ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1537

ตอนนั้น ที่เซียวฉางควนได้รับโรเล็กซ์จากหานเหม่ยฉิง แล้วนั่งเห่อนาฬกาในรถกับเย่เฉินนั้น เซียวชูหรันก็นั่งอยู่เบาะหลังรถด้วย

ดังนั้นเธอจึงรู้ดีว่า ตอนนี้ที่พ่อขอเย่เฉินให้เย่เฉินซื้อโรเล็กซ์นั้น ที่จริงแล้วมันเป็นแค่พิธีการเท่านั้น ประเด็นหลักคือแค่หาโอกาสที่จะใส่โรเล็กซ์ที่หานเหม่ยฉิงมอบให้เขาอย่างเปิดเผย

ในขณะนั้นเอง แม้ว่าเซียวชูหรันจะรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่ว่า เมื่อนึกถึงเรื่องในอดีตระหว่างพ่อกับแม่ ทั้งเรื่องที่เธอไม่ได้รับความเป็นธรรมมาตลอดหลายปีนี้แล้ว ก็ยังเลือกทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

แต่เซียวชูหรันคิดไม่ถึงเลยว่า แม่ของเธอในเวลานี้ยังจะมาคอยประสมโรง ทั้งยังอยากให้เย่เฉินซื้อโรเล็กซ์สักเรือนให้อีกด้วย

เธอจึงรีบพูดกับหม่าหลันว่า "แม่คะ นาฬิกาโรเล็กซ์มันไว้สำหรับผู้ชายสวมนะคะ แม่ใส่คงดูไม่ค่อยเหมาะหรอกค่ะ ถ้าแม่ชอบนาฬิกาจริงๆ เดี๋ยวเดินทางกลับหนูจะนาฬิกาทิสโซต์สำหรับผู้หญิงให้ค่ะ"

หม่าหลันพูดอย่างเมินเฉยว่า "อย่าคิดจะหลอกฉันเลย นาฬิกาของแบรนด์นั้นราคาถูกมาก เงินแค่ไม่กี่พันหยวนก็สามารถซื้อได้แล้ว และราคาต่ำจนไม่ถึง 3 พันด้วยซ้ำ มันเทียบกับโรเล็กซ์ ได้ที่ไหนกันล่ะ! ฉันไม่อยากได้หรอก!"

เย่เฉินจึงเผลอพูดไปว่า "คุณแม่ครับ" ครั้งนี้ผมก็ซื้อของที่เย่นจิงแล้วหลายอย่างถ้ายังซื้อนาฬิกาทองให้พ่อกับแม่คนละเรือนอีก คาดว่ามาตรฐานการครองชีพของครอบครัวเราจะต้องตกต่ำลงอย่างมาก และบังเอิญว่าผมก็รู้จักกับพี่ชายคนหนึ่งที่ขายนาฬิกาเลียนแบบด้วย และนาฬิกาเลียนแบบที่เขาขายนั้นเลียนแบบได้เหมือนของแท้มาก ดูไม่ออกเลยว่าเป็นของปลอม และราคาก็ยังถูกมากด้วย หรือว่าผมจะสั่งทำคนละเรือนให้พ่อกับแม่เอาไปใส่ก่อนดี?”

หม่าหลันที่อยู่ตรงหน้าเย่เฉินในตอนนี้ไม่ใช่หญิงปากร้ายที่ชอบวิจารณ์และต่อต้านเหมือนตอนแรกแล้ว พอเย่เฉินทำดีกับเธอหน่อย เธอก็รู้จักคิดไม่น้อยเลย

เมื่อนึกถึงเย่เฉินที่ซื้อแอร์เมสให้ตัวเองมากขนาดนี้แล้ว มันก็ไม่ดีที่จะให้เขาเสียเงินซื้อนาฬิกาเรือนทองให้ตัวเองอีก ดังนั้นเธอจึงรีบพูดว่า “ไอ้หยา ลูกเขยคนดี แม่ก็แค่พูดไปอย่างนั้นแหละ แม่รู้ว่า ลูกทำงานหาเงินมันไม่ง่ายเลย งั้นเอาแบบนี้ไหม ลูกก็ซื้อของปลอมให้พ่อใส่ไปก่อน ส่วนแม่น่ะไม่ต้องแล้ว”

พอพูดจบ ก็รีบเสริมอีกว่า “เอ๊ะ ลูกเขยคนดี ต่อไปถ้าลูกรับทำงานดูฮวงจุ้ยอีก ได้เงินเยอะน่ะ ก็อย่าลืมแม่คนนี้ล่ะ!"

เย่เฉินยิ้มพร้อมกับพยักหน้า "ไม่มีปัญหาครับ อีกหน่อยถ้าหาเงินได้ผมจะไม่ลืมคุณแม่แน่นอนครับ"

เย่เฉินพูดว่า “ถ้าอย่างงั้นก็ลองชิมชานี้ดูนะครับแล้วค่อยดูอีกทีว่ามันต่างกันมากแค่ไหน”

เซียวฉางควนพยักหน้า “ได้เลย เดี๋ยวพ่อจะลองดู!”

ในขณะนั้นเองเย่เฉินก็หยิบกล่องของขวัญเอร์เมสที่เหลือออกมา และพูดกับเซียวชูหรันว่า "ที่รักครับ ทั้งหมดนี้เป็นของคุณ คุณกลับไปที่ห้องแล้วค่อยแกะล่ะ"

เซียวชูหรันพูดด้วยความประหลาดใจว่า "เอ๊ะ? ทำไมยังมีของขวัญของฉันอีกล่ะ คุณก็ให้กระเป๋าฉันใบหนึ่งแล้วนี่นา... "

เย่เฉินพยักหน้า เขายิ้มแล้วพูดว่า “ที่เหลือก็เป็นพวกเครื่องประดับเล็กๆ น้อยๆ เช่นผ้าพันคอ กระเป๋าสตางค์และเข็มขัดน่ะ”