ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1646

ซูจือเฟยกลับมีการพิจารณาของตัวเอง

ในมุมมองของตระกูลซู ทากาฮาชิ มาจิมีข้อดีสองประการ เมื่อเทียบกับนางาฮิโกะ อิโตะ อันดับแรก เขาอยากจะกำจัดตระกูลอิโตะ ประการที่สอง เขายินดีที่จะลดส่วนแบ่งลงเป็นยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์

ดังนั้น เมื่อมองไปที่นางาฮิโกะ อิโตะในตอนนี้ เขารู้สึกว่า นางาฮิโกะ อิโตะจะต้องเท่ากับทากาฮาชิ มาจิอย่างน้อยหนึ่งในสองจุดนี้ และจุดอื่นก็ดีกว่าเงื่อนไขของทากาฮาชิ มาจิอีกด้วย

ข้อแรก คือการกำจัดตระกูลอิโตะ ซึ่งนี่ก็เป็นคำขอสุดโต่งอยู่แล้ว

ไม่ว่าจะเป็นการขอให้ตระกูลทากาฮาชิกำจัดตระกูลอิโตะ หรือขอให้ตระกูลอิโตะกำจัดตระกูลทากาฮาชิ ตราบใดที่ถูกกำจัด มันก็ถือว่าเป็นที่สุดแล้ว

ดังนั้น แม้แต่นางาฮิโกะ อิโตะก็เต็มใจที่จะร่วมมือกันเพื่อกำจัดตระกูลทากาฮาชิ ก็มีเพียงจุดนี้เท่านั้น ที่เขามีค่าเท่ากับทากาฮาชิ มาจิ

หากเป็นเช่นนั้น เว้นแต่เขาจะได้รับข้อตกลงที่ดีกว่าของทากาฮาชิ มาจิ ในรายการที่สอง มิเช่นนั้นตระกูลซูก็ไม่จำเป็นต้องพิจารณาเลย

นั่นเป็นเหตุผลที่เขาเสนอส่วนแบ่งยี่สิบเปอร์เซ็นต์ หากนางาฮิโกะ อิโตะเห็นด้วย ก็โน้มน้าวให้เขาตกลงที่จะร่วมมือเพื่อกำจัดตระกูลทากาฮาชิ หากเป็นเช่นนั้น ก็จะหากำไรเพิ่มให้กับตระกูลซูได้อีกห้าเปอร์เซ็นต์

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่นางาฮิโกะ อิโตะได้ยินคำว่ายี่สิบเปอร์เซ็นต์ เขาก็ไม่สามารถยืดตัวเองได้ในทันที

เขาโกรธมากและแอบบ่นว่า “ผมต้องการสามสิบห้าเปอร์เซ็นต์ คุณให้ผมยี่สิบปอร์เซ็นต์ และยังบอกว่าถ้าสูงกว่ายี่สิบเปอร์เซ็นต์จะไม่พิจารณา และจะไม่มีที่ว่างสำหรับการเจรจาต่อรองเลยแม้แต่น้อย นี่มันมากเกินไปไหม? ”

“ในเรื่องนี้ ผมต้องใช้ประโยชน์จากท่าเรือในประเทศของผมเอง และปล่อยให้คุณผู้มาลงทุนจากต่างประเทศเข้ามาทำเงิน แต่คุณให้ผมเพียงยี่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น รังแกคนเกินไปหน่อยมั้ย!”

ศักดิ์ศรีของนางาฮิโกะ อิโตะได้รับผลกระทบอย่างหนักทันที

เขาไม่ได้คาดคิดว่า ซูจือหยุที่ไม่ค่อยพูดมากมาตลอด เอ่ยปากพูดแล้วจะพูดตรงไปตรงมาเช่นนี้!

แม้กระทั่งสามารถกล่าวได้ว่า ไม่ไว้หน้านางาฮิโกะ อิโตะเลยด้วยซ้ำ!

นางาฮิโกะ อิโตะที่รู้สึกสะเทือนใจมาก อารมณ์ที่ไม่พึงพอใจก็ปะทุขึ้นมาทันที เขากัดฟัน และพูดอย่างเย็นชาว่า “ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็ไม่จำเป็นต้องพูดคุยกันต่อไปแล้ว ตระกูลอิโตะจะทำธุรกิจนี้ด้วยตัวเอง! ถึงเวลานั้นคุณจะเห็นกับตาคุณเอง ว่าผมจะทำธุรกิจนี้ขึ้นมาได้อย่างไร!”

ซูจือหยูยิ้มเล็กน้อย “คุณอิโตะ งั้นฉันก็ขอให้คุณโชคดีนะคะ!”