ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1599

ทากาฮาชิ เอคิจิ ในตอนนี้ โกรธจบแทบระเบิด

เขาเป็นลูกชายคนโตของตระกูลทากาฮาชิ เป็นดาวรุ่งของตระกูลทากาฮาชิ ไม่เพียงแค่มีตำแหน่งพิเศษในโตเกียวเท่านั้นแต่ยังรวมถึงทั่วทั้งญี่ปุ่นด้ว ถือว่าเป็นเขาเป็นที่รู้จักของทุกคน

ในระดับหนึ่ง ตำแหน่งของเขาในญี่ปุ่นนั้นคล้ายกับตำแหน่งสามีแห่งชาติซึ่งเป็นที่นิยมอย่างมากในประเทศจีนเมื่อสองสามปีก่อน

ด้วยเหตุนี้ นิสัยของทากาฮาชิ เอคิจิ จึงหยิ่งยโสเอาแต่ใจมาตลอด ในพจนานุกรมของเขา ไม่มีคำว่าอดทนและทนถูกคนรังแกอยู่ในนั้น

เมื่อเห็นชายหนุ่มคนนี้ที่อายุราวๆกับเขา แต่กลับกล้าเพิกเฉยต่อสถานะและความน่าเกรงขามของตน และแทบจะหาเรื่องใส่ตนเอง อีกทั้งยังถึงกับตั้งคำถามว่าเขามีอาการหูหนวกเป็นพักๆ หรือไม่ ในความเห็นของเขา นี่คือการรนหาที่ตาย!

ดังนั้น เขาจึงโบกมือไปที่รถทั้งด้านหน้าและหลังทันที จากนั้นในรถโรลส์รอยซ์หลายคันก็มีชายฉกรรจ์ในชุดสูทดำราวๆสิบกว่าคนลงมา

คนเหล่านี้ ล้วนเป็นบอดี้การ์ดของตระกูลทากาฮาชิทั้งสิ้น อีกทั้งยังเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับชั้นนำ

ทันทีที่บอดี้การ์ดลงจากรถ พวกเขาก็เข้ามาล้อมเย่เฉินเอาไว้ ทุกคนจ้องไปที่เย่เฉินและมองไปที่ทากาฮาชิ เอคิจิ ขอแค่ทากาฮาชิ เอคิจิ เอ่ยปากขึ้น พวกเขาก็จะเข้าโจมตีเย่เฉินทันที

ในเวลานี้ ซูจือเฟยและซูจือหยูที่อยู่ในรถก็สบตากัน ซูจือเฟยเอ่ยปากขึ้น “เรื่องนี้คงไม่มีอะไรแอบแฝงใช่ไหม?”

ซูจือหยูส่ายหัว "ไม่น่าจะมี ถ้ามีคนวางแผนจะทำอะไรบางอย่างจริงๆ ก็คงไม่มีทางมาทำบนถนนในใจกลางเมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่นแบบนี้แน่ เส้นสะพานยาวที่พวกเราออกมาจากสนามบินยังเหมาะกว่านี้ตั้งเยอะไม่ใช่หรือไง?”

ซูจือเฟยค่อยวางใจลงมา เขายิ้มและกล่าวว่า "ทากาฮาชิ เอคิจิ คงหน้าพังยับเยินแน่ เมื่อกี้เพิ่งจะพูดไปว่าไม่มีใครฝ่าฝืนไฟแดง แต่กลับชนเข้าให้แล้วคนหนึ่ง"

พูดจบ ซูจือเฟยก็เลิกคิ้วใส่ซูจือหยูอีกครั้ง “ฉันรู้สึกว่าทากาฮาชิ เอคิจิดูเหมือนจะสนใจเธอ เด็กนี่หน้าตาหล่อไม่เลว วางท่ามีมาด เธอไม่ลองพิจารณาดูหน่อย?”

ซูจือเฟยถอนหายใจ เขาไม่ต้องการพูดถึงหัวข้อนี้ต่อและหันออกไปมองนอกหน้าต่าง ก่อนจะเห็นว่าเย่เฉินถูกรายล้อมและจ้องมองไปด้วยบอดี้การ์ดมากมาย แต่กลัวไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยสักนิด เขาก็อดหัวเราะไม่ได้ "ผู้ชายญี่ปุ่นคนนี้มีดีไม่เลว ถูกล้อมรอบด้วยบอดี้การ์ดมากมายขนาดนี้ แต่กลับไม่กลัวเลยสักนิด"

ซูจือหยูพยักหน้า ก่อนจะแค่นเสียง “บางทีสมองอาจจะสั่งการไม่ค่อยดีเท่าไหร่ล่ะมั้ง?”

ซูจือเฟยพูดด้วยรอยยิ้ม "อย่าพูดไป เจ้าหนุ่มญี่ปุ่นคนนี้หน้าตาหล่อเหลาประณีตไม่เลวเลย"

ซูจือหยูเดาะปาก "ขอให้เขาไม่โดนคนของทากาฮาชิ เอคิจิทุบตีจนเสียโฉมก็แล้วกัน"

ซูจือเฟยอ่อนใจ "ทำไมปากเธอถึงได้ร้ายขนาดนี้เนี่ย?"