ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1583

อิโตะ นานาโกะรู้ดีถึงความแข็งแกร่งของเย่เฉินที่อยู่เหนือเกินกว่าความรู้ความเข้าใจของตนเองไปไกล

อาจารย์ยามาโมโตะ คาซึกิเคยกล่าวไว้หลังจากที่เขาได้รับบาดเจ็บ ว่าฝ่ามือนั้นของเย่เฉินที่ทำร้ายเขา ไม่ใช่แค่มีกำลังดุร้าย แต่ยังมีพลังในอันแข็งแกร่งที่กล่าวถึงในศิลปะการต่อสู้แบบจีน สิ่งที่ทำลายกล้ามเนื้อและเส้นเลือดของเขาลงก็คือพลังในนี้นั่นเอง

ยามาโมโตะ คาซึกิยังเคยประมือกับปรมาจารย์นินจาบางคนอีกด้วย แม้ว่าความสามารถในการต่อสู้ที่แท้จริงของเขาจะแย่กว่าปรมาจารย์นินจาไม่น้อย แต่อย่างน้อยเขาก็สามารถรับมือกับกระบวนท่าของปรมาจารย์นินจาได้หลายท่า ไม่เหมือนตอนที่อยู่ต่อหน้าเย่เฉิน เขาไร้ซึ่งพลังที่จะหลบเลี่ยง

นี่เห็นได้ว่าความแข็งแกร่งของเย่เฉินนั้นอยู่เหนือกว่าปรมาจารย์นินจาญี่ปุ่นมาก

อิโตะ นานาโกะตระหนักได้ถึงจุดนี้ ดังนั้นจึงรู้อย่างชัดเจนว่า ไม่ว่าจะเป็นพ่อของเธอก็ดี หรือตระกูลอิโตะก็ดี ทั้งหมดล้วนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เฉิน

อย่างไรก็ตาม นางาฮิโกะ อิโตะกลับยังไม่ทราบถึงจุดนี้

เขาแค่รู้สึกว่า เย่เฉินนั้นแข็งแกร่งกว่ายามาโมโตะ คาซึกิอยู่บ้าง และแกร่งกว่าบอดี้การ์ดที่ใกล้ชิดทั้งสองคนของเขาก็เท่านั้น แต่หากเปรียบเทียบกับปรมาจารย์นินจาจริงๆ เย่เฉินจะต้องด้อยกว่าหลายส่วนแน่

ทานากะโคอิจิหลังจากได้ยินคำพูดของ อิโตะ นานาโกะแล้วทั้งร่างก็นิ่งงันไปด้วยความตะลึงทันที เขารีบเอ่ย “คุณหนู ผมเข้าใจความหมายของคุณแล้ว คุณโปรดวางใจ ถ้าหากท่านประธานเกิดความขัดแย้งกับคุณเย่ขึ้นมา ผมจะพยายามเกลี้ยกล่อมเขา!"

อิโตะ นานาโกะส่งเสียงอืมตอบรับ จากนั้นจึงถอนหายใจเบาๆและพูดว่า "ตามนี้เถอะทานากะซัง หากมีเรื่องอะไรแค่บอกฉันทันทีก็พอ"

ทานากะโคอิจิรีบพูด "ได้ครับคุณหนู อย่างนั้นกระผมไม่รบกวนการพักผ่อนของคุณแล้ว!"

หลังจากวางสาย อิโตะ นานาโกะถือโทรศัพท์มือถือไว้ในมือทั้งสองข้าง จากนั้นจึงแหงนมองท้องฟ้า ในใจเศร้าโศก

ในช่วงนี้ เธอคิดถึงเย่เฉินอยู่ทุกวันและทุกคืน รอคอยที่จะได้พบเขาอีกครั้ง ในขณะเดียวกันในใจของเธอก็รู้สึกว่า โอกาสที่ตนจะได้พบเขาอีกครั้งนั้นน้อยมาก

แต่เธอกลับไม่คาดคิดว่า เย่เฉินจะมาที่ญี่ปุ่น!

ก่อนหน้านี้ เย่เฉินกับเธอห่างกันโดยมีมหาสมุทรขวางกั้น เธออยู่ที่ปลายทะเลนี้ ส่วนเย่เฉินอยู่ที่ปลายทะเลฝั่งนั้น

ตอนนี้ เย่เฉินและเธออยู่บนแผ่นดินเดียวกัน ห่างกันเพียงแค่ 400 กิโลเมตรเท่านั้น หากขับรถแค่สี่หรือห้าชั่วโมงก็สามารถไปถึง หากนั่งชินคันเซ็นแค่สองชั่วโมงก็ไปถึงแล้ว

แต่ อิโตะ นานาโกะกลับไม่ยอมใช้มัน

นั่นเป็นเพราะยาแก้ปวดจะทำให้เส้นประสาทของเธอเสียหาย เมื่อเธอกินยาแก้ปวดไปเป็นเวลานานแล้ว ต่อไปมันก็จะยิ่งยากสำหรับเธอในการฟื้นตัว อีกทั้งยังมีโอกาสอย่างยิ่งที่จะกลายเป็นคนที่ไม่สามารถฝึกศิลปะการต่อสู้ได้อีกต่อไปในอนาคต

ดังนั้น เธอจึงกัดฟันยืนหยัดมาโดยตลอด อาศัยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า ต้านทานความเจ็บปวดในร่างกายของตน

น้ำพุร้อนธรรมชาติในที่พักถูกสูบมาจากบ่อน้ำพุร้อนใต้ดิน มันอุดมไปด้วยแร่ธาตุและซีลีเนียม เป็นผลดีต่อร่างกายอย่างยิ่ง อีกทั้งยังสามารถบรรเทาความเจ็บปวดทางกายได้ในระดับหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากร่างกายของเธอยังได้รับบาดเจ็บ เธอจึงไม่สามารถแช่น้ำพุร้อนเป็นเวลานานและไม่ควรเกินหนึ่งชั่วโมงต่อวัน ดังนั้นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของอิโตะ นานาโกะในทุกๆวันก็คือเวลาที่แช่น้ำพุร้อน

ขณะแช่ตัวในบ่อน้ำพุร้อน อิโตะ นานาโกะก็นึกถึงเย่เฉินขึ้นอีกครั้งโดยไม่ได้ตั้งใจ

เธอนึกถึงตนเองที่พกพาความเขินอายของหญิงสาวเข้าไปหาเขาที่เขตคฤหาสน์ที่เย่เฉินอาศัยอยู่