บทที่165หลงรักเย่เฉิน(1)
เวลานี้ ต่งรั่งหลินเหมือนกับโดนฟ้าผ่าลงมากลางหัว
เธอมองดูเย่นเฉินที่เต็มไปด้วยไอสังหาร ในใจกลัวสุดขีด ขณะเดียวกันส่งให้เธอตกอยู่ในภวังค์แห่งความขัดแย้ง
ซึ่งเย่เฉินไหนเลยจะล่วงรู้ ต่งรั่งหลินได้ล่วงรู้ว่าตนเป็นใคร
เขาจัดการนักเลงสองหัวไม้ได้อย่างราบคาบ มุมปากยิ้มด้วยสีหน้าเย็นชา
นักเลงสองหัวไม้อะไรกัน ชื่อเสียงจอมปลอมเหมือนพวกนิยายกำลังภายใน แต่ความจริงแล้ว เป็นเพียงแค่สุนัขนอนตายข้างถนนเท่านั้น
แต่ว่า ในสายตาของจางเอ้อเหมาแล้ว สีหน้าเขาหวาดกลัวอย่างมาก
นักเลงสองหัวไม้อยู่ในวงการมาหลายปี สองมือสังหารคนมานับไม่ถ้วน ไม่เคยพ่ายแพ้เลยสักครั้ง
ทั่วทั้งหนานเจียงต่างก็โจษจันในความร้ายกาจของเขา
แต่ว่า ความสามารถอันร้ายกาจของเขาทั้งสอง กลับตายภายในสองกระบวนของเย่เฉินเท่านั้น ยากที่จะให้เขาเชื่อ
พูดไปแล้ว ความสามารถของอาจารย์เย่ สามารถครองตำแหน่งอันดับหนึ่งแห่งเจียงหนานได้ทีเดียว?!
ในเวลานั้น เย่เฉินมองไปที่ร่างไร้ชีวิตของคนทั้งสอง จากนั้นก็หันหลังกลับไป มองเห็นสีหน้าต่งรั่งหลินตกตะลึง จึงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า: “รั่งหลิน ครั้งนี้พี่ร่วมสำนักคุณจ้างวานคนมาฆ่าคุณไม่สำเร็จ คิดว่าจะต้องทำอีกครั้ง ผมแนะนำว่าระยะนี้คุณก็ระวังตัวหน่อย ควรจ้างคนคุ้มกันไว้เป็นการดี เตรียมการรับมือไว้ล่วงหน้า”
สายตาสับสนที่อัดแน่นภายในใจของต่งรั่งหลินมองดูเย้ฉิน ครู่หนึ่งก็สูดหายใจเข้าเพื่อควบคุมอารมณ์ กัดริมฝีปากเบา ๆ พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า: “แต่ว่าในเวลาที่เร่งด่วนเช่นนี้ จะหาคนคุ้มกันที่เหมาะสมได้อย่างไร......”
ภายในใจต่งรั่งหลินขณะนี้สับสนอลหม่านขัดแย้งกันอย่างหนัก
ตรงกันข้าม เพราะว่าวันนี้เย่เฉินได้ช่วยชีวิตตน ดังนั้นในใจของเธอนั้น เย่เฉินคือซุปเปอร์ฮีโร่ที่ช่วยชีวิตเขาถึงสองครั้งสองครา ถ้าหากไม่มีเย่เฉินแล้ว ตนเองคงยากที่จะมีชีวิตรอดจากเคราะห์ครั้งนี้!
ไม่รู้เพราะเหตุใด ใจของเธอที่มีต่อเย่เฉิน จึงมีเหตุผลนานัปการประดังออกมาสำหรับบุคคลปริศนาคนนี้
ถึงแม้เธอรู้อยู่แก่ใจ การหลงรักสามีของเพื่อนสนิทนั้นผิดศีลธรรมมาก
แต่ว่า เธอก็ยังรู้เหมือนกันอีกว่า ทั้งสองคนก็ไม่ใช่สามีภรรยาที่ได้มาอย่างถูกครรลองครองธรรม ทั้งสองแต่งงานกัน ก็จากการบังคับของปู่เซียวชูหรัน ยืนกรานที่จะให้ทั้งสองแต่งงานกันให้ได้ และทั้งสองคนก็ไม่ได้ความรู้สึกต่อกันเลย
มิหนำซ้ำ หลายวันก่อน ที่สนทนากับเซียวชูหรัน ยังได้ยินเธอพูดอีกว่า เธอกับเย่เฉินไม่ได้เป็นสามีภรรยากันจริง ๆ จนถึงวันนี้ยังนอนแยกกันอยู่เลย เซียวชูหรันนอนบนเตียง เย่เฉินนอนบนพื้น
......

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...