บทที่166หลงรักเย่เฉิน(2)
ดังนั้น นี่ก็หมายความว่า ตนเองหลงรักเย่เฉิน ไม่ได้ผิดต่อเพื่อนสนิทเลย?
บางทีถ้าหากตนเองสามารถอยู่กับเย่เฉิน สำหรับเพื่อนสนิทแล้วอาจเป็นการช่วยเหลือเขาก็ได้!
คิดถึงตรงนี้ เธอถึงกับสุขใจพูดกับเย่เฉินว่า: “งั้นก็รบกวนคุณแล้วล่ะ เย่เฉิน”
เย่เฉินยิ้มตอบออกไปเบา ๆ ว่า: “ไม่รบกวนเลย”
รอยยิ้มของเขาครั้งนี้ ทำให้หัวใจของต่งรั่งหลินถึงกับเต้นไม่เป็นจังหวะ
สติสัมปชัญญะบอกเธอว่า เย่เฉินเป็นสามีของเพื่อนสาวคนสนิท ไม่มีทางที่จะเกิดขึ้นได้ แต่ว่าด้วยแรงกระตุ้นทางอารมณ์นั้นกลับทำให้ต่งรั่งหลินอดกลั้นไม่อยู่ที่จะมีความคิดแปลกประหลาด
เย่เฉินไม่ล่วงรู้ถึงความคิดของต่งรั่งหลินเลยแม้แต่น้อย จึงบอกหมายเลขโทรศัพท์ของให้กับต่งรั่งหลิน
ขณะนั้นเอง จางเอ้อเหมาเดินมาข้างหน้า พูดด้วยน้ำเสียงแกมประจบว่า: “อาจารย์เย่ ท่านร้ายกาจมาก พวกโจรชั่วนักเลงสองหัวไม้เจิ้นหนานต่อสู้กับท่านได้ไม่เกินหนึ่งกระบวนท่า ผมจางเอ้อเหมาขอกราบแทบเท้านับถือนับถือ ท่านเป็นเทพเซียนมาเกิดจริง ๆ”
ขณะที่พูด จางเอ้อเหมาก็คุกเข่ากราบลงบนพื้นอย่างไม่ลังเล
เย่เฉินมองเห็นท่าทางนอบน้อมให้เกียรติ จงใจถามกลับไปว่า: “ผมว่านะจางเอ้อเหมา เมื่อกี้คุณวิ่งไปไหน? หรือกลัวว่าผมสู้นักเลงสองหัวไม้เจิ้นหนานไม่ได้?”
“ไม่ใช่ ไม่ใช่!” จางเอ้อเหมาถึงกับหน้าถอดสี อธิบายอย่างลนลานว่า: “อาจารย์เย่ท่านเข้าใจผิดแล้ว ผมจะสงสัยฝีมือของท่านไปทำไม เพียงแต่เมื่อกี้สมองผมสับสน ท่านโปรดอย่าได้ใส่ใจเลย......”
พูดจบ จางเอ้อเหมาก้มศีรษะกับพื้น พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า: “อาจารย์เย่ ท่านคือมังกรในกลุ่มชน! ผมเอ้อเหมายอมรับด้วยกายและใจ! แต่นี้ต่อไปผมจางเอ้อเหมาจะไม่ร้องขอต่อฟ้าดิน จะคำนับอาจารย์เพียงคนเดียวเท่านั้น!”
เย่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า: “เรื่องนี้คุณรู้คนเดียวก็พอแล้ว ไม่ต้องไปบอกตระกูลเย่ ไม่งั้นผมจะไม่ให้อภัยคุณ!”
เฉินจื๋อข่ายเชื่อฟังคำสั่งของเย่เฉิน ตอบรับด้วยความนอบน้อมว่า: “ขอรับคุณชาย ผมจะรูดซิปปากให้สนิท เดี๋ยวจะส่งคนไปจัดการเรื่องของท่านทันที”
เย่เฉินตอบรับด้วยความพอใจ จากนั้นก็วางสายโทรศัพท์ เดินขึ้นไปบนรถ
เปิดประตู เย่เฉินนั่งตำแหน่งคนขับรถ สตาร์ทเครื่องด้วยท่าทางเรียบเฉย ราวกับว่าการฆ่าคนเมื่อครู่นี้ เป็นสุนัขข้างถนนจริง ๆ ต่งรั่งหลินนั่งแถวหลัง ดวงตาที่งดงามทั้งสองของเธอจ้องมองเย่เฉินอยู่เงียบ ๆ
ดวงตาของเธอ มีแรงปรารถนาที่เปล่งประกายระยิบระยับ พินิจอย่างละเอียด ภายในดวงตานั้นเป็น แววตาที่ทั้งรักและชื่นชม!
......

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...