ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1608

ทากาฮาชิ มาจิพยักหน้า และเอ่ยปากพูดว่า: “แต่ว่าเรื่องนี้พวกเรายังไม่สามารถเอิกเกริกเกินไปได้ เนื่องจากตอนนี้ยังต้องร่วมลงทุนกับคนของตระกูลซู ถ้าหากพวกเราหาตัวคนจีนคนนั้นในโตเกียวออกมาได้อย่างเอิกเกริก ต่อจากนั้นฆ่าเขาทิ้ง ในใจของคนของตระกูลซูคงจะมีคำวิจารณ์อย่างแน่นอน!”

ทากาฮาชิ เอคิจิตื่นตระหนกในทันที: “พ่อ! พ่อคงจะไม่ใช่ว่าจะปล่อยไอ้สารเลวนั่นไปนะ?!”

ทากาฮาชิ มาจิพูดอย่างเย็นชาว่า: “แกวางใจเถอะ ฉันไม่มีทางปล่อยเขาไปอย่างแน่นอน ฉันจะให้คนตามหาเขาให้เจอก่อน ต่อจากนั้นให้นินจาชั้นยอดของตระกูลจับตาดูเขาอย่างเงียบๆ ไม่ว่าเขาไปที่ไหน ก็ตามเขาไปตลอด รอหลังจากที่เรื่องราวร่วมลงทุนของพวกเรากับตระกูลซูสิ้นสุดแล้ว ค่อยจับตัวของผู้ชายคนนั้นไว้ และพากลับไปที่โตเกียวอย่างเงียบๆให้แกฆ่าเขาด้วยตัวเอง!”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทากาฮาชิ เอคิจิถึงได้วางใจอย่างแท้จริง

เขาสามารถที่จะอดทนได้สักพัก เพื่อการร่วมลงของตระกูลกับตระกูลซู แต่ไม่มีทางปล่อยอีกฝ่ายไปได้

เมื่อได้ยินพ่อพูดแบบนี้ เขาก็โล่งใจ

ตราบใดที่สามารถฆ่าเย่เฉินให้ตายได้ด้วยตัวเอง รออีกไม่กี่วันก็ไม่เป็นไร!

...

ที่สำคัญ เขาเชื่อใจนินจาชั้นยอดของตระกูลตัวเอง เย่เฉินไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของพวกเขาได้!

หลังจากที่เย่เฉินออกจากแถวที่ใกล้เคียงกับมหาวิทยาลัยโตเกียว ก็ตรงกลับไปที่บ้านของโคบายา ชิอิจิโร่

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ในเวลานี้ เขาได้รับความนิยมอย่างสมบูรณ์ในซอฟต์แวร์วิดีโอสั้นในญี่ปุ่นแล้ว

เมื่อกี้นี้ ใครบางคนที่มีสิ่งดีๆ ก็ถ่ายวิดีโอที่เขาสั่งสอนสมาคมไฮกิง จนถึงเขาหักแขนของทากาฮาชิ เอคิจิ ต่อจากนั้นจึงอัปโหลดไปยังซอฟต์แวร์วิดีโอสั้น

คราวนี้ ทั้งญี่ปุ่นก็ตกตะลึง!

แต่ทว่า ถ้าหากคนที่คุ้นเคยกับเย่เฉินเพียงเล็กน้อย ยังสามารถจำตัวตนของเย่เฉินได้จากวิดีโอนี้

ในเวลานี้นางาฮิโกะ อิโตะกำลังนั่งอยู่ในห้องหนังสือของตัวเอง และคาบคูบาซิการ์ไว้ม้วนหนึ่งอย่างเบื่อหน่ายแล้วในมือยังถือสก๊อต วิสกี้ไว้แก้วหนึ่ง

เขายังคงรู้สึกหงุดหงิดกับเรื่องการพบกันครั้งแรกของตระกูลซูกับตระกูลทากาฮาชิ ก็ยิ่งเกิดความพะวงในใจต่อเย่เฉินอยู่ตลอดเวลา และอารมณ์ก็ย่อมแย่มาก

ในเวลานี้ ทานากะซังก็บุกเข้ามาอย่างกะทันหันโดยไม่เคาะประตู และพูดอย่างรีบร้อนว่า: “ท่านประธาน เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

นางาฮิโกะ อิโตะตวาดอย่างหงุดหงิดว่า: “เกิดเรื่องใหญ่อะไรที่สามารถทำให้แกวุ่นวายได้ขนาดนี้?! เรื่องแบบไหนกัน?!”

ทานากะซังไม่ทันอธิบาย ก็รีบยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าของเขา กดเปิด และปากก็พูดว่า: “ท่านรีบดูเถอะ เป็นข่าวใหญ่ของตระกูลทากาฮาชิ!”