ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 164

บทที่164คนรักในฝันที่แท้ก็เป็นเขานี่เอง（2）

ฝ่ามือนี้ดูราวกับง่ายเกินไป แต่ว่าเมื่อฝ่ามือปะทะลงมา พลังภายในอันทรงพลังเจาะลงมาที่หัวของเขา จากนั้นเส้นลมปราณภายในร่างวิ่งสับสนอลหม่าน เหมือนดั่งเปลวไฟมิปาน ทำให้เส้นชีพจรสำคัญภายในร่างของเขาระเบิดออกมาพร้อม ๆ กันจนขาดสะบั้น

เส้นชีพจรสำคัญภายในร่างของเขาทั้งหมดระเบิดจนขาดเป็นเสี่ยง ๆ สูญเสียพลังยุทธไปจนหมดสิ้น!

บุรุษชุดขาวตกใจสุดขีด แผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

มีพลังภายในลึกล้ำซ่อนอยู่โดยไม่เผยออกมา ยากที่จะคาดเดาได้จริง ๆ เขาไม่สามารถประเมินพลังที่แท้จริงของเย่เฉินได้เลย

แม้แต่สุดยอดฝีมืออันดับหนึ่งของสมาคม ที่เก่งกล้าที่สุดทางภาคใต้ ก็ไม่แน่ว่าจะมีพลังยุทธที่ลึกล้ำขนาดนี้!

อีกทั้งพลังภายในของเย่เฉิน เกรงว่าจะสูงกว่าเขาเสียด้วยซ้ำ

คนนี้ เป็นจอมวายร้ายจากที่ไหนกันแน่?!

ตนเองและน้องชาย ครั้งนี้ไม่ใช่มาฆ่าคน แต่มารนหาที่ตาย!

เวลานี้ เย่เฉินใช้หมัดโจมตีที่จุดตันเหยียนใต้สะดือเขาอย่างรุนแรง เขาโดนหมัดเดียวทำให้จุด ตันเหยียนที่อยู่กลางท้องแตกละเอียด ส่งผลให้มือและเท้าของเขาไร้ความรู้สึกกลายเป็นคนอัมพาต ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม

หมัดซัดออกไป เย่เฉินก้มลงไปมองบุรุษชุดขาวจากด้านบน ภายในดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชายากปฏิเสธได้ สอบถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า: “พูดมา ใครที่ต้องการฆ่าต่งรั่งหลิน?”

ใบหน้าบุรุษชุดขาวซีดราวกับคนตาย เวลานี้เขาเป็นคนพิการไปแล้ว สำหรับผู้ฝึกยุทธตายเสียดีกว่าอยู่ให้อับอาย กำลังวังชาของเขาได้ถูกทำลายโดยสิ้นเชิง พูดออกมาด้วยความสิ้นหวังว่า: “เจ้าสังหารข้าเถอะ ให้ข้าได้ตายอย่างมีเกียรติ!”

เย่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “มีเกียรติเหรอ? เจ้าไม่คู่ควร! ถ้าเจ้าไม่บอกว่าใครเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลัง ข้าจะทำลายเส้นชีพจรในร่างของเจ้าให้ขาดสะบั้น ทำให้ชีวิตที่เหลือของเจ้าแม้คิดจะกะพริบตาก็ยังทำไม่ได้! จากนั้นพาเจ้าไปส่งให้กับตำรวจ ดูเหมือนว่าเจ้าเป็นคนที่ถูกออกหมายจับ ยังสามารถแลกรางวัลนำจับได้อีกไม่น้อย และถึงเวลานั้น ชีวิตของเจ้าที่เหลือก็นอนเป็นผักในห้องขังตลอดชีวิต!”

บุรุษชุดขาวตื่นกลัวสุดขีดพูดออกมาว่า: “ผู้อาวุโส ผู้น้อยมีชีวิตอยู่ต่อไปก็ไม่เหลือความเป็นคน มิสู้ตายเสียดีกว่า ขอให้ท่านเตะข้าให้ตายเถอะ!”

เย่เฉินผงกศีรษะพูดว่า: “ เจ้าพูดมา พูดแล้ว ข้าจะให้เจ้าตายอย่างมีความสุข!”

บุรุษชุดขาวนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ปริปากพูดว่า: “ผู้ว่าจ้าง......ก็คือพี่ร่วมสำนัก......คนหนึ่งของต่งรั่งหลิน ผู้ว่าจ้างมีคำสั่ง ให้ข้าสองคนสังหารต่งรั่งหลินที่เมืองจินหลิงให้ได้ อย่าให้เธอมีชีวิตรอดไปได้”

เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อยพูดว่า: “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นเจ้าตายได้แล้ว……”

พูดมาถึงตรงนี้ จางเอ้อเหมาถอนหายใจพูดอีกว่า: “เฮ้อ แต่น่าเสียดาย ตั้งแต่วันนั้น ผมไม่สามารถหาหินที่มีลักษณะเดียวกันนี้ให้กับอาจารย์เย่ได้”

“อาจารย์เย่?!”

“คุณปิดบังฉันมาตั้งนาน......”

ผู้มีพระคุณที่ตนเฝ้าคิดถึงตลอดเวลา คนรักในฝันที่ตนแอบรักมาตั้งนาน ที่แท้......ที่แท้ก็เป็นเขานี่เอง!”

ที่แท้ตนหลงรักสามีของเพื่อนสนิท เย่เฉิน!!

เธอผิดหวังจนน้ำตาแทบจะไหลบ่าออกมา

ในใจร้องถามสวรรค์ไปว่า: “ในโลกใบนี้ ยังมีเรื่องที่น่าอดสูกว่านี้อีกไหม?!”

......