ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 157
บทที่ 157 อาจารย์เย่ ผมจะเป็นสุนัขรับใช้คุณเอง(1)
ได้ยินเซียวฉางควนพูดถึงจุดนี้ คนอื่นๆ ก็มีใบหน้าไม่เชื่อ
หม่าหลันก็ถามอย่างตกใจว่า “คุณบอกว่ามีคนยอมจ่ายให้สามแสนเพื่อซื้อไอ้ของบ้านี่นะหรือ? ของพวกนี้เนี่ยนะ ฉันว่า50หยวน ก็ขายไม่ออกหรอก”
เซียวฉางควนพูดอย่างภูมิใจว่า “ผมจะหลอกคุณทำไมกัน? ถ้าไม่เชื่อก็ดูที่ผมคุยกับเขาแล้วกัน！”
พูดไป เขาก็เปิดข้อความในวีแชทที่คุยกัน คนหนึ่งชื่อว่าเอ้อเหมา ครั้งก่อนส่งคลิปเสียงมาให้เขา
เซียวฉางควนเปิดคลิปเสียง เสียงของจางเอ้อเหมาก็ดังออกมาว่า “คุณอาเซียวครับ แจกันใส่พู่กันอันนี้ของคุณอา ดีมากเลยครับ ผมดูแล้ว มันเป็นของราชวงศ์ชิงครับ เอาอย่างนี้ครับ ผมให้ราคา3แสน คุณอามาขายให้ผมเลย”
หม่าหลันได้ยินดังนั้นก็พูดอย่างดีใจว่า “โห จริงหรือนี่！ คุณก็ไม่เบาเลยนะเนี่ย เก่งแล้วนี่ ซื้อมา5พัน ขายได้3แสน ถ้าทำได้หลายๆ ครั้ง บ้านเราก็รวยแล้ว”
เซียวฉางควนก็หัวเราะ ถามอย่างใบหน้าได้ใจความว่า “ยอมหรือยังละ? คุณยอมผมหรือยัง?”
“ยอมแล้วๆ ！” เดิมทีหม่าหลันก็เป็นคนเห็นเงินแล้วตาโต เงินเหมือนดั่งพระเจ้า พอได้ยินว่าจะขายได้3แสน ก็ลืมสิ่งที่
ตนเองพูดไปเมื่อครู่นี้เลย แล้วก็ยิ้มแฉ่งพูดว่า “สามีฉันเก่งแล้ว เก่งจริงๆ เลย ดูเหมือนว่าบ้านเรานี้ ไม่เอาไหนที่สุดก็ยังคงเป็น เย่เฉินสินะ”
เย่เฉินก็หน้าเสีย นี่มันเกี่ยวอะไรกูวะเนี่ย? ตอนนี้แล้ว ยังจะเอากูไปว่าได้อีก? จะรู้ไหมว่ายาที่ไปปั่นราคาขายไปนั้น มันเป็นฝีมือกูเอง?
ดูเหมือนว่า จะต้องหาโอกาสถามจางเอ้อเหมาเสียหน่อยแล้ว ว่าผิดปกติตรงไหน? นี่มันไม่ได้เอาเงินมาให้พ่อตากูฟรีๆ เลยหรือนี่?
ตอนนี้ เซียวฉางควนก็ยื่นแจกันใส่พู่กันมาให้เย่เฉินอย่างภูมิใจ พูดว่า “เย่เฉิน วันพรุ่งนี้ แกเอาแจกันใส่พู่กันนี่ ไปหาจางเอ้อเหมาที่ถนนขายของโบราณ เขาจะเตรียมเงิน3แสนให้แกเอง แล้วแกก็เอาเงินมาให้พ่อ”
เย่เฉินก็พูดอย่างทำอะไรไม่ได้ว่า “ก็ได้ครับ เดี๋ยวผมจะไปหาจางเอ้อเหมาเอง”
ในเมื่อพ่อตามอบหมายให้แล้ว เย่เฉินก็เตรียมตัวออกไปหาจางเอ้อเหมาที่ตลาดของโบราณ
พอดีว่าวันนี้เซียวชูหรันจะพักผ่อน ก็ว่างมากจนน่าเบื่อ ก็เลยพูดว่า “เย่เฉิน วันนี้ฉันไปด้วยแล้วกัน”
เย่เฉินหยักหน้า พูดว่า “ดีเลย ขับรถของคุณไปแล้วกัน”
เซียวชูหรันพูดว่า “คุณขับเถอะ ฉันไม่อยากขับรถ”
……
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...