ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 162
บทที่162 แม้แต่อึก็ไม่คู่ควรที่จะได้กิน（2）
เซียวชูหรันไม่ยินยอมพูดว่า: “ฉันไม่ไป! ฉันจะอยู่กับคุณที่นี่!”
เย่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า: “รีบไป อยู่ที่นี่กลับทำให้ผมเป็นกังวล! บางทีอาจจะทำร้ายผมเสียด้วยซ้ำ”
เซียวชูหรันจึงพยักหน้ารับคำ ฉุดต่งรั่งหลินกลับไปในรถ
ต่งรั่งหลินที่ถูกเธอดึงจนตัวเซ จนมีหินสีขาวก้อนหนึ่งตกจากกระเป๋าเสื้อลงไปที่พื้น
และในขณะเดียวกัน เย่เฉินกลับหัวเราะขึ้นมา พูดว่า: “มดน้อยสองตัว กล้าที่จะโอหังอวดดีต่อหน้าข้า? พวกเจ้าทั้งสองเบื่อชีวิตแล้วใช่ไหม?”
ชายร่างกำยำหัวเราะอย่างเย้ยหยันพูดว่า: “รนหาที่ตาย ใครเป็นมดน้อยกันแน่ เจ้าลองดูก็รู้”
พูดจบ ชายร่างกำยำออกหมัดโจมตีไปที่ศีรษะของเย่เฉิน หมัดนั้นทรงพลัง ราวกับว่าจะทุบศีรษะของเย่เฉินให้แหลกละเอียด
เย่เฉินมองดู พูดด้วยเสียงเรียบเฉยว่า: “ไอ้พวกไม่รู้จักที่ตาย”
พูดจบ ใช้เท้าเตะใส่ไปที่ชายร่างกำยำ เตะเข้าไปที่ตรงกลางเป้าของเขาอย่างแม่นยำ
ร่างของชายฉกรรจ์คนนั้นแม้จะรวดเร็ว แต่ว่าไม่เร็วกว่าเย่เฉินเลยสักนิด!
ในชั่วพริบตา เขาก็ไม่เห็นเลยว่าเย่เฉินหายไปไหนแล้ว จากนั้นรู้สึกว่าตรงหว่างเกิดอาการปวดอย่างบอกไม่ถูก
“โอ้ย!”
ชายร่างกำยำร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด สองมือกุมไปที่หว่างขา คุดคู้นอนกองลงกับพื้น
ตรงหว่างขาของเขา ค่อย ๆ มีเลือดสดๆ ไหลออกมา
ชายร่างกำยำเจ็บปวดแทบจะสิ้นสติ แผดเสียงออกมาอย่างเจ็บปวดว่า: “พี่ใหญ่...... พี่ใหญ่......ไอ้จู๋ผม......แหลกหมดแล้ว”
บุรุษชุดขาวคาดไม่ถึงว่าเย่เฉินสามารถหลบการโจมตีน้องชายเขาได้ อีกทั้งที่น่าตกใจก็คือ เขาไม่เพียงแต่หลบการโจมตีได้ หนำซ้ำยังโจมตีน้องชายเขาจนได้รับบาดเจ็บ!”
ด้วยความโมโห เขายื่นมือออกไปเพื่อที่จะสู้กับเย่เฉิน แม้ว่าจะไม่รู้ฝีมือที่แท้จริงของเขา แต่คิดแต่เพียงว่าจะฆ่าเขาเพื่อล้างแค้นให้กับน้องชาย
เขาจึงแผดเสียงร้องระเบิดโทสะ พูดว่า: “เจ้าเด็กน้อย ข้าจะถลกหนังของเจ้า กินเลือดกินเนื้อเจ้าสด ๆ !”
สีหน้าเย่เฉินยังคงนิ่งเฉยหัวเราะแกมหยอกว่า: “กินเลือดสด ๆ ของข้าเหรอ? ขอโทษที่ต้องพูดตามตรง อาศัยพลังยุทธกากๆของเจ้านี่เหรอ แม้แต่อึก็ไม่คู่ควรที่จะได้กินหรอก!”
“เจ้า......”
บุรุษชุดขาวเดือดดาลจนแทบจะเป็นบ้า!
นักเลงสองหัวไม้เจิ้นหนานในวงการก็พอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง ไม่เคยถูกเหยียดหยามถึงขนาดนี้!
เขากัดฟันกรอด แผดเสียงร้องด้วยความคลุ้มคลั่งว่า: “ข้าขอสู้ตายกับเจ้า!”
......
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...