ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 156
บทที่ 156 พลังต่อสู้ของเซียวชูหรันระเบิดออกมาแล้ว(2)
ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็รอหวังเจิ้งกางมอบบ้านที่ตกแต่งเสร็จให้กับเย่เฉินแล้วกัน ตนเองมีหรือจะมีโอกาสได้เข้าไปอยู่?
เมื่อคิดถึงจุดนี้ เธอก็ยอมแพ้ขึ้นในใจ
จากนั้น เธอก็ได้แต่ถอนหายใจลึกๆ พูดว่า “ได้ แม่สนับสนุนกิจการของเธอ ไม่พูดถึงเรื่องบริษัทเซียวซื่อแล้ว ทีนี้พอใจหรือยัง?”
เซียวชูหรันก็พอใจ พยักหน้าพูดว่า “เช่นนั้นพวกเราก็จะไม่แยกไปอยู่ข้างนอกแล้ว”
เย่เฉินกับเซียวชูหรันเปลี่ยนจากเป็นรองกลายเป็นถือไพ่เหนือกว่า ไม่ยอมให้เธอชี้นิ้วสั่งอีก
ภรรยาของตนเองคนนี้ ก็เก่งเหมือนกัน ปกติดูไม่ออก แต่พอเวลาคับขันก็สู้เก่งเหมือนกัน
พ่อตาเซียวฉางควนก็ไม่ได้พูดอะไร แต่พอเห็นลูกสาวตนเอง นานๆ จะหัวเสีย ในใจก็หวั่นๆ ดังนั้นก็เลยรีบพูดไกล่เกลี่ย “ดูคุณสองแม่ลูกสิ เมื่อครู่นี้จะทะเลาะอะไรกัน ดีกันแบบตอนนี้ดีจะตายไป ไม่ใช่หรือ?”
หม่าหลันก็มองขวางใส่เขา พูดว่า “ไม่ครู่ไม่เห็นคุณเปิดปากพูด ตอนนี้ละทำมาเป็นพูด เย่เฉินต่อไปให้จะไม่เอาไหน แต่ก็ยังสามารถหลอกเอาบ้านมาได้หลังหนึ่ง แล้วคุณละ? วันๆ เอาแต่เล่นอะไรไร้สาระไร้ประโยชน์ คนที่ไม่เอาไหนที่สุดในบ้านนี้ ก็คือคุณ！”
“เหอะ！” เซียวฉางควนได้ยินภรรยาหัวร้อนพูดถึงตนเอง ก็ร้อนรน รีบพูดว่า “ผมจะบอกให้นะ หม่าหลัน อย่ามาดูถูกผม ตอนนี้ผมโหดจะตาย ครั้งก่อนผมปั่นราคายาสมุนไพร ได้มาหลายแสน คุณลืมแล้วหรือ?”
ถ้าเป็นแจกันใส่พู่กันสมัยราชวงศ์ชิงจริงๆ ละก็ ทำให้ดีก็อาจจะมีราคาหลายแสน แต่ว่า ตนเองมองก็รู้แล้ว ว่าแจกันใส่พู่กันของเซียวฉางควน ไม่ใช่สมัยราชวงศ์ชิงอะไรหรอก มองก็รู้ว่าเป็นงานฝีมือสมัยใหม่ที่เลียนแบบของเก่า อย่างมากก็ราคาร้อยกว่า
เซียวฉางควนจ่ายเงินซื้อแจกันใส่พู่กันนี้มาราคา5พันหยวน เห็นได้ชัดว่าเป็นคนโง่ ถูกคนหลอกเข้าให้แล้ว
เขาก็แปลกใจ พ่อตาไม่รู้เรื่องอะไร จะถูกหลอกก็เป็นธรรมดา แต่ว่าจางเอ้อเหมาเป็นพวกรอบรู้เรื่องวัตถุโบราณอยู่แล้ว ถ้าคุณมีของราคาเป็นแสนจะขายให้เขา เขาจะซื้อในราคาหลักร้อยเสียไม่ว่า เขาไม่มีทางดูไม่ออกว่าของนี้เป็นของปลอม แล้วทำไมถึงได้ยอมจ่ายสามแสนเลยละ?
……
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...