หลังจากที่ฉินกางวางสาย ฉินเอ้าเสวี่ยนที่อยู่ข้างๆ รีบถามด้วยความสงสัย:"พ่อคะ อาจารย์เย่คุยอะไรกับพ่อเหรอ?"
ฉินกางที่ยังคงติดอยู่กับความตื่นเต้นและไม่สามารถถอนตัวออกมาได้ ใช้เวลาประมาณสองสามวินาทีในการดึงสติ และพูดอย่างตื่นเต้นว่า:"เอ้าเสวี่ยน! ตระกูลฉินของเราจะได้พบกับโอกาสอันยิ่งใหญ่แล้ว!"
ฉินเอ้าเสวี่ยนถามด้วยความประหลาดใจ:"พ่อ โอกาสที่ดีอะไรเหรอ?"
ฉินกางตื่นเต้นมาก จนคำพูดของเขาสั่นเล็กน้อยและพูดว่า:"คืออา......อาจารย์เย่......อาจารย์เย่ได้ครอบครองบริษัทผลิตยาโคบายาของญี่ปุ่น และบอกตระกูลฉินของเราจัดหาวัตถุดิบให้เขา ความต้องการต่อปีประมาณหนึ่งล้านตัน!"
"โอ้พระเจ้า!"ฉินเอ้าเสวี่ยนอุทานอย่างตะลึงงัน:"หนึ่งล้านตัน? ! ตอนนี้ตระกูลฉินของเรามีอุปทานประมาณ 200,000 ตันต่อปีไม่ใช่เหรอ?"
"ใช่….."ฉินกางพูดอย่างตื่นเต้น:"อาจารย์เย่ ขอให้เราจัดหาหนึ่งล้านตันต่อปี และรายได้ของตระกูลฉินของเราจะเพิ่มขึ้นสองเท่าในทันที! นี่เป็นโอกาสที่ดีไม่ใช่หรือ?"
ฉินเอ้าเสวี่ยนพยักหน้ารัวๆ และพูดด้วยความซาบซึ้ง:"อาจารย์เย่ดูแลครอบครัวของเราอย่างดี เขาคิดถึงเราทุกอย่าง เขาช่วยเรามาก ไม่รู้ว่าจะตอบแทนน้ำใจของเขาอย่างไร"
ฉินกางพูดเห็นด้วยสุดๆ:"อาจารย์เย่ก็คือพ่อแม่คนที่สองของตระกูลฉินของเรา ไม่ว่าตระกูลฉินจะเติบโตขึ้นในอนาคตหรือไม่ มันขึ้นอยู่กับอาจารย์เย่แล้ว!"
พูดจบ เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ฉินเอ้าเสวี่ยน และถอนหายใจ:"เอ้าเสวี่ยน อาจารย์เย่มีน้ำใจต่อครอบครัวของเราอย่างมาก เขาจะดูแลเธอแบบนี้เสมอ เธอต้องรีบแล้วนะ!"
พ่อของฉินเอ้าเสวี่ยนหมายถึงอะไรกันแน่ รู้ว่าเขาให้ตนรีบๆ จริงๆแล้วต้องการให้ตนพัฒนาความสัมพันธ์กับอาจารย์แย่
ทันใดนั้นเธอก็พูดด้วยความละอายเล็กน้อย:"พ่อ หลายสิ่งหลายอย่างไม่ใช่ว่าฉันอยากก็จะทำได้ เพราะยังไง อาจารย์เย่ก็มีภรรยาแล้ว แม้ว่าฉันจะชอบเขา แต่ฉันนั้นใจมีเหลือแต่แรงไม่พอ......"
ฉินกางพยักหน้าแล้วพูดอย่างจริงจัง:"เอ้าเสวี่ยน งั้นเอาแบบนี้ เรื่องจัดหาวัสดุทางการแพทย์ให้กับอาจารย์เย่ ต่อไปจะให้เธอติดต่อกับอาจารย์เย่ ยังไงปีนี้เธอก็สำเร็จการศึกษาในฤดูร้อน และจะเข้าสู่ช่วงฝึกงานเร็ว ๆ นี้ ไปบริการโรงงานผลิตยาของอาจารย์เย่ด้วยใจจริงเลย แบบนี้เธอจะมีโอกาสที่จะอยู่กับอาจารย์เย่มากขึ้น"
สิ่งนี้ทำให้หัวใจของเธอตื่นเต้นอย่างมากในทันใด
…...
กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ณ เวลานี้
หลังจากการเชือดไก่ให้ลิงดูของเย่เฉิน ผู้บริหารที่เหลือของบริษัทผลิตยาโคบายา ทั้งหมดก็เชื่องเหมือนแกะ
โคบายา ชิอิจิโร่ก็ร่วมมือกับพอล ในแผนกการค้าในท้องถิ่นเมืองโตเกียว เพื่อดำเนินการโอนและเปลี่ยนแปลงหุ้นบริษัทผลิตยาโคบายา

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...