หัวหน้านินจาสังเกตดูสภาพแวดล้อมโดยรอบ เมื่อเห็นโรงแรมบุรีอยู่ไม่ไกลจากอาคารนี้ ดังนั้นเขาก็สั่งการว่า: “น้องสอง พวกเราลงไปชั้นบนของโรงแรมบุรีเฝ้าดูฝ่ายข้าม น้องสามน้องสี่ตามหาที่เหมาะสมกับการซ่อนตัว เฝ้าดูเป้าหมายอย่างเข้มงวดก่อน!”
ในเครื่องอินเตอร์คอม เสียงของคนสามคนดังขึ้นในทันที: “ได้ครับศิษย์พี่!”
เครื่องร่มร่อนดำมืดทั้งสองค่อยๆลดความสูงลง ในที่สุดก็ลงจอดชั้นบนของโรงแรมบุรี หลังจากที่ตกลงมา หัวหน้านินจาก็รีบโทรหาทากาฮาชิ มาจิพ่อของทากาฮาชิ เอคิจิ
ในขณะนี้ทากาฮาชิ มาจิกำลังอยู่ในโรงพยาบาล ทากาฮาชิ เอคิจิลูกชายคนโตของเขายังคงได้รับการผ่าตัดฝังแผ่นเหล็กไว้ในแขนทั้งสองข้าง หลังจากที่ผ่าตัดเสร็จ ต้องเข้าเฝือกพักรักษาอย่างน้อยสามเดือนถึงจะสามารถค่อยๆฟื้นตัวได้
หลังจากได้รับโทรศัพท์จากอีกฝ่ายหนึ่ง ทากาฮาชิ มาจิก็เอ่ยปากถามในทันที: “คุณฟูจิบายาชิ เรื่องราวไปถึงไหนแล้ว?”
คนที่ถูกเรียกว่าคุณฟูจิบายาชิ ก็คือหัวหน้าของนินจาสี่คนนี้
ชื่อของเขาคือฟูจิบายาชิ มาสะ และตระกูลฟูจิบายาชิ เป็นหนึ่งในสี่นินจาที่มีชื่อเสียงในประเทศญี่ปุ่น
ในระยะที่ผ่านมาของการพัฒนาของในวิชานินจาในประเทศญี่ปุ่น เคยมีนักเขียนยอดเยี่ยมคนหนึ่งของวิชานินจา ชื่อว่าฟูจิบายาชิ ยาสุทาเกะ
ฟูจิบายาชิ ยาสุทาเกะคนนี้ เคยเป็นคนมีชื่อเสียงของตระกูลโทกูนาวะตระกูลชั้นนำในประเทศญี่ปุ่น
เขาอยู่ในปีคริสต์ศักราช1676เขียนผลงานหนังสือชื่อว่าBansenshukai(แปลว่าท้องทะเลจำนวนมากไหลมาบรรจบกัน) ซึ่งในนั้นรวมเอาแก่นแท้ของศิลปะการต่อสู้ของยอดฝีมือที่มีชื่อเสียงของประเทศจีนกับประเทศญี่ปุ่นเอาไว้ และยังกล่าวถึงพิชัยสงครามซุนจื่อและพิชัยสงครามไท่กงที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์ประเทศจีนอีกด้วย หนังสือเล่มนี้ ต่อมาถูกถือว่าเป็นสารานุกรมของนินจา
ตั้งแต่เริ่มต้น ตระกูลฟูจิบายาชิก็ค่อยๆกลายเป็นตระกูลวิชานินจาชั้นนำของประเทศญี่ปุ่น
และฟูจิบายาชิ มาสะ ก็เป็นทายาทรุ่นนี้ของตระกูลฟูจิบายาชิ
ในประเทศญี่ปุ่น นินจาต้องพึ่งพาตระกูลชั้นสูงเพื่อเอาชีวิตรอดเสมอมา ในช่วงราชวงศ์จ้านกั๊วของประเทศญี่ปุ่นภายใต้มือของตระกูลใหญ่และโชกุน ต่างก็มีนินจาจำนวนมากที่ทำงานให้พวกเขา
พูดไปแล้ว ทากาฮาชิ มาจิก็สั่งการว่า: “คุณฟูจิบายาชิ คุณจำเป็นต้องจับตาดูเขาไว้ เขาไปที่ไหน คุณก็ตามไปที่นั่น รอการแจ้งเตือนขั้นต่อไปของฉัน แต่ว่า ถ้าหากเขาออกจากประเทศญี่ปุ่น คุณก็ฆ่าเขาทิ้งซะ!”
ฟูจิบายาชิ มาสะเอ่ยปากพูดว่า: “คุณทากาฮาชิโปรดวางใจได้ เริ่มตั้งแต่ตอนนี้ไป ผมไม่มีทางปล่อยให้เป้าหมายออกจากการควบคุมของพวกเราไปได้!”
ทากาฮาชิ มาจิพูดว่า: “คุณฟูจิบายาชิ หลังจากที่เรื่องสำเร็จ ผมจะให้รางวัลก้อนใหญ่กับคุณ อย่างน้อยก็ห้าล้านเหรียญสหรัฐ!”
ฟูจิบายาชิ มาสะพูดด้วยรอยยิ้ม: “งั้นก็ขอบคุณคุณทากาฮาชิล่วงหน้าแล้ว!”
ทากาฮาชิ มาจินึกอะไรบางอย่างได้ รีบพูดว่า: “ใช่แล้วคุณฟูจิบายาชิ ซูจือเฟยลูกชายคนโตของตระกูลซูก็พักอยู่ในโรงแรมบุรี ถ้าหากเป็นไปได้ ก็ช่วยผมจับตาดูเขาด้วย ผมอยากรู้ว่าเขาเจอใครในโรงแรมโทรหาใครแล้วพูดอะไรบ้าง”
ฟูจิบายาชิ มาสะพูดทันทีว่า: “ไม่มีปัญหา ผมจะตรวจสอบเดี๋ยวนี้!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...