ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1606

“ใช่แล้ว!”เด็กผู้หญิงพยักหน้า และพูดต่อไปว่า: “พวกเขาหลายคนเป็นสมาชิกของสมาคมไฮกิง คุณผู้ชายท่านั้นเห็นว่าไม่ปลอดภัยจึงเข้ามาช่วยเหลือทุบตีพวกใช้ความรุนแรงคนอื่นๆจนบาดเจ็บ แต่ต่อมาสมาคมไฮกิงที่ถูกรถชนคนนั้นใช้มีดจี้ฉัน คุณผู้ชายคนนั้นก็ตีจนมีดของเขาหล่น ฉันถึงได้เอาตัวรอดมาได้”

“ต่อจากนั้นสมาคมไฮกิงคนนั้นก็จะหนี คุณผู้ชายคนนั้นไล่ตามออกไปถึงได้ก่อให้เขาถูกรถชน เรื่องราวต่อมาพวกคุณต่างก็รู้แล้ว”

หลังจากที่ซูจือหยูฟังสิ่งเหล่านี้จบ คนทั้งคนก็ตกตะลึงจนตาค้าง

เธอคาดไม่ถึงว่า พล็อตเรื่องจะเกิดการพลิกกลับเร็วขนาดนี้!

ชายหนุ่มที่หัวแข็งดื้อรั้นเมื่อกี้นี้ลงมือได้โหดเหี้ยม กลับเพื่อช่วยเด็กผู้หญิงบริสุทธิ์คนหนึ่ง จากในมือของสมาชิกของสมาคมไฮกิง

ที่สำคัญ เด็กผู้หญิงคนนั้นยังเป็นเพื่อนร่วมชาติจีนด้วย!

เธอถึงกับสามารถจินตนาการออกมาได้ว่า ถ้าหากวันนี้ไม่ใช่ผู้ชายคนนั้นออกหน้าช่วยเหลือไว้ เด็กผู้หญิงจีนที่อยู่ในต่างประเทศคนนี้ จะถูกคนพวกนั้นของสมาคมไฮกิงในประเทศญี่ปุ่นทำร้ายอย่างแน่นอน ถึงขนาดอาจถูกพวกเขาล่วงละเมิด!

มิน่าล่ะ ผู้ชายคนนั้นลงมือได้โหดเหี้ยมขนาดนั้น!

เปลี่ยนเป็นตัวเอง ตัวเองก็แทบจะหักแขนหักขาคนเหล่านี้!

ทากาฮาชิ เอคิจิยังโกรธจนขึ้นหัวแล้วโวยวายกับอีกฝ่าย ถึงขนาดยังให้บอดี้การ์ดสิบกว่าคนขึ้นล้อมโจมตีอีกฝ่าย จากมุมมองนี้ ถูกหักแขนทั้งสองก็ไม่มากเกินไป!

ในขณะนี้ ความโกรธในใจของซูจือหยูที่มีต่อเย่เฉิน ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยในทันที

ทากาฮาชิ เอคิจิพูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า: “เอ่อ…คุณหนูซู…สมาคมไฮกิงพวกนี้ถูกจัดการดูแลโดยญาติต่างนามสกุลของพวกเราจริงๆ แต่ตระกูลทากาฮาชิของพวกเราไม่ยุ่งกับธุรกิจส่วนนี้มานานแล้ว…”

ซูจือหยูส่งเสียงเย็นชา: “เอาล่ะคุณทากาฮาชิ ทุกคนก็เป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว คุณอย่าคิดว่าฉันเป็นคนโง่! เหตุผลที่เกิดเรื่องราวในวันนี้ขึ้นและเหตุผลที่แขนของคุณถูกหัก ทั้งหมดเป็นเพราะตระกูลของพวกคุณรู้เห็นเป็นใจให้สมาคมไฮกิงกระทำผิดอย่างเหิมเกริมจึงก่อให้เกินจุดจบ!”

ทากาฮาชิ เอคิจิพูดไม่ออก อยากจะโต้แย้ง แต่ก็หาเหตุผลที่จะโต้แย้งไม่ได้

ซูจือหยูชี้ไปที่เด็กสาวชาวจีนคนนั้น และพูดกับทากาฮาชิ เอคิจิว่า: “คุณทากาฮาชิ ผู้หญิงคนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ฉันหวังว่าจากนี้ไปคุณจะไม่สร้างความเดือดร้อนอะไรให้กับเธออีก ทำได้มั้ย?”

ทากาฮาชิ เอคิจิรู้ว่าเหตุผลของตัวเองไม่เพียงพอ ที่สำคัญก็ไม่กล้าทำให้ซูจือหยูขุ่นเคืองใจ ทำได้เพียงพยักหน้าด้วยความแค้นใจ: “คุณหนูซูวางใจได้ จากนี้ไปผมไม่มีทางทำให้เธอลำบากใจอย่างแน่นอน…”