เย่เฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ และพูดกับโคบายา ชิอิจิโร่ว่า:"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายต้องร่วมมือกับเว่ยเลี่ยงเพื่อปรับแผนการผลิตทั้งหมดของบริษัทผลิตยาโคบายา.หยุดการผลิตยาก่อนหน้านี้ของบริษัทผลิตยาโคบายาชิทั้งหมดก่อน และเปลี่ยนไปใช้การผลิตยากระเพาะเก้าเสวียนทั้งหมด เข้าใจไหม ?"
โคบายา ชิอิจิโร่รีบแสดงคำพูดที่จริงใจของเขา:"คุณเย่ ไม่ต้องกังวล ฉันจะพยายามร่วมมือกับคุณเว่ยอย่างเต็มที่!"
ทันใดนั้น เว่ยเลี่ยงกับเย่เฉินว่า:"ประธานเย่ กำลังการผลิตของบริษัทผลิตยาโคบายายังคงแข็งแกร่งมาก หากการผลิตยากระเพาะเก้าเสวียนเริ่มต้นอย่างเต็มรูปแบบ ความต้องการวัตถุดิบสำหรับยากระเพาะเก้าเสวียนจะมีจำนวนมาก เราต้องเตรียมสิ่งนี้ไว้ล่วงหน้า มิฉะนั้น เมื่อวัตถุดิบในการผลิตไม่เพียงพอ กำลังการผลิตจะถูกจำกัดอย่างมาก"
เย่เฉินพยักหน้าและพูดว่า:"ฉันจะแก้ปัญหาเรื่องวัตถุดิบ"
เมื่อพูดเช่นนี้ เย่เฉินก็นึกถึงฉินกาง ผู้นำตระกูลฉินซึ่งอยู่ห่างไกลจากเมืองจินหลิง
ตระกูลฉินเริ่มต้นจากธุรกิจยารักษาโรค
นอกจากนี้ ฉินกางยังได้รับความไว้วางใจอย่างมากจากเย่เฮิน ดังนั้นเย่เฉินเตรียมที่จะมอบธุรกิจวัตถุดิบและยาทั้งหมดให้เขา
จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและโทรหาฉินกาง
ตอนที่ต่อสายอยู่ ฉินกางกำลังกินข้าวอยู่
เมื่อเห็นว่าเป็นสายของเย่เฉิน จึงพูดด้วยความเคารพว่า:"อาจารย์เย่ ทำไมถึงว่างโทรมาหาผมล่ะ?"
เย่เฉินยิ้มถามว่า:"ประธานฉิน ฉันมีเรื่องจะถามคุณ"
ฉินกางด้วยความเคารพ:"อาจารย์เย่ถามมาได้เลยครับ"
ทันทีที่ฉินกางได้ยินเรื่องนี้ เขาก็รู้สึกตื่นเต้นมากจนลุกขึ้นจากเก้าอี้ โต๊ะและตะเกียบถูกโยนลงกับพื้นก็ไม่สนใจ เขาพูดอย่างตื่นเต้นว่า:"อา…...อาจารย์เย่.…..คุณ…...คุณพูดจริงเหรอ?!"
เย่เฉินยิ้มอย่างเฉยเมย:"ฉันเย่เฉินเคยโกหกคุณสักที่ไหน?"
ฉินกางรู้สึกปลาบปลื้มในทันที ตื่นเต้นมากจนพูดอะไรไม่ออก!
เขาตื่นเต้นและคิดในใจว่า:"ถ้าอาจารย์เย่สามารถใช้วัตถุดิบทางการแพทย์ได้หนึ่งล้านตันจากตระกูลฉินทุกปี มันจะเทียบเท่ากับการเพิ่มปริมาณธุรกิจของตระกูลฉินโดยตรงเป็นสองเท่าโดยตรงถึงห้าเท่า! ด้วยวิธีนี้ ความแข็งแกร่งของตระกูลฉินจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วไม่ใช่เหรอ?! และความฝันของฉันในการฟื้นฟูตระกูลฉิน ก็สามารถเป็นจริงได้อย่างง่ายดาย!"
ในขณะนี้ เขาแทบจะถือว่าเย่เฉินเป็นพ่อแม่ที่ทำให้ตระกูลฉินเกิดใหม่ และพูดอย่างตื่นเต้นว่า:"อาจารย์เย่! ในเมื่อคุณเห็นค่าฉันมาก ยอมดึงผมขึ้นมา งั้นผมจะไม่มีวันเป็นภาระให้คุณ! คุณวางใจเถอะ ไม่ว่าคุณจะต้องการวัตถุดิบทางการแพทย์มากแค่ไหน แม้ว่าผมจะสู้สุดชีวิต ก็จะหามาให้แน่นอน! และผมจะให้คุณภาพที่ดีและราคาต่ำสุดแก่คุณอย่างแน่นอน!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...