เย่เฉินคาดเดา ตัวเลขเหล่านี้น่าจะเป็นรหัสลับของพวกเขา มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่จะรู้ความหมายต่างๆของตัวเลขเหล่านี้ มันเป็นการสื่อสารที่มีการสร้างรหัสลับ ถึงแม้ว่าตัวเองจะได้โทรศัพท์ของฟูจิบายาชิโอตะมาไว้ในมือ แต่ก็ไม่รู้ว่าความหมายที่พวกเขาสื่อสารกัน
อย่างไรก็ตาม เย่เฉินรู้สึกว่า ตัวเลข 07 ที่ฟูจิบายาชิมาสะส่งมา น่าจะถามฟูจิบายาชิโอตะที่สะกดรอยตามตัวเองอยู่ สถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็ค่อยๆงอโทรศัพท์ด้วยมือทั้งสองข้าง ในขณะที่มือถือกำลังจะดับเครื่อง เขาก็รีบใส่โทรศัพท์กลับไปในกระเป๋าของฟูจิบายาชิโอตะทันที
หลังจากนั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา และโทรหาเฉินจื๋อข่าย
ทันทีที่เขารับสาย เย่เฉินก็สั่งทันที:"เหล่าเฉิน ให้ลูกน้องของคุณไปเตรียมรถแช่แข็งคันหนึ่ง หลังจากนั้นก็ขับรถไปที่สวนสาธารณะริมแม่น้ำที่อยู่ชานเมือง"
เฉินจื๋อข่ายถามด้วยความประหลาดใจ:"คุณชาย คุณจะใช้รถแช่แข็งทำอะไร?"
เย่เฉินพูดเบาๆ:"เอามาแช่แข็งศพ"
เมื่อเฉินจื๋อข่ายได้ยินคำพูดนี้ เขาก็รู้สึกประหม่าและถามทันที:"คุณชาย คุณโดนลอบทำร้ายใช่ไหม?! คุณเป็นอะไรไหม?"
"ฉันไม่เป็นอะไร"เย่เฉินพูด:"คุณรีบไปทำตามที่ฉันบอก รีบไปหารถแช่แข็งก่อน เดี๋ยวฉันจะส่งที่อยู่ไปให้คุณ"
"ได้!"
...
ในเวลาเดียวกัน ภายในโรงแรมในตัวเมืองนาโงยะ
ฟูจิบายาชิมาสะกำลังจะไปติดตั้งเครื่องดักฟังที่ห้องของเย่เฉิน เพื่อความปลอดภัย เขาได้ส่งข้อความหนึ่งฉบับไปให้ฟูจิบายาชิโอตะ อยากทราบสถานการณ์ของเขาในขณะนี้ เช่น ตอนนี้เย่เฉินอยู่ที่ไหน ใช้เวลาอีกนานเท่าไหร่กว่าเขาจะกลับ
ถ้าเย่เฉินไม่กลับมาเร็วๆนี้ พวกเขาก็จะวางใจและแอบเข้าไปในห้องของเย่เฉิน
เขารออย่างใจจดใจจ่ออีกหนึ่งนาที แต่ก็ไม่มีข้อความส่งกลับมา
สีหน้าของทั้งสามคนดูแย่มากๆ
ศิษย์น้องสามนั่งรอไม่ไหว ลุกขึ้นและพูด:"ศิษย์พี่ใหญ่ พวกเราออกไปตามหาเขาเถอะ!"
"ตามหา?"ฟูจิบายาชิมาสะพูดด้วยความประหลาดใจ:"ไปตามหาเขาที่ไหน? ตั้งแต่โอตะแยกตัวจากพวกเราจนถึงตอนนี้ เขาไม่ได้สื่อสารอะไรกับพวกเราเลย พวกเราไม่รู้ด้วยซ้ำ ถ้าออกจากโรงแรมจะเลือกทิศทางไหนไปตามหาเขา!"
ศิษย์น้องรองพูดทันที:"ถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้นกับโอตะ พวกเราจะทำยังไง?"
ฟูจิบายาชิมาสะโกรธจนหน้าดำและพูด:"ฉันคิดว่าด้วยความสามารถของโอตะ ถึงแม้เขาจะถูกอีกฝ่ายหาเจอ เขาก็มีความสามารถพอที่จะสู้กับอีกฝ่ายได้ เขาอาจจะไม่เป็นอะไรก็ได้ บางทีตอนนี้เขากำลังต่อสู้กับอีกฝ่ายอยู่!"
เมื่อพูดจบ เขาก็เอ่ยปากทันที:"น้องรอง โทรศัพท์ไปหาโอตะเดี๋ยวนี้!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...