ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1645

อีกไม่นาน สายการผลิตยาของบริษัทผลิตยาโคบายาในนาโงยะก็จะสามารถผลิตยากระเพาะจิ่วเสวียนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมได้ในไม่ช้า

สาเหตุหลักเป็นเพราะ บริษัทผลิตยาโคบายาเป็นบริษัทยาชั้นนำในเอเชียอยู่แล้ว และสายการผลิตของบริษัทนั้นก้าวหน้ามาก ซึ่งล้ำหน้ากว่าของบริษัทผลิตยาเก้าเสวียน

ดังนั้น การที่สายการผลิตของพวกเขาเปลี่ยนไปผลิตยากระเพาะจิ่วเสวียน ตราบใดที่สูตรและวัสดุยาถึงที่ ก็แทบจะไม่มีความยากลำบากใดๆ เลย

หลังจากที่สายการผลิตเข้าสู่การทำงานปกติ เย่เฉินก็ออกจากนาโงยะ และมุ่งหน้าไปยังโอซาก้าพร้อมกับกลุ่มคนที่มาด้วยกัน

เนื่องจากมีเกียวโต อยู่ระหว่างกลางนาโงยะและโอซาก้า ดังนั้นตามแผนเดิมของเย่เฉิน หลังจากที่กิจการของนาโงยะสิ้นสุดลง เขาวางแผนที่จะไปเกียวโต และพบกับอิโตะ นานาโกะ

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้มีนินจาสามคนเดินตามตลอดทาง และเขาไม่อยากจะพาสามคนนี้ไปที่เกียวโตด้วย

ดังนั้น เขาจึงวางแผนที่จะกำจัดสามคนนี้ในโอซาก้า และหลังจากจัดการปัญหาทั้งหมดแล้ว เขาก็ไปหาอิโตะ นานาโกะอีกครั้ง

หลังจากตัดสินใจครั้งนี้ เขาก็รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง

แต่เดิมคิดว่าจะได้เจอกับอิโตะ นานาโกะเร็วกว่านี้ แต่ไม่คิดว่าจะต้องรอจนกว่าจะสิ้นสุดการเดินทางในญี่ปุ่นในครั้งนี้

เย่เฉินกังวลเกี่ยวกับร่างกายของเธอมากขึ้น และไม่รู้ว่าตอนนี้อาการบาดเจ็บของดธอเป็นอย่างไรบ้าง

เมื่อเย่เฉินออกจากนาโงยะ เขาก็พบว่านินจาสามคนของฟูจิบายาชิ มาสะ ดูเหมือนจะไม่ค่อยเปิดเผยมากเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

พวกเขาเพิ่มระยะทางห่างการติดตามเย่เฉินเป็นสองเท่า ไม่กล้าที่จะเข้าใกล้เขาอย่างสิ้นเชิง ด้านหนึ่งดูเหมือนว่าพวกเขากำลังขว้างหนูไปโดยไม่ทราบที่อยู่ของฟูจิบายาชิ โอตะ และในทางกลับกันเพราะพวกเขาไม่รู้ว่าเป็นใครแอบเล็งไปที่พวกมันอยู่ ดังนั้นจึงระมัดระวังมากขึ้น

แม้ว่าพี่น้องสองคนก็จะสุภาพ และจริงจังเช่นกัน และพวกเขาพูดคุยกันอย่างครอบคลุมมาก นางาฮิโกะ อิโตะก็รู้สึกเสมอว่า ลึกๆ ในใจของพวกเขา ไม่ได้ใส่ใจกับความร่วมมือในครั้งนี้มากนัก

ในการประชุม เขาเสนอที่จะได้รับสามสิบห้าเปอร์เซ็นต์ส่วนแบ่งในความร่วมมือ แต่เดิมเขาอยากจะเหลือพื้นที่ให้อีกฝ่ายได้ต่อรองอีห้าเปอร์เซ็นต์ และให้อีกฝ่ายกดลงเป็นสามสิบเปอร์เซ็นต์ก็จะสามารถตกลงมติกันได้

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้คาดคิดว่าซูจือเฟยพูดออกมาหนึ่งประโยคโดยตรง “คุณอิโตะ จากความคิดเห็นของเราตระกูลซูมาพูด ถ้ามากกว่ายี่สิบเปอร์เซ็นต์ เราจะไม่มีทางพิจารณาอย่างแน่นอน”

“อะไรนะ?!”

นางาฮิโกะ อิโตะตกตะลึงในทันที และอุทานอยู่ในใจ “ยี่สิบเปอร์เซ็นต์? นี่มันเกินไปหรือเปล่า!”