เย่เฉินพยักหน้า "สองสามหมื่นครับ"
"ไอ้หยา! ลูกเขยของแม่นี่ใจกว้างมากจริงๆ! ยังซื้อผ้าพันคอราคาแพงขนาดนี้ให้แม่อีกด้วย! ซึ่งเงินสองสามหมื่นน่ะ สามารถซื้อเสื้อขนมิงค์สักตัวใส่ได้เลยนะ!"
จากนั้น หม่าหลันก็เปิดกล่องของขวัญอีกกล่อง แล้วตะโกนอย่างตกใจออกมาว่า "ไอ้หยา! นี่เป็นเข็มขัดแอร์เมสรุ่นสุดคลาสสิกสำหรับผู้หญิงนี่นา! ลูกเขยคนดีเอ๊ย แม่ชอบเข็มขัดเส้นนี้มาหลายปีแล้ว และทำใจซื้อไม่ได้มาโดยตลอด คิดไม่ถึงว่าลูกจะช่วยทำให้ฝันของแม่เป็นจริง
เซียวฉางควนที่อยู่ข้างๆ ดูอิจฉาเล็กน้อย และอดไม่ได้ที่จะถามว่า "ลูกเขยคนดี ลูกไม่มีของขวัญอะไรมาให้พ่อบ้างเลยเหรอ?”
เย่เฉินยิ้มพร้อมกับพูดว่า “มีครับ ผมเตรียมหลายอย่างให้คุณพ่อเลยครับ”
ขณะที่พูดอย่างนั้น เย่เฉินก็ยื่นกล่องของขวัญแอร์เมสสองกล่องให้เขา
เซียวฉางควนก็ตบขาตัวเองไปทีหนึ่งอย่างดีใจ และพูดอย่างมีความสุขว่า "ไอ้หยา มีของพ่อจริงๆ ด้วย ช่างเป็นลูกเขยคนดีของพ่อจริงๆ!"
ทันทีที่เสียงเงียบลง เขาก็รีบพุ่งเข้าไป และรับกล่องของขวัญจากมือของเย่เฉิน
แล้วแกะกล่องแรกออก ก็พบว่าเป็นเข็มขัดผู้ชายเส้นหนึ่ง และหัวเข็มขัดเป็นตัวอักษร H สีทอง ที่ส่องแสงอันพร่างพราวภายใต้แสงอาทิตย์
เซียวฉางควนตบมืออย่างดีใจ "ไอ้หยา นี่เป็นเข็มขัดแอร์เมสแบบเดียวกับของประธานสวี่เจียยิ่นเลย! ในปีนั้นเข็มขัดของเขาเป็นที่นิยมไปทั่วทั้งประเทศเลยนะ!"
เย่เฉินพยักหน้า และยิ้มพร้อมกับพูดว่า "ปัจจุบันนี้เข็มขัดเส้นนี้ก็กลายเป็นสัญลักษณ์สำหรับผู้ชายที่ประสบความสำเร็จแล้วครับ”
เซียวฉางควนถอนหายใจ “ไอ้หยา ไอ้เซียวเอ๊ยแกก็เป็นคนที่ประสบความสำเร็จแล้วเช่นกันนะ เราอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ใหญ่ของ Tomson Riviera ขับรถ BMW ซีรีส์ 5 และใส่เข็มขัดแอร์เมส จากนั้นก็ใส่สร้อยคอทองเส้นใหญ่ นาฬิกาทอง ซึ่งนั่นก็คือคนชนชั้นสูงผู้ร่ำรวยและมีเกียรตินั่นเอง!”
ดังนั้น เย่เฉินจึงพูดกับเซียวฉางควนอย่างตรงไปตรงมาว่า “คุณพ่อครับ คุณพ่อวางใจได้เลยครับ นาฬิกาโรเล็กซ์ เดย์โทนาใช่ไหมครับ เดี๋ยวผมจัดการให้เอง!"
เมื่อเซียวฉางควนได้ยินดังนั้น ก็ดีใจอย่างสุดขีดขึ้นมาทันที เขาวิ่งไปข้างหน้าแล้วจับมือเย่เฉินไว้ พร้อมกับพูดจากใจว่า "ลูกเขยคนดี ไม่มีใครรู้ใจพ่อตา เท่าลูกอีกแล้ว "
พอพูดจบ ก็ขยิบตาให้กับเย่เฉิน และการแสดงออกก็เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ
หม่าหลันที่อยู่ด้านข้างไม่พอใจ เธอพูดอย่างโมโหว่า "ไอ้ตาแก่เซียวฉางควนคนนี้ช่างไร้ยางอายจริงๆ คนไร้อนาคตอย่างแกน่ะคู่ควรที่จะใส่โรเล็กซ์ด้วยเหรอ? หยุดมาผลาญเงินของลูกเขยฉันได้แล้ว!
“ขณะที่พูด หม่าหลันก็ยิ้มให้เย่เฉินอย่างเร่งรีบและพูดว่า “ลูกเขยที่ดี ดูสิจนถึงตอนนี้แม่ก็ยังไม่มีนาฬิกาดีๆ สักเรือนเลย ถ้าไม่อย่างนั้นหลังจากลูกเดินทางกลับช่วยซื้อให้แม่สักเรือนดีไหม?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...