ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1560

ในเวลานี้ นางาฮิโกะ อิโตะกล่าวอีกครั้งว่า “ผมเห็นดีกับบริษัทผลิตยาโคบายามาโดยตลอด และผมก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะสนับสนุนบริษัทผลิตยาโคบายาให้ก้าวต่อไป ดังนั้นที่ผมมาที่นี่ในวันนี้ เพียงเพื่อลงนามในข้อตกลงการลงทุนกับพวกคุณ สำหรับเจตนาการลงทุนของผม คิดว่าทุกท่านคงไม่มีความเห็นอะไรเลยใช่ไหม? ”

โคบายา มาซาโยชิรีบกล่าวด้วยความเคารพว่า “ท่านนางาฮิโกะ อิโตะ คุณวางใจได้เลยว่าเราได้บรรลุข้อตกลงกันก่อนที่คุณจะมาแล้ว และยินดีต้อนรับเป็นอย่างยิ่งที่ท่านมาลงทุนร่วมกับบริษัทผลิตยาโคบายาของเรา”

นางาฮิโกะ อิโตะพยักหน้า เพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องมันบานปลายกว่านี้ และเขาก็พูดโดยตรงว่า “เอาแบบนี้ ในช่วงนี้ผมก็มีงานค่อนข้างเยอะ และผมจะออกจากโตเกียวในวันพรุ่งนี้ ดังนั้นเราก็เซ็นสัญญากันในตอนนี้เลย ถ้าไม่มีปัญหา ผมจะรีบแจ้งให้ฝ่ายการเงินของผมโอนเงินทันทีเลย”

โคบายา มาซาโยชิโพล่งออกมาว่า “ไม่มีปัญหา! ไม่มีปัญหาแน่นอน เราสามารถเซ็นสัญญาได้ทันทีเลย!”

นางาฮิโกะ อิโตะพูดกับทานากะโคอิจิที่อยู่ข้างๆ เขาทันทีว่า “ทานากะ นำสัญญาออกมาและให้ทุกคนลองอ่านดูสักหน่อย”

ทานากะโคอิจิหยิบสัญญาสองสามฉบับออกมาและแจกจ่ายออกไปทันที โดยแนะนำว่า “ทุกท่าน รายละเอียดการลงทุนได้ระบุไว้ในสัญญาแล้ว สำหรับการลงทุนในครั้งนี้เราได้ประเมินมูลค่าของบริษัทผลิตยาโคบายาไว้ที่หนึ่งหมื่นห้าพันล้านดอลลาร์ และเราวางแผนที่จะลงทุนในบริษัทผลิตยาโคบายาสี่พันห้าร้อยล้านดอลลาร์ ถือหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ หากคุณไม่มีความเห็นใดๆ พวกเราก็สามารถลงนามในสัญญาได้เลยในขณะนี้ และเราก็สามารถจัดเตรียมการโอนเงินจากทางการเงินได้ทันทีหลังจากเซ็นสัญญาเสร็จสิ้น”

ทุกคนรับสัญญาไป และหลังจากอ่านอย่างละเอียดแล้ว พวกเขาพบว่าไม่มีเงื่อนไขและความเสี่ยงแอบแฝง ดังนั้นพวกเขาจึงมองไปที่โคบายา มาซาโยชิ และให้เขาเซ็นสัญญาโดยตรง

โคบายา มาซาโยชิเองก็อยากจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยโดยเร็ว ดังนั้นเขาจึงลงนามในสัญญาทันทีด้วยการโบกมือ ในนามของผู้รักษาการประธาน

มีการลงนามในสัญญาแล้ว นางาฮิโกะ อิโตะก็แจ้งการเงินทันที โอนเงินสี่พันห้าร้อยล้านดอลลาร์ เข้าสู่บัญชีของบริษัทผลิตยาโคบายา

สิ่งที่เหลืออยู่ ก็คือคณะกรรมการของบริษัทผลิตยาโคบายา จะต้องยื่นคำร้องต่อฝ่ายบริหารจัดการด้านการค้าของโตเกียว เพื่อเปลี่ยนหุ้นของบริษัทผลิตยาโคบายาสามสิบเปอร์เซ็นต์ให้กับตระกูลอิโตะอย่างเป็นทางการ

หลังจากที่โคบายา มาซาโยชิได้ยินว่าเงินจำนวนสี่พันห้าร้อยล้านดอลลาร์เข้าในบัญชีแล้ว เขาก็ตื่นเต้นจนไม่มีที่จับ และจับมือนางาฮิโกะ อิโตะและกล่าวว่า “ต่อไปคุณก็คือผู้ถือหุ้นของบริษัทผลิตยาโคบายาของเราแล้ว”

“ตลก!” โคบายา มาซาโยชิพูดอย่างเย็นชาว่า “คุณไม่ใช่คนของบริษัทผลิตยาโคบายาเลย มีสิทธิ์อะไรคุณถึงบอกว่าคุณเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่?”

ในขณะนี้ ทานากะโคอิจิหันศีรษะและจำเย่เฉินได้ และอุทาน “คุณเย่ คุณ.......ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้? ”

เย่เฉินเห็นว่าเขาก็อยู่ที่นี่ ฮัมหัวเราะ และพูดว่า “ทานากะ คุณช่างน่าอืดอาดจริงๆ ทำไมถึงไหนก็พบคุณได้ทุกที่?”

นางาฮิโกะ อิโตะรีบถามทานากะโคอิจิว่า “ทานากะ คุณรู้จักเขาเหรอ?!”

ทานากะโคอิจิรีบเดินไปหานางาฮิโกะ อิโตะ และพูดด้วยเสียงต่ำว่า “ท่านประธาน นี่คือเย่เฉินที่ทำลายคุณยามาโมโตะ คาซึกิ........”