ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1609
“ข่าวใหญ่ของตระกูลทากาฮาชิเหรอ?!”
ทันทีที่นางาฮิโกะ อิโตะได้ยินเรื่องนี้ ก็จ้องเขม็งด้วยความโกรธ: “แมร่งเอ๊ย! ข่าวใหญ่อะไร? หรือว่าตระกูลซูประกาศการร่วมลงทุนกับพวกเขาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่น่าจะใช่ คนของตระกูลซูน่าจะเพิ่งมาถึงโตเกียวได้ไม่นานนะ ทำไมตัดสินใจได้เร็วขนาดนี้? เดรัจฉานพวกนี้ หรือว่าพวกเขาตั้งใจที่จะไม่พบหน้ากับพวกเราแล้วเหรอ?”
ทานากะซังพูดอย่างรีบร้อนว่า: “ไม่ใช่ข่าวนี้ เป็นข่าวที่ทากาฮาชิ เอคิจิถูกคนหักแขนบนถนน!”
“ทากาฮาชิ เอคิจิถูกหักแขนเหรอ?!”คนทั้งคนของนางาฮิโกะ อิโตะราวกับสายฟ้าฟาด อ้าปากพูดว่า: “ใครเป็นคนทำ?”
ในความทรงจำของเขา ทั้งคนโตเกียวที่กล้าลงมือกับทากาฮาชิ เอคิจิ น้อยมากจนนับได้
ถ้าให้ตัวเองลงมือ ตัวเองก็จะรู้สึกร้อนตัว เนื่องจากช่องว่างระหว่างตระกูลอิโตะและตระกูลทากาฮาชินั้นไม่ได้ใหญ่มาก ถ้าหากลงมือกับทากาฮาชิ เอคิจิจริงๆ นั่นก็แทบจะเทียบเท่ากับเป็นการประกาศสงครามกับตระกูลทากาฮาชิ
ดังนั้น นอกจากพ่อของทากาฮาชิ เอคิจิ นางาฮิโกะ อิโตะคิดไม่ออกจริงๆ ยังมีใครกล้าลงมือกับเขา
ดังนั้น เขารีบมองไปทางโทรศัพท์ของทานากะซัง อยากดูว่าใครมีความกล้านี้
มองดูแวบหนึ่งก็ไม่เป็นไรหรอก แต่นางาฮิโกะ อิโตะก็กลัวจนสั่นเทาไปทั้งร่างกาย นิ้วมือไม่ได้จับไว้อย่างมั่นคง ซิการ์ก็หลุดออกจากมือ ตกลงบนกางเกงของเขา และเผาไหม้ชุดสูทงานเย็บด้วยฝีมือราคาแพงของเขาเป็นรูในทันที
นางาฮิโกะ อิโตะก็ปวดใจ หยิบซิการ์แล้วโยนทิ้งไปอีกด้านหนึ่ง ชี้ไปที่ผู้ชายในโทรศัพท์ที่ดูชั่วร้ายคนนั้น และอ้าปากพูดว่า: “นี่…นี่…นี่เย่เฉินไม่ใช่เหรอ ?!”
แม้ว่าจะเจอเย่เฉินแค่ครั้งนั้น แต่นางาฮิโกะ อิโตะกลับจำรูปร่างของเขาได้อย่างชัดเจน
นี่อาจเป็นพลังแห่งความแค้น
ในขณะที่ประหลาดใจ ภายในใจส่วนลึกของเขาก็อดไม่ได้ที่จะกลัว
วันนั้นโชคดีที่ไม่ได้ยั่วโมโหเย่เฉินจนอารมณ์ขึ้น
ไม่อย่างนั้น อารมณ์รุนแรงอย่างเย่เฉิน ยังจะไม่ทุบตีตัวเองจนแทบตายเหรอ?
ทากาฮาชิ เอคิจิเป็นวัยรุ่น ร่างกายมีแรงต้านทานเล็กน้อย ตัวเองอายุมากแล้ว ตกไปอยู่ในมือของเขาจริงๆ เกรงว่าหนึ่งถึงสองเพลงสู้รบก็ตรงไปพบกับอามาเทราสึ โอมิคามิแล้ว!
นอกจากความกลัวอย่างฉับพลัน นางาฮิโกะ อิโตะก็ค่อนข้างมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...