยากมากที่จะหาผู้หญิงที่สัดส่วนรูปร่างสมบูรณ์แบบขนาดนี้เจอ บอกว่าเลือกมาจากหนึ่งในร้อยก็ยังไม่ถือว่ามากเกินไป

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...