ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 163
บทที่163 คนรักในฝันที่แท้ก็เป็นเขานี่เอง（1）
พริบตาเดียว คนทั้งหลายรู้สึกตาลาย ร่างของบุรุษชุดขาวกลายเป็นร่างเงา ฝ่ามือสายฟ้าฟาดเข้าใส่ เย่เฉินตรง ๆ
จากการโจมตีของบุรุษชุดขาว กระตุ้นความโกรธจากภายในเป็นศูนย์กลาง ส่งพลังให้น้ำฝนที่อยู่โดยรอบกระเซ็นไปด้านหลัง
จากนั้นฝ่ามือวายุที่พุ่งออกไป ทำให้สายฝนธรรมดากลายเป็นไอร้อน
“ครั้งนี้ต้องมีคนตายแน่ ๆ!”
จางเอ้อเหมาถึงกับตื่นตกใจ หันหลังมุดกลับเข้าไปใต้รถ
ต่งรั่งหลินที่เพิ่งจะถูกเซียวชูหรันลากขึ้นไปบนรถ ตกใจกลัวจนกลั้นลมหายใจ ตื่นเต้นสุดขีด กลัวว่าเป็นเพราะตนเองจะทำให้ผู้มีพระคุณต้องตายในครั้งนี้
แม้ในใจเซียวชูหรันจะตื่นเต้น แต่ว่าภายในใจรู้สึกว่า เย่เฉินจะต้องทำให้เรื่องเลวร้ายกลายเป็นดีได้อย่างแน่นอน
ในเวลานั้น เย่เฉินมองไปทางบุรุษชุดขาวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เขาไม่แยแสพลังโจมตีอันดุดันของบุรุษชุดขาวแต่อย่างใด รอจนเมื่อเขาเข้าใกล้ตัว ยกฝ่ามือขึ้นเล็กน้อย กุมหมัดของบุรุษชุดขาวไว้ บิดเกลียวหมุน 180องศา!
เสียงข้อต่อกระดูกหักดังกร๊อบ แกร๊บ จากนั้นเสียงแผดร้องด้วยความเจ็บปวดของบุรุษชุดขาวดังขึ้น มือของเขาผิดรูปอย่างสิ้นเชิง กระดูกและเส้นเอ็นขาดสะบั้น ข้อมืออ่อนปวกเปียกห้อยโตงเตง
“พี่ใหญ่!”
ชายร่างกำยำที่นอนบนพื้นร้องเรียกด้วยความตกใจ
เย่เฉินมองแทบจะไม่มองเลยด้วยซ้ำ ใช้เท้าเหยียบเขาลงไปอีกที
“ตุบ!”
หน้าอกของชายชุดดำยุบลงไป และกระอักออกเป็นน้ำโคลน จากนั้นเลือดสด ๆ พุ่งตามออกมา ต่อมาร่างของเขากระตุกครั้งสองครั้ง ในที่สุดก็นอนแน่นิ่งไปไม่ขยับเขยื้อนอีกเลย
“น้องรอง!” เวลานี้บุรุษชุดขาวแทบจะใจสลาย เดือดดาลจนดวงตาแทบจะระเบิดออกมา ดวงตาเผยไออำมหิต ทั่วทั้งร่างกายระเบิดพลังอันดุดัน
มือขวาของบุรุษชุดขาวกุมเป็นกรงเล็บอินทรี วาดบนอากาศจนเกิดเป็นฝ่ามือเงาลอยอยู่บนอากาศกว่า 10ฝ่ามือ ทุกคนไม่มีทางแยกออกว่าอันไหนจริงหรือเท็จ
ดูสภาพแล้วต้องตายแน่นอน!
เซียวชูหรันมือขยี้ตา ไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง
จางเอ้อเหมาก็ตกตะลึงเช่นกัน
สองคนนี้เป็น “นักเลงสองหัวไม้เจิ้นหนานจริง ๆ เหรอ?”
ฝีมืออย่างนี้ไม่สมดั่งคำล่ำลือเลยสักนิด!
ล่ำลือกันว่าเป็นลูกพี่ใหญ่ที่ร้ายกาจที่สุด เหตุใดถูกเย่เฉินใช้ฝ่ามือตบหงายท้องไปกองกับพื้นล่ะ?
เป็นไปได้ยังไง?
บุรุษชุดขาวนอนแน่นิ่งกับพื้น ลุกไม่ขึ้น ในใจถึงกับประหลาดใจสุดขีด
......
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...