ชุดนอนของเธอเป็นสายเดี่ยวคอวีต่ำ ตัวเองใส่อยู่ในห้องนอนสบายเป็นอย่างมาก แต่เนื่องจากค่อนข้างเปิดเผยไป ดังนั้นถึงได้ต้องคลุมเอาไว้
หลังจากที่รับประชุมสายทางวิดีโอแล้ว ซูโสว่เต้าถามในวิดีโอว่า: “จือเฟยจือหยู พวกลูกสองคนถึงโรงแรมแล้วใช่มั้ย?”
“ใช่”ซูจือหยูและซูจือเฟยพยักหน้ากันอย่างไม่ได้นัดหมาย
ซูโสว่เต้าก็ถามอีกว่า: “พวกลูกได้พบปะคุยกับคนของตระกูลทากาฮาชิบ้างแล้วหรือยัง?”
“ยังเลย”ซูจือหยูพูดว่า: “ตอนแรกพวกเราตั้งใจว่า คืนนี้อยู่ที่ห้องประชุมในโรงแรม ดูความตั้งใจของการร่วมลงทุนก่อน แต่คาดไม่ถึงว่า ตระกูลทากาฮาชิเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นเล็กน้อย ทากาฮาชิ เอคิจิได้รับบาดเจ็บ พ่อของเขาทากาฮาชิ มาจิน่าจะอยู่ที่โรงพยาบาลด้วยกันกับเขา ”
ซูโสว่เต้าขมวดคิ้ว และเอ่ยปากถามว่า: “เกิดอะไรขึ้น? จะส่งผลต่อการร่วมลงทุนระหว่างเรากับพวกเขาหรือเปล่า?”
ซูจือหยูบอกว่า: “ทากาฮาชิ เอคิจิถูกคนเดินผ่านมาทำร้าย แต่ว่าเหตุการณ์นี้เป็นเรื่องบังเอิญยามคับขัน น่าจะไม่ส่งผลกระทบต่อการร่วมลงทุน”
“งั้นก็ดี”ซูโสว่เต้าถอนหายใจด้วยความโล่งอก และพูดว่า: “พวกลูกต้องทำความเข้าใจเบื้องลึกของทั้งสองบริษัทนี้ จากนั้นก็เลือกบริษัทที่ดีที่สุด”
ขณะที่พูด ซูโสว่เต้าก็พูดต่อไปด้วยสีหน้าที่โหดร้ายเล็กน้อยว่า: “พวกลูกต้องหาบริษัทที่อำนาจแข็งแกร่งที่สุดและเก่งกาจที่สุดร่วมลงทุนด้วย ไม่ว่าจะเป็นตระกูลทากาฮาชิหรือว่าตระกูลอิโตะ ตราบใดที่พวกเราเลือกหนึ่งในนั้น งั้นพวกเราก็จะร่วมมือกับพวกเขา ทำลายอีกตระกูลหนึ่ง!”
ซูจือหยูถามด้วยความประหลาดใจ: “พ่อ พวกเราเลือกตระกูลใดตระกูลหนึ่งร่วมลงทุน ก็มุ่งเน้นไปที่การร่วมทุนลงไม่ได้เหรอ? ไม่จำเป็นต้องช่วยพวกเขาไปต่อต้านกับอีกตระกูลหนึ่งนะ?”
ซูโสว่เต้าพูดว่า: “วันนี้พ่อไปพบคุณปู่ของพวกลูก คุณท่านบอกว่า ดูเหมือนว่าคนของตระกูลเย่จะต้องการธุรกิจการขนส่งทางทะเลชิ้นนี้ ดังนั้น ถ้าหากพวกเราเลือกตระกูลทากาฮาชิ งั้นพวกเขาก็ต้องเลือกตระกูลอิโตะ กลับกันก็เหมือนกัน”
ซูโสว่เต้านิ่งไปเล็กน้อย และพูดต่อว่า: “ความหมายของคุณปู่ของลูกคือ ถ้าหากพวกเราเลือกตระกูลทากาฮาชิ งั้นพวกเราก็ต้องร่วมมือกับตระกูลทากาฮาชิทำลายตระกูลอิโตะ ถ้าหากพวกเราเลือกตระกูลอิโตะ พวกเราก็ต้องร่วมมือกับตระกูลอิโตะ ทำลายตระกูลทากาฮาชิ สรุปแล้ว ไม่สามารถเหลือโอกาสให้ตระกูลเย่ได้!”
ซูจือเฟยยิ้มแล้วพูดว่า: “พ่อ คุณปู่อายุมากแล้ว เป็นเรื่องปกติที่จะระมัดระวังบ้าง แต่พวกเราไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้มาก ความคิดของผมเหมือนกับจือหยู ตระกูลเย่คงจะไล่ตามมาไม่ทัน ที่สำคัญช่วงว่างระหว่างพวกเขากับพวกเราคงจะยิ่งอยู่ยิ่งใหญ่มากขึ้นอย่างแน่นอน”
ซูโสว่เต้าก็ถอนหายใจอีก และพูดอย่างจริงจังว่า: “เมื่อสี่สิบปีที่แล้วปู่ คุณปู่ของลูกก็ปฏิบัติต่อตระกูลเย่แบบเดียวกัน มักจะรู้สึกว่าตระกูลเย่ไม่มีผู้สืบทอด ใช้เวลาไม่นานก็จะซบเซา แต่ฝันก็ยังไม่คาดไม่ถึงว่า ตระกูลเย่กลับมีเย่ฉางอิงที่ปัญญาจนใกล้เคียงปีศาจ ชั่วประเดี๋ยวก็ทำให้ตระกูลเย่เจริญขึ้นมา…”
ขณะที่พูด สีหน้าท่าทางของซูโสว่เต้าจริงจังอย่างยิ่ง กำชับสองพี่น้องว่า: “พวกลูกต้องจำไว้ว่า ตระกูลใหญ่อย่างพวกเรา มักจะเหมือนกันกับประเทศ ในประวัติศาสตร์อันยาวนานของการพัฒนาประเทศ หลายครั้งก็ต้องเดิมพันด้วยโชคของประเทศ ก็เหมือนกับเยอรมันโจมตีสหภาพโซเวียต ขณะที่เดิมพันด้วยโชคของประเทศ ถ้าหากเดิมพันชนะ ยุโรปตะวันออกทั้งหมดเป็นของฮิตเลอร์ น้ำมันขนาดใหญ่กับก๊าซธรรมชาติและแร่เหล็กของสหภาพโซเวียต เพียงพอที่จะสนับสนุนการปกครองของเยอรมนีในยุโรป; แต่ถ้าหากแพ้แล้ว ก็จะตกอยู่ในหลุมของการสู้รบสองแนว และจบลงด้วยความล้มเหลวในที่สุด”
“ตอนนี้พวกเรามุ่งเน้นความสำคัญไปที่การขนส่งทางทะเล คนของตระกูลเย่อยากตามมา ก็อยากจะเดิมพันครั้งหนึ่ง!”
“ถ้าหากพวกเขาเดิมพันแล้ว ถึงขนาดว่ายังไม่ถูกแยกออกห่างจากโอกาส ถ้าหากพวกเขาไม่เดิมพัน ถูกพวกเราทิ้งให้อยู่ข้างหลังอย่างแน่นอน!”
“ดังนั้น แม้ว่าตระกูลเย่ไม่มีใครมีศักยภาพในการหลอกให้กลัวได้ พวกเขาก็ต้องฆ่าเข้ามาสู้กับพวกเราอย่างแน่นอน! และพวกเรา ไม่สนว่าตระกูลเย่จะตามทันหรือไม่ก็ตาม ก็ต้องตัดหนทางของพวกเขาก่อน!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...