ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 160
บทที่160 ทำเสียเรื่องหมด(2)
เซียวชูหรันรีบกางร่มลงจากรถ
เย่เฉินเห็นดังนั้น ก็เลยรีบตามลงไป
“รั่งหลิน เป็นอะไรหรือเปล่า?”
พอเซียวชูหรันลงรถ ก็วิ่งไปเลย
“ชูหรัน ทำไมมาที่นี่ได้?” ต่งรั่งหลินเปียกฝนจนตัวสั่น รีบเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นเซียวชูหรัน
เธอมีใบหน้าตกใจ แล้วก็ทำตัวไม่ถูก เหมือนกับว่าไม่อยากให้เพื่อนสนิทของตนเองเห็นตนในสภาพเช่นนี้
เซียวชูหรันกางร่มให้กับต่งรั่งหลิน แล้วก็บอกว่า “ฉันกับเย่เฉินผ่านมา ก็เห็นเธอนี่แหละ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?”
ต่งรั่งหลินพูดหัวเสียว่า “อย่าถามเลย บริษัทให้ฉันออกมาหาลูกค้า เอารถมาให้ฉันหนึ่งคัน วันนี้ฉันออกมาพบลูกค้า ยังไม่ทันได้พบลูกค้า รถก็ยางรั่ว เมื่อครู่ฉันดูแล้ว เหมือนจะรั่วทั้งสองล้อหน้าเลย น่าโมโหจริง！”
เย่เฉินก็แปลกใจ
ขับรถแล้วยางรั่วเป็นเรื่องธรรมดา
แต่ว่า โดยปกติแล้ว ต่อให้วิ่งไปเหยียบเอาตะปูหรือลวดแหลมๆ อะไรก็เป็นเรื่องปกติ แต่มันมักจะรั่วแค่ล้อเดียว
ถ้าทั้งสองล้อรั่วพร้อมกัน รู้สึกว่ามันจะแปลกๆ
ดังนั้นเขาก็เลยพูดกับต่งรั่งหลินว่า “ฝนตกหนักขึ้นมาก คุณอยู่คนเดียวที่นี่ไม่ปลอดภัย ขึ้นรถกลับเข้าเมืองไปกับพวกเราเถอะ รถก็ทิ้งไว้ที่นี่ พอฝนหยุดก็โทรให้คนมายกไป”
ต่งรั่งหลินพยักหน้า แล้วก็ถอนหายใจพูดว่า “คงจะต้องเป็นแบบนั้นเสียแล้วละ”
เย่เฉินกำลังพาเธอกลับไปที่รถของตนเอง ในตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงอะไรทะลุอากาศเข้ามา
เขาเห็นอะไรบางอย่างในสายฝน เป็นแสงสีเงินพุ่งทะลุอากาศมา
แล้วอีกอย่าง แสงสีเงินนั้น มันพุ่งมาทางต่งรั่งหลิน！
นึกไม่ถึงว่า ที่เมืองจินหลิงนี้ จะมีคนอยากได้ชีวิตของเธอด้วยเหมือนกัน！
และยิ่งคิดไม่ถึงว่า คนที่ช่วยเหลือตนเองไว้ถึงสองครั้ง จะเป็นเย่เฉิน
ในตอนนี้ เย่เฉินก็โอบต่งรั่งหลินไว้ เงยหน้าเข้มๆ ขึ้นไป มองสายฝนที่ตกลงมา
ก็เห็นรถจี๊ป จอดอยู่ไม่ไกล คนบนรถกำลังมองตนเองอย่างอึ้งๆ ราวกับจะนึกไม่ถึงว่าตนเองจะช่วยต่งรั่งหลินให้รอด จากมีดบินพวกนั้นได้
“ไอ้นี่มันเป็นใครมาจากไหน ถึงได้มาทำลายแผนของกูสองพี่น้อง！”
ในรถจี๊ป ก็มีคนสองคนลงมา
ทั้งสองคนมาอย่างโหดๆ มุ่งตรงมายังเย่เฉิน
……
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...