ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1614
กลางดึก
วัตถุดิบชุดแรกที่ฉินกางเตรียมไว้มาถึงที่โตเกียวแล้ว
หลังจากที่เครื่องบินลงจอด ก็ขนถ่ายสินค้าผ่านพิธีการศุลกากรนำเข้าในทันที ต่อจากนั้นส่งไปยังสายการผลิตของบริษัทผลิตยาโคบายาด้วยระดับความเร็วที่เร็วที่สุด
เนื่องจากเว่ยเลี่ยงและโคบายา ชิอิจิโร่ได้รับการฝึกอบรมที่ฐานการผลิตของบริษัทผลิตยาโคบายาในโตเกียวเป็นเวลาหนึ่งวันแล้ว ดังนั้นหลังจากที่วัตถุดิบมาถึงฐานแล้ว ก็เข้าสู่ห้องทำงานโรงงานในทันที และเริ่มผลิตยากระเพาะเก้าเสวียน
นอกเหนือจากนี้แล้ว เว่ยเลี่ยงได้ปฏิบัติตามความต้องการของเย่เฉิน และยื่นคำขอกับสำนักงานยาประเทศญี่ปุ่น เปลี่ยนชื่อยากระเพาะเสี่ยวหลินเป็นชื่อว่ายากระเพาะเก้าเสวียน
แบบนี้ หลังจากที่การทดลองผลิตสำเร็จแล้ว ยากระเพาะเก้าเสวียนก็สามารถแทนที่ของยากระเพาะเสี่ยวหลินก่อนหน้า อยู่ในประเทศญี่ปุ่น และยากระเพาะเสี่ยวหลินก็เคยครอบคลุมตลาดของประเทศแล้ว
ตอนที่ทดลองการผลิต เฉินจื๋อข่ายให้ลูกน้องขับรถไปส่งเขา และมาที่บ้านของโคบายา ชิอิจิโร่รับเย่เฉินไปที่โรงงาน
ทันทีที่เย่เฉินขึ้นรถ เฉินจื๋อข่ายก็พูดอย่างประหม่าว่า: “นายน้อย คุณทำไมถึงได้ต่อสู้กับคุณชายของตระกูลทากาฮาชิขึ้นมาได้?”
เย่เฉินขมวดคิ้วถาม: “นายรู้ได้ยังไง?”
เฉินจื๋อข่ายรีบพูดว่า: “มีคนถ่ายคลิปวิดีโอที่คุณสั่งสอนเขาไว้แล้วโพสต์ลงบนลงเน็ต ตอนนี้แพร่กระจายไปทั่วทั้งประเทศญี่ปุ่นแล้ว! คุณดังในประเทศญี่ปุ่นแล้ว!”
เย่เฉินขมวดคิ้ว: “ก่อนหลังยังไม่ถึงสองชั่วโมง ก็แพร่กระจายไปทั่วประเทศญี่ปุ่นแล้วเหรอ?”
เฉินจื๋อข่ายพูดว่า: “เรื่องนี้คุณสบายใจได้ ซอฟต์แวร์ของประเทศญี่ปุ่นไม่รองรับซอฟต์แวร์ในประเทศของเรา ที่สำคัญวิดีโอสั้นของประเทศญี่ปุ่นไม่มีอิทธิพลในประเทศของเรา”
เย่เฉินถามเขา: “นายแน่ใจ?”
เฉินจื๋อข่ายพยักหน้า: “แน่ใจ บนแพลตฟอร์มวิดีโอสั้นในประเทศของเรา มีเพียงคนส่วนน้อยที่จะทำเนื้อหาอย่างจริงจัง ที่เหลือส่วนใหญ่ก็เป็นพวกคนเลวลอกเลียนแบบกันไปก็ลอกเลียนแบบกันมาเนื้อหาช่วงไหนดังแล้ว แทบจะมีหนึ่งหมื่นคนลอกเลียนแบบกัน ยังมีอีกไม่ใช่พวกยาจกที่ทั้งจนทั้งขี้เหร่เล่นละครเป็นทายาทเศรษฐี ก็คือพวกสิบแปดมงกุฎขายปลาเน่ากุ้งเสียในไลฟ์สดที่ทะเล”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า: “ไม่สนคนพวกนี้ นายโทรหาถังซื่อไห่ วิดีโอนี้ของฉัน ไม่ว่ายังไงก็ห้ามให้เผยแพร่ไปยังในประเทศได้”
“ได้ครับนายน้อย!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...