ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1574
ในฐานะมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของญี่ปุ่น ตระกูลอิโตะก็อ่อนแอลงเรื่อยๆ
นอกจากนี้ยังมีตระกูลใหญ่อีกตระกูลหนึ่งในญี่ปุ่น คือตระกูลทากาฮาชิ ที่สับสนเหมือนกันกับพวกเขา
ขณะนี้ทั้งสองบริษัทต่างแสวงหาจุดพลิกผันอย่างแข็งขัน ดังนั้นพวกเขาจึงตั้งความหวังไว้กับตระกูลชั้นนำของจีน
ในฐานะครอบครัวชั้นนำในประเทศจีน อิทธิพลของตระกูลซูเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา และด้วยการพัฒนาอย่างรวดเร็วของเศรษฐกิจจีน ความแข็งแกร่งของตระกูลซูก็เพิ่มสูงขึ้นเช่นกัน
จุดเน้นของตระกูลซู ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามุ่งเน้นไปที่การรักษาและการรวมตลาดภายในประเทศ หลังจากรวมฐานะเป็นตระกูลแรกในจีนแล้ว ก็เริ่มหันมาสนใจในต่างประเทศในช่วงสองปีที่ผ่านมา
ดังนั้น ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีตระกูลและกลุ่มเศรษฐีชาวญี่ปุ่นจำนวนมาก ต่างกระตือรือร้นที่จะพัฒนาความร่วมมือในเชิงลึกกับตระกูลซู
ในช่วงสิบปีที่ผ่านมาการนำเข้าและส่งออกของจีนเติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่องความต้องการขนส่งเพิ่มขึ้นและการก่อสร้างและการพัฒนาท่าเรือเป็นไปอย่างรวดเร็วมาก ตอนนี้ จีนมีท่าเรือเจ็ดในสิบอันดับแรกของโลกในแง่ของปริมาณงาน
การค้าโลกทุกวันนี้ต้องพึ่งพาการขนส่งเป็นอย่างมาก น้ำมัน แร่ และสินค้าต่างๆ ส่วนใหญ่พึ่งพาการขนส่งทางทะเล
หากตระกูลซูสามารถครอบครองทรัพยากรของท่าเรือเหล่านี้ได้ เมื่อนั้นบริษัทขนส่งที่นำโดยตระกูลซูจะสามารถควบคุมเส้นชีวิตของการขนส่งในเอเชียตะวันออกทั้งหมดได้ในระดับหนึ่ง และพื้นที่กำไรในอนาคตจะมีขนาดใหญ่
สมาคมของญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ต่างตื่นเต้นกับข่าวนี้มาก พวกเขาต่างหวังว่าจะบรรลุความร่วมมือกับครอบครัวซูและจากนั้นขึ้นเรือของตระกูลซู
ในญี่ปุ่นเพียงประเทศเดียว มีตระกูลและกลุ่มพันธมิตรอย่างน้อยสิบตระกูลที่หวังว่าจะร่วมมือกับตระกูลซู
ในนี้ พวกที่แข็งแกร่งที่สุดคือตระกูลอิโตะและตระกูลทากาฮาชิ!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...