"ไม่มีการคืนเงิน? ! "
เมื่อนางาฮิโกะ อิโตะ ได้ยินเช่นนี้ ผมเสยอันแวววาวของเขาก็แทบจะระเบิด
เขากุมหน้าอกแล้วชี้ไปที่เย่เฉิน และด่าว่า:"ไอ้แซ่เย่ คุณเอาแต่พูดว่าจะปฏิบัติตามกฎหมาย นี่คือวิธีที่คุณปฏิบัติงั้นเหรอ? ฉันโอนเข้าบัญชีของบริษัทผลิตยาโคบายาเป็นเงิน 4.5 พันล้านดอลลาร์ แบ่งหุ้นให้ฉัน ไม่ให้หุ้นส่วนก็คืนเงินฉัน หรือคุณอยากจะหลอกเงินฉัน ไม่ให้ฉันเหรอ?"
เย่เฉินพยักหน้าและพูดนิ่งๆว่า:"ใช่ ฉันอยากเงินของคุณ เงินเข้ากระเป๋าของฉัน และทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับฉัน คุณให้ฉันเอาออกมาคืนให้คุณ ฉันก็ต้องเอาออกมาคืนเหรอ?ฉันเย่เฉินไม่เอาหน้ารึไง?"
"คุณ คุณ......"
นางาฮิโกะ อิโตะ รู้สึกเจ็บปวดใจมาก
เขาไม่เคยเห็นคนที่หน้าด้านแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต
ดังนั้น เขากัดฟันด่าว่า:"ฉันไม่เชื่อหรอก เงินจำนวนมหาศาลสี่สิบห้าพันล้านดอลลาร์ คุณคิดว่าคุณจะกลืนกินไหวเหรอ?"
เย่เฉินพยักหน้าและยิ้มพูดว่า:"ฉันกลืนกินเข้าไปแล้วไม่ใช่หรือ? และคุณเป็นคนป้อนฉันเองด้วย"
นางาฮิโกะ อิโตะแทบจะสำลักเป็นเลือด
ทันใดนั้นเย่เฉินพูดกับเฉินจื๋อข่ายว่า:"เหล่าเฉิน เชิญคุณอิโตะออกไป"
เฉินจื๋อข่ายพยักหน้า และพาคนของเขาสองสามคนไปหานางาฮิโกะ อิโตะทันทีและพูดนิ่งๆว่า:"คุณอิโตะ เชิญคุณไปเองดีกว่า อย่าบังคับให้ผมลงมือ มิฉะนั้นร่างกายแบบคุณ เดี๋ยวถ้านอนออกไปล่ะก็ คงจะลุกไม่ได้สัก3-5เดือน"
"แก…..แกกล้าขู่ฉันเหรอ? ! "
ในความเห็นของเขา นางาฮิโกะ อิโตะและแม่สามีของเขาหม่าหลัน ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก พวกเขาทั้งคู่ต่างเป็นคนที่ยอมเสียสละความสุขของลูกสาว และแสวงหาผลประโยชน์เพื่อตนเอง
ดังนั้น โดยธรรมชาติแล้วเขาไม่มีความประทับใจที่ดีต่อนางาฮิโกะ อิโตะ เรื่องมูลค่า 4.5 พันล้านดอลลาร์สหรัฐฯ นี้ ให้เขาลองลำบากบ้างหน่อยก็ดี
ตอนนี้ทานากะโคอิจิมาหาเย่เฉิน และพูดด้วยความเคารพ:"คุณเย่ เรื่องนี้ขอโทษจริงๆด้วยนะครับ ไม่นึกเลยว่าตอนนี้คุณคือหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทผลิตยาโคบายา ถ้าวันนี้มีอะไรที่ทำไม่ดี โปรดให้อภัยกันด้วยครับ….."
ในฐานะบุคคลที่ได้เห็นความแข็งแกร่งของเย่เฉิน ทานากะโคอิจิมีความเกรงกลัวต่อเย่เฉินอย่างมาก
กำจัดยามาโมโตะ คาซึกิด้วยฝ่ามือเดียว และทำให้ผู้คุ้มกันของนางาฮิโกะ อิโตะสูญเสียประสิทธิภาพในการต่อสู้ คนแบบนี้ ในสายตาของทานากะโคอิจินั้น ทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่ออยู่แล้ว
ดังนั้น แม้ว่าตอนนี้จะอยู่ในญี่ปุ่น และแม้ว่าตระกูลอิโตะจะมีอิทธิพลอย่างเต็มที่ในญี่ปุ่น แต่ทานากะโคอิจิยังคงรู้สึกว่า ตระกูลอิโตะไม่ควรยั่วยุเย่เฉินเลย มิฉะนั้น จะไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับทั้งตระกูลอิโตะ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...