นี่สำหรับลูกพี่ลูกน้องผู้ชายคนอื่นๆแล้ว ต่างก็เป็นสภาพการณ์หนึ่งที่ไม่สามารถยอมรับได้!
ชั่วพริบตา ในใจของทุกคนก็เริ่มพยายามครุ่นคิดแผนการรับมือขึ้นมาอย่างสุดความสามารถ
คุณท่านเย่ทางนี้เพียงครู่เดียวอารมณ์แจ่มใสขึ้นมาในทันที เขากำหนดได้อย่างชัดเจนแล้วว่า โอกาสในการพุ่งทะยานของตระกูลเย่ที่อาจารย์ดูโหงวเฮ้งล่ายชิงหวาพูดเอาไว้นั้น ก็อยู่ที่ตัวของเย่เฉิน
นี่เพียงครู่เดียวก็ปลดล็อคความสงสัยที่กลัดกลุ้มอยู่ในใจของเขามาสี่ปี ทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาก
ด้วยเหตุนี้ เขาหัวเราะฮ่าๆ ลุกขึ้นมา เอ่ยด้วยเสียงที่ดังกังวาน “เอาล่ะ วันนี้ก็พอเท่านี้ แยกย้ายเถอะ!”
สีหน้าของทุกคนต่างก็มีความผิดปกติเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำคัดค้านใดๆออกมา เพียงแต่ในใจของทุกคนต่างฝ่ายต่างก็มีแผนการเป็นของตัวเอง คนจำนวนมากในหมู่พวกเขา ตายก็ไม่ยอมเห็นเย่เฉินย้อนกลับมายังตระกูลเย่อีกครั้งอย่างยิ่งใหญ่
หลังจากแยกย้าย ถังซื่อไห่กลับมาถึงห้องทำงานของตนเอง เพิ่งจะนั่งลงบนที่นั่ง ก็ได้รับสายโทรศัพท์ที่เย่เฉินโทรเข้ามา
เขารู้สึกดีใจขึ้นมา รีบรับโทรศัพท์ในทันที เอ่ยถามขึ้นอย่างเคารพนบนอบว่า “คุณชาย คุณคิดถึงที่จะโทรศัพท์มาหาผู้น้อยได้ยังไงกันครับ?”
เย่เฉินเอ่ยถาม “พ่อบ้านถัง ตอนนี้คุณสะดวกพูดหรือเปล่าครับ?”
“สะดวกครับ” ถังซื่อไห่รีบเอ่ย “ผมอยู่ที่ห้องทำงานของตัวเอง ที่นี่ปลอดภัยมาก มาตรการรักษาความลับก็ดีมาก คุณมีคำพูดอะไรพูดได้เต็มที่เลยครับ”
เย่เฉินตอบรับหนึ่งคำ เอ่ยอย่างราบเรียบว่า “ตัวผมอยู่ที่เย่นจิง อยากพบคุณสักหน่อย คุณมีเวลาหรือเปล่า?”
ถังซื่อไห่เอ่ยถามขึ้นอย่างตกใจ “คุณชาย คุณมาที่เย่นจิงแล้ว? เรื่องเมื่อไรกันครับ?”
เย่เฉินเอ่ย “มาสองวันแล้ว มาทำธุระบางอย่าง คิดว่าพรุ่งนี้จะกลับ ก่อนไปอยากพบคุณสักหน่อย”
เขาต้อนรับที่หน้าประตูด้วยตนเอง เห็นเย่เฉินมาด้วยกันกับผู้หญิงที่สวมผ้าปิดปากคนหนึ่ง ก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
ถังซื่อไห่พยายามมุ่งมั่นอยู่ที่เย่นจิงมาหลายปี มีความสามารถในการมองทะลุปรุโปร่งที่เกินปกติต่อเรื่องมากมาย เขาแทบจะแวบเดียวก็มองออก ว่าหญิงสาวสวมผ้าปิดปากที่มาพร้อมกับเย่เฉินนั้น ก็คือคุณหนูตระกูลกู้ กู้ชิวอี๋
วินาทีนี้ ถังซื่อไห่ดีใจอย่างหาใดเปรียบ เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นว่า “คุณชาย คุณกู้ ทำไมสองท่านถึงอยู่ด้วยกันได้ครับ?”
กู้ชิวอี๋หัวเราะแหะๆ เอ่ยว่า “ลุงถัง ฉันแต่งตัวขนาดนี้แล้ว ก็ปิดบังลุงเอาไว้ไม่อยู่หรอคะ!”
ถังซื่อไห่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “คุณกู้ออร่าไม่ธรรมดา ไม่ใช่แค่ผ้าปิดปากผืนเดียวจะสามารถบดบังได้ครับ”
พูดจบ ถังซื่อไห่ก็รีบเอ่ยขึ้นอีกว่า “คุณชาย คุณกู้ ที่นี่พูดคุยไม่สะดวก สองท่านกรุณาตามผมไปที่ลานหลังเถอะครับ!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...