ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1532
ต่งรั่งหลินหัวเราะแหะๆ ไปทีหนึ่ง "ฉันรู้แล้ว!"
เซียวชูหรันยิ้มและพูดว่า "พอดีเลยที่วันนี้ฉันไม่ได้มีธุระอะไร เดี๋ยวฉันจะขับรถไปรับพวกเธอที่สนามบินนะ"
"ได้เลย!" ต่งรั่งหลินยิ้มและพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นคงต้องลำบากคนสวยมารับแล้วนะ!"
เซียวชูหรันยิ้มพร้อมกับพูดว่า "จะเกรงใจกับฉันขนาดนี้ทำไมกันเล่า นอกจากนี้มันก็ไม่ใช่มารับเธอคนเดียวสักหน่อย แต่ยังต้องมารับเย่เฉินของบ้านเราด้วย"
ต่งรั่งหลินพูดว่า "ได้ๆ เธอมารับเย่เฉินของบ้านพวกเธอ แล้วถือโอกาสมารับฉันด้วยเลยใช่ไหม?"
เซียวชูหรันยิ้มพร้อมกับพูดว่า "ใช่แล้ว!"
"ได้เลย” ต่งรั่งหลินพูดอย่างจนปัญญาว่า “แค่สามารถแวะมารับฉันด้วย ฉันก็พอใจมากแล้ว!"
เซียวชูหรันพูดว่า "งั้นฉันคงจะไม่คุยกับพวกเธอแล้วนะ เดี๋ยวเจอกันที่สนามบินนะ!"
"ได้"
...
เที่ยวบินในระยะเวลา 2 ชั่วโมงนั้น ในที่สุดเครื่องบินก็ลงจอดที่สนามบินจินหลิงอย่างราบรื่น
เย่เฉินและต่งรั่งหลินออกจากสนามบินด้วยกัน และเห็นเซียวชูหรันรออยู่ที่นั้นแล้ว
ไม่ได้เจอเซียวชูหรันมาหลายวันนี้แล้ว เย่เฉินก็คิดถึงเธออย่างมาก เมื่อเห็นเซียวชูหรันสวมเสื้อโค้ทยาว ด้วยรูปร่างที่ผอมเพรียว และบุคลิกที่โดดเด่นนั้น
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ เซียวชูหรันก็คิดถึงเย่เฉินอย่างมากเช่นกัน
เย่เฉินยิ้มพร้อมกับพูดว่า "ผมซื้อของขวัญมาฝากคุณและพ่อกับแม่”
เซียวชูหรันพูดอย่างเร่งรีบว่า “ไอ้หยา ซื้อแบรนด์แพงขนาดนี้มาทำไมกันเนี่ย แค่ซื้อสินค้าเฉพาะท้องถิ่นมาสักหน่อยก็พอแล้ว...”
เย่เฉินยิ้มพร้อมกับพูดว่า “นี่ก็ถือว่ามาหารายได้และการใช้จ่ายเพื่อคนในครอบครัวก็ถือว่ามันสมเหตุสมผลแล้ว"
เซียวชูหรันพูดอย่างจริงจังว่า "แบบนี้เดี๋ยวจะทำให้แม่เคยตัว แม่เป็นคนยังไงนั้นคุณยังไม่รู้อีกเหรอ? และครั้งนี้คุณก็ซื้อของแพงขนาดนี้ให้แม่อีก ครั้งหน้าความอยากของเธอจะยิ่งมากขึ้นไปอีกนะ"
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย “ครั้งนี้ผมซื้อกระเป๋ารุ่นจำนวนจำกัดมาฝากที่รักด้วยนะและสิ่งที่ซื้อมาฝากให้แม่นั้นเป็นสินค้าธรรมดาที่ประกอบการสั่งซื้อเท่านั้น”
เซียวชูหรันพูดอย่างเสียดายว่า “ถ้าอย่างนั้นครั้งนี้คุณคงจ่ายไปไม่น้อยเลยนะคะ... "
เย่เฉินยิ้มพร้อมกับพูดว่า "คุณนี่ก็เอาแต่กังวลเรื่องเงินตลอดเวลาเลย ยังไงก็ตามเงินนี้น่ะมันหาได้ง่ายอยู่แล้ว เรากลับบ้านกันก่อนเถอะไว้ค่อยคุยอย่างละเอียดกันอีกที!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...