ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1541

เฉียนหงเย่นเดินตามหลังคนของตระกูลเซียว เข้าไปในร้านอาหารด้วยความขุ่นเคืองที่มีต่อนายหญิงใหญ่เซียว

นายหญิงใหญ่เซียวนั่งลงบนที่นั่งหลักของโต๊ะอาหารโดยตรง และเหลือบมองไปยังอาหารที่เฉียนหงเย่นทำไว้ เธอขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจและพูดว่า “ทำไมมีแต่อาหารแบบพื้นบ้านทั้งหมดล่ะ? ไม่มีอาหารจานพิเศษอะไรเลยแม้แต่จานเดียว ไม่รู้ว่าฉันแก่แล้ว จะต้องบำรุงร่างกายบ้างงั้นหรือ?”

เฉียนหงเย่นพูดด้วยความน้อยใจเล็กน้อย “แม่ เรื่องนี้คุณจะโทษฉันไม่ได้ คุณเป็นผู้ถือเงินในครอบครัวเอง ฉันมีเงินทั้งหมดเพียงไม่กี่ร้อยหยวนเท่านั้น มันจะพอซื้อเนื้อสัตว์ได้สักที่ไหน?”

นายหญิงใหญ่เซียวตะคอกอย่างเย็นชาและพูดว่า “หาข้ออ้างเก่งนัก มีหลายร้อยหยวนคุณก็ซื้อไก่มาตุ๋นสักตัวก็ยังดีหรือเปล่า? ไก่บ้านตัวหนึ่งก็แค่ร้อยกว่าหยวนเท่านั้น หรือคุณจะซื้อไม่ได้งั้นเหรอ?”

เฉียนหงเย่นรู้สึกโกรธเคืองมากอยู่ในใจ และพูดว่า “แม่ ในครอบครัวมีคนกินข้าวตั้งห้าคน คุณไม่ให้ค่าครองชีพแก่ฉันเลย ถึงฉันจะเป็นแม่ครัวที่เก่งและฉลาดฉันก็ไม่สามารถทำอาหารได้โดยที่ไม่มีวัตถุดิบเลย อย่างน้อยในอาหารมื้อนี้ยังมีเนื้อหมูอยู่ในวันนี้ และมื้อต่อไปอาจจะไม่มีเนื้อกินเลยด้วยซ้ำ”

นายหญิงใหญ่เซียวจ้องมองเธอ “ค่าครองชีพไม่มีปัญหา แต่คุณต้องรายงานบัญชีรายรับรายจ่ายตามจำนวนที่ใช้จ่ายจริง ต่อไปนี้คุณก็ไปซื้อกับข้าวที่ซูเปอร์มาร์เก็ตอย่าเป็นทางการ และมาเบิกเงินกับฉันพร้อมกับใบเสร็จรับเงิน”

เฉียนหงเย่นรู้ว่า นายหญิงใหญ่กลัวว่าตัวเองจะเอาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองจริงๆ

เฉียนหงเย่นรู้สึกรังเกียจเล็กน้อย ที่คิดว่าเธออาจจะต้องรายงานบัญชีกับนายหญิงใหญ่ทุกวัน กับเงินซื้อกับข้าวเพียงหลายร้อยหยวน

แต่เธอก็ไม่เคยแสดงออกมาเลย เพียงแค่พูดอย่างไม่ลังเลว่า “ตกลง ในเมื่อคุณแม่ไม่คิดว่ามันจะลำบากเกินไป งั้นต่อไปนี้เราก็มาทำบัญชีกันวันต่อวัน”

นายหญิงใหญ่เซียวยิ้มอย่างประชดประชัน “ฉันไม่รู้สึกว่ามันจะลำบากเลย นายหญิงใหญ่อย่างฉันมีพลังมากมาย”

“หนึ่งแสน?!” นายหญิงใหญ่เซียวตะคอกอย่างเย็นชา “คุณคิดว่าเงินของบ้านเรามาตามสายลมจริงๆ เหรอ?”

เซียวเวยเวยกล่าวอย่างน้อยใจเล็กน้อยว่า “คุณย่า ประธานอู๋เขาไม่ใช่เอามาให้พวกเราตั้งหลายสิบล้านเลยเหรอ เงินในบัญชีของบริษัทก็ยังมีมากพอสมควร หนึ่งแสนหยวนมันไม่ได้ถือเป็นอะไรเลยสำหรับเรา!”

นายหญิงใหญ่เซียวพูดอย่างโกรธเคืองว่า “ไม่ถือเป็นอะไรงั้นเหรอ? ฉันจะบอกคุณนะว่า ก็เพราะมีความคิดที่ว่าเงินหนึ่งแสนไม่ถือเป็นอะไร และสองแสนก็ไม่ถือเป็นอะไรเหมือนกัน แม้กระทั่งหนึ่งล้านก็ไม่ถือเป็นอะไรตลอดมา ดังนั้นถึงทำให้บริษัทเซียวซื่อสูญเสียทีละน้อยจนล้มละลาย! ดังนั้นนับจากนี้ไป เราจะต้องยึดมั่นโอกาสที่จะเกิดใหม่จากเถ้าถ่านในครั้งนี้ไว้ จะต้องไม่ทำผิดพลาดเหมือนในอดีตอีกต่อไป!”

เซียวเวยเวยก็รู้สึกไม่มีความสุขเล็กน้อย และพึมพำด้วยอารมณ์เล็กน้อย “ผ่านวันเวลาที่ยากลำบากยาวนานมามากแล้ว ตอนนี้ฉันไม่มีเครื่องสำอางดีๆ สักชุดเลยด้วยซ้ำ และต่อไปหากจะต้องออกไปคุยเรื่องธุรกิจและการร่วมมือ ด้วยหน้าโทรมผมยุ่งเช่นนี้ มันก็จะเสียชื่อเสียงของบริษัทเซียวซื่อของเรา อีกอย่าง กระเป๋าของฉันถูกขายในราคาถูกเพื่อนำมาดำรงชีวิตอยู่ก่อนหน้านี้ ตอนนี้ฉันไม่มีกระเป๋าที่ดีสักใบเลย หากออกไปข้างนอกแล้วจะโดนคนอื่นหัวเราะเอาได้”

นายหญิงใหญ่เซียวโบกมือด้วยความไม่อดทนเล็กน้อย “เอาล่ะ อย่ามาไม้นี้กับฉัน ปัญหาเรื่องกระเป๋าแก้ได้ง่ายๆ ก็แค่ซื้อของปลอมสักใบหนึ่งก็พอแล้ว ซื้อ Hermes ของปลอมสักใบ พกออกไปมันก็พอมีหน้ามีตาอยู่ไม่ใช่เหรอ?”