ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1575
ในตอนบ่าย เย่เฉินไล่พนักงานเกือบครึ่งของบริษัทผลิตยาโคบายาออกอย่างง่ายดาย
เดิมที คนเหล่านั้นของบริษัทผลิตยาโคบายา ยังคงคิดที่จะต่อสู้กับเย่เฉินด้วยการไม่ทำงาน แต่เขาไม่นึกเลยว่าเย่เฉินจะไม่นุ่มนวลกับพวกเขาเลย ไล่พวกเขาทั้งหมดออกหมด โดยไม่เหลือใครไว้
เหตุการณ์นี้ทำให้เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในชุมชนธุรกิจญี่ปุ่น!
ประการแรก ไม่มีใครคิดว่าบริษัทผลิตยาโคบายา ซึ่งเป็นบริษัทที่พัฒนาอย่างดีเยี่ยมจะเปลี่ยนความเป็นเจ้าของได้ ตอนนี้ 90% ของหุ้นทั้งหมดได้ถูกโอนไปยังชาวจีนและกลายเป็นบริษัทจีน
ประการที่สอง ไม่มีใครคิดว่าหลังจากที่บริษัทผลิตยาโคบายาชิกลายเป็นบริษัทจีน จะไล่พนักงานครึ่งหนึ่งออกในคราวเดียว!
ในญี่ปุ่น ยกเว้นการล้มละลาย จะมีเพียงไม่กี่บริษัทเท่านั้นที่จู่ๆ ก็ขับไล่คนจำนวนมากออกไป
โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับบริษัทผู้ผลิตอย่างบริษัทผลิตยาโคบายา ซึ่งมีพนักงานเกือบ 10,000 คน
หากถูกไล่ออกไปครึ่งหนึ่งในคราวเดียว นั่นก็คือไล่ออกไปสี่หรือห้าพันคน!
ยิ่งกว่านั้น ยกเว้นพนักงานในตำแหน่งการผลิต ตำแหน่ง R&D การส่งเสริมการขาย และการขาย ล้วนถูกเลิกจ้าง วิธีการดำเนินการนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกเหลือเชื่อ
ในความเห็นของพวกเขา วิธีการเลิกจ้างนี้เท่ากับการตัดอนาคตตัวเอง
แต่เย่เฉินไม่สนใจ
สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่แบรนด์ของบริษัทผลิตยาโคบายา หรือชื่อเสียงและสิทธิบัตรของบริษัทผลิตยาโคบายา สิ่งที่เขาต้องการคือสายการผลิตของบริษัทผลิตยาโคบายาก็เท่านั้นเอง
สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ เย่เฉินไม่ทำตามที่คิดเลย ก่อนที่ทุกคนจะถูกมัดและเผชิญหน้ากับเขา เขาก็ขับไล่คนไปครึ่งหนึ่งแล้ว!
สิ่งนี้ทำให้ทุกคนที่ถูกขับไล่และครอบครัวของพวกเขาตกอยู่ในวิกฤตเศรษฐกิจอย่างรุนแรงในทันที
ดังนั้นคนกลุ่มที่เหลือจะกล้าคิดต่อต้านได้อย่างไร เก็บงานนี้ไว้ได้ และให้เงินเดือนไม่ตํ่ากว่าก่อน ซึ่งจะทำให้ชีวิตครอบครัวไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใด ทำให้พวกเขาโล่งใจอย่างสมบูรณ์
ในเวลานี้พวกเขายังจะมีความคิดต่อต้านสักที่ไหนกัน?
ดังนั้น กลุ่มคนจึงรีบแสดงความยอมจำนนและตัดสินใจที่จะทำงานให้กับบริษัทผลิตยาโคบายาของเย่เฉินต่อไป
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...