ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1521

เมื่อได้ยินคำถามของเย่เฉิน ถังซื่อไห่ก็ส่งเสียงยิ้มอย่างเจื่อนๆ ไปทีหนึ่งพร้อมกับพูดอย่างใจคอแห้งเหี่ยวว่า “คุณชายครับ คนเกือบทั้งหมดในโลกนี้ก็เป็นแบบนี้กันหมดแหละครับ พวกเขาไม่รู้จักสำนึกในบุญคุณหรอก จะมีก็คงมีแต่ในยามที่ต้องการจะพึ่งพาอาศัยคนอื่น เพื่อเสพสุขความช่วยเหลือและการให้คำแนะนำสนับสนุนที่คนอื่นมอบให้เท่านั้น แต่พอไม่ต้องการคนอื่นแล้ว ก็จะชักสีหน้าใส่ทันทีหรือแม้แต่จะตอบสนองกลับมาโดยการโทษว่าคนอื่นแย่งความเป็นที่สนใจของพวกเขาไป.."

ในขณะที่พูดอยู่อย่างนั้น ถังซื่อไห่ก็พูดด้วยการทอดถอนใจด้วยความหดหู่ว่า "คุณชายไม่รู้หรอกว่า ในตอนนั้นที่พ่อของคุณชายพาพวกเขาไปสู้อย่างสุดชีวิตกับตระกูลรอธส์ไชลด์นั้น พวกเขาทั้งหมดต่างก็พากันประจบสอพลออย่างมาก กระทั่งได้ริเริ่มก่อตั้งสมาคมโลกธุรกิจเย่นจิง โดยเลือกพ่อของคุณชายดำรงตำแหน่งเป็นประธานคนแรกของสมาคม...

"แต่หลังจากที่พ่อของคุณชายพ่ายแพ้ให้กับตระกูลรอธส์ไชลด์แล้ว พวกเขาก็รีบยุบสมาคมธุรกิจลงทันที กระทั่งใส่ร้ายป้ายสีความล้มเหลวในการปฏิบัติงานของคุณพ่อคุณชายต่อสาธารณชน จึงทำให้พลาดโอกาสทองที่จะเอาชนะตระกูลรอธส์ไชลด์ไป และยังมีคนที่แอบใส่ร้ายคุณพ่อของคุณชายลับหลัง โดยพูดว่าพ่อของคุณชายกับตระกูลรอธส์ไชลด์ได้ร่วมมือกันทำลายผลประโยชน์ของตระกูลใหญ่ต่างๆ ในเย่นจิง..."

เมื่อเย่เฉินได้ยินดังนั้นก็กำหมัดแน่นอย่างอดไม่ได้เขาโกรธจนเลือดขึ้นสมอง แล้วตะโกนอย่างโกรธด้วยเสียงต่ำไปว่า "ไอ้พวกคนแบบนี้มันจะมากเกินไปแล้วนะ!"

ถังซื่อไห่ถอนหายใจ "เฮ้อ คุณชายครับเมื่อใดที่ผู้คนต้องการขอความเชื่อเหลือจากคนอื่นก็จะกระตือรือร้นไปมาหาสู่ แต่เมื่อใดที่ไม่ต้องการแล้วก็จะทำเป็นไม่สนใจไยดีอะไรเลย ซึ่งก็มีอยู่ทุกที่ของแต่ละตระกูลที่เย่นจิงและในปีนั้น พ่อของคุณชายเองก็เป็นวีรบุรุษจากการต่อต้านตระกูลรอธส์ไชลด์ด้วย ดังนั้นแค่ครู่เดียวคุณพ่อของคุณชายจึงกลายเป็นเป้าหมายแห่งความอิจฉาริษยาและการใส่ร้ายของผู้คนที่เย่นจิง พูดตรงๆ คือ อาจเป็นเพราะพ่อของคุณชายนั้นยอดเยี่ยมเกินไป!”

เมื่อถังซื่อไห่พูดถึงตรงนี้ก็หยุดชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็พูดต่อไปว่า "คนที่กระทำการแตกต่างจากผู้อื่น สุดท้ายก็จะถูกคนอื่นเล่นงาน และนี่ก็เป็นเหตุผลที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงมาตั้งแต่อดีตกาลแล้ว พูดตรงๆ ก็ยังคงเป็นเพราะเขายอดเยี่ยมเกินไป ดังนั้น เหล่าครอบครัวตระกูลขุนนางทั้งหมดของเย่นจิงจึงพุ่งเป้ามาที่เขาในปีนั้น..."

"เมื่อตระกูลรอธส์ไชลด์เห็นว่าเขากลายเป็นเป้าที่สังคมโจมตีจึงกลับมามีอำนาจอีกครั้งทันที ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็ยังหน้าเนื้อใจเสืออย่างมากโดยที่พวกเขาได้ประกาศต่อสาธารณชนว่า มันเป็นความคับข้องใจส่วนตัวของเขากับตระกูลรอธส์ไชลด์ และตระกูลเย่ ดังนั้นพวกเขาจึงปล่อยให้ครอบครัวตระกูลขุนนางอื่นๆ ใช้กลยุทธ์ดูไฟชายฝั่งโดยธรรมชาติ!"

น้ำเสียงของถังซื่อไห่ ก็ยิ่งเดือดมากขึ้น "เมื่อคุณท่านเห็นว่าตระกูลเย่จะกลายเป็นเป้าหมายในการโจมตีคนเดียวของตระกูลรอธส์ไชลด์แล้ว และกระทั่งยังแอบมีตระกูลอื่นๆ อีกมากมายจ้องหาโอกาสแทงข้างหลัง ดังนั้นจึงทำได้แค่ขับไล่พ่อของคุณชายออกจากตระกูลเย่ไป และประกาศต่อสาธารณชนว่า พ่อของคุณชายไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลเย่ดังนั้นพ่อของคุณชายจึงพาคุณชายและแม่ของคุณชายออกจากเย่นจิงไปยังจินหลิง

หลังจากพูดจบ เขาก็มองไปที่ถังซื่อไห่ และพูดอย่างจริงจังว่า “พ่อบ้านถังครับ คุณไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอก ผมไม่ใช่คนโง่ ในตอนที่ผมยังอายุน้อย และกำลังน้อยอยู่นั้น ผมคงจะไม่ไปตั้งตัวเป็นศัตรูกับตระกูลใหญ่ทั้งหมดของเย่นจิงหรอกครับ ผมจะลูกผู้ชาย 10 ปีล้างแค้นไม่สาย จะค่อยๆ สะสมกำลัง และทำให้พวกเขาต้องคาดคิดไม่ถึง!”

ถังซื่อไห่ถอนหายใจเบาๆ ไปทีหนึ่งเขาพยักหน้าพร้อมกับพูดว่า “คุณชายครับ ไม่ใช่แค่ว่าคุณชายคนเดียวที่ต้องการล้างแค้นให้คุณชายรองและคุณหญิงรองหรอกครับผมก็ตั้งตารอวันนี้เป็นเวลานานแล้ว หากคุณชายมีความต้องการใดๆ ผมยินดีที่จะข้ามผ่านความยากลำบากนี้ไปด้วยกัน!”

เย่เฉินพยักหน้าและพูดว่า “พ่อบ้านถัง ถ้ามีสิ่งใดที่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ ผมจะบอกคุณอย่างแน่นอน”