เมื่อนึกถึงความร่วมมือของตระกูลซู สีหน้าของนางาฮิโกะ อิโตะก็ดูเศร้าสร้อยเล็กน้อย
เขานั่งอยู่ในรถ ถอนหายใจและพูดทอดถอนใจ:"โคอิจิ ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา ความเร็วของเศรษฐกิจญี่ปุ่นของเราค่อนข้างล้าหลัง ดังนั้นความแข็งแกร่งของตระกูลชั้นนำหลายตระกูล รวมถึงตระกูลอิโตะของเราก็หดตัวลงบ้าง และทายาทก็อ่อนแอ……"
ทานากะโคอิจิรีบถามว่า:"ท่านประธาน ญี่ปุ่นเคยเป็นผู้นำโลกในด้านความเร็วในการพัฒนาในช่วงหลายทศวรรษหลังสงคราม ทำไมในช่วงสิบปีที่ผ่านมาญี่ปุ่นถึงตามไม่ทันล่ะ?"
นางาฮิโกะ อิโตะพูดด้วยความเสียใจ:"มีหลายสาเหตุที่ทำให้การพัฒนาเศรษฐกิจล่าช้า ประการแรกเพราะทรัพยากรและที่ดินในท้องถิ่นของญี่ปุ่นหายากมาก ประการที่สอง เนื่องจากญี่ปุ่นไม่ได้สร้างนวัตกรรมที่ยอดเยี่ยมในด้านอินเทอร์เน็ตและเทคโนโลยีชั้นสูงในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา…..."
พูดไป นางาฮิโกะ อิโตะก็พูดเสียงทอดถอนใจต่อว่า:"นายดูนะ บริษัทญี่ปุ่นหลายแห่งที่มีข้อได้เปรียบในด้านต่างๆ เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ค่อยๆสูญเสียความได้เปรียบเดิมของพวกเขาไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมา"
"ดูบริษัทก่อนหน้านี้เช่นโซนี่ พานาโซนิค ฮิตาชิรวมทั้งโตซิบา เรียกได้ว่าสวยงามไปทั่วโลก ในตอนนั้น ทีวีสีของโซนี่ ดีที่สุดในโลก และขายไปทั่วโลก โทรศัพท์มือถือของโซนี่ อิริกสัน ก็เป็นที่รู้จักไปทั่วโลกเช่นกัน เครื่องใช้ในบ้านที่มีชื่อเสียงของพานาโซนิค และฮิตาชิ และเซมิคอนดักเตอร์ของโตชิบาเป็นหนึ่งในผลิตภัณฑ์ชั้นนำของโลก แต่ตอนนี้ล่ะ? พวกมันค่อยๆ ลดลง!"
"ทีวีส่วนใหญ่ในโลก ผลิตในประเทศจีนซึ่งมีราคาถูกและคุ้มค่า โทรศัพท์มือถือของโลกแบ่งออกเป็นสอง ส่วน Apple ของสหรัฐฯ ครองส่วนใหญ่ และส่วนที่เหลือคือ Huawei Xiaomi Vivo ของจีน และ OPPO แล้วมือถือญี่ปุ่นล่ะ? แม้แต่ Samsung ของเกาหลีใต้ก็หมดลงตั้งนานแล้ว! "
ทานากะโคอิจิอดไม่ได้ที่จะตะลึง:"ท่านประธานาธิบดี คุณพูดถูก ญี่ปุ่นของเราสูญเสียข้อได้เปรียบแบบดั้งเดิมไปมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์"
นางาฮิโกะ อิโตะถอนหายใจ:"ไม่เพียงแต่ผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์? นอกจากนี้ อุตสาหกรรมเหล็กของญี่ปุ่นครั้งหนึ่งเคยเป็นอันดับต้น ๆ ของโลก เหล็กพิเศษของเรา แม้แต่คนอเมริกันก็ต้องเงยหน้าขึ้นมอง แต่เนื่องจากตอนนั้นต้องเผชิญกับเรื่องอื้อฉาวโกเบสตีลในระยะยาว เลยลดลง !"
"นั่นแหละ"นางาฮิโกะ อิโตะพูดอย่างเศร้าสร้อย:"แต่ก่อน พวกเขายังไล่ตามเราอยู่ สุดท้าย พวกมันแซงหน้าเราและไล่ตามสหรัฐในชั่วพริบตา พวกเรากลับถูกพวกเขาทิ้งไว้ข้างหลังแทน ทำให้ตอนนี้เราจะฝ่าฟันธุรกิจ ก็ต้องหันกลับไปเอาใจครอบครัวชาวจีน ตอบโจทย์คนจีนโบราณว่า เรื่องราวเปลี่ยนแปลงรุ่งเรืองตกต่ำไม่แน่นอน……"
พูดถึงตรงนี้ นางาฮิโกะ อิโตะก็พูดอย่างจริงจังว่า:"เนื่องจากเราซบเซา และจีนกำลังพัฒนาอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เราจึงต้องผูกมัดอย่างแน่นแฟ้นกับตระกูลชั้นนำของจีน คราวนี้ความร่วมมือกับตระกูลซูนั้น สำหรับเรา มันมีความหมายสำคัญมาก ห้ามสูญสูญหาย"
ทานากะโคอิจิรีบพยักหน้าและโพล่งออกมาว่า:"ท่านประธาน โปรดวางใจ ฉันจะทำอย่างเต็มที่!"
ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เศรษฐกิจญี่ปุ่นซบเซามาตลอด

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...