ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1647

การเจรจาระหว่างซูจือเฟย ซูจือหยูและนางาฮิโกะ อิโตะ สุดท้ายก็ต้องจบลงด้วยแบบที่ไม่มีความสุข

เมื่อพี่น้องทั้งสองออกจากอิโตะ คอร์ปอเรชัน นางาฮิโกะ อิโตะยังคงด่าแม่อยู่ที่เดิมอย่างโกรธจัด

ระหว่างทางกลับโรงแรม ซูจือเฟยก็ถามซูจือหยูว่า “จือหยู เมื่อกี้นี้ผมยังกะว่าจะหลอกนางาฮิโกะ อิโตะสักหน่อย และดูว่าเขาจะยอมรับอัตราส่วนยี่สิบเปอร์เซนต์ได้หรือไม่ ทำไมจู่ๆ คุณถึงไม่ไว้หน้าเขาในทันใด?”

ซูจือหยูยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า “เห็นได้ชัดว่ายี่สิบเปอร์เซ็นต์นั้นต่ำกว่าราคาต่ำสุดที่เขาสามารถยอมรับได้ ดังนั้นไม่ว่าวันนี้คุณจะคุยกับเขาอย่างไร เขาก็จะไม่สามารถยอมรับอัตราส่วนนี้ได้ ถ้าคุณอยากจะบังคับเขาจริงๆ คุณก็ต้องกดดันเขาให้เพียงพอ”

ซูจือเฟยถามว่า “คุณมีความคิดดีๆ อะไรบ้างไหม?”

ซูจือหยูกล่าวว่า “คุณโทรหาทากาฮาชิ มาจิ และบอกว่าคุณวางแผนที่จะเซ็นสัญญากับเขาในวันพรุ่งนี้ แต่ก่อนที่จะเซ็นสัญญา คุณต้องคุยกับเขาเกี่ยวกับรายละเอียดอีกครั้ง เวลาก็กำหนดเป็นพรุ่งนี้ช่วงเช้าเลย”

ซูจือเฟยถามต่อว่า “พูดอย่างไร? จะตกลงตามนี้เลยเหรอ ให้พวกเขาเซ็นสัญญาไปเลยงั้นเหรอ?”

“ไม่” ซูจือหยูพูดอย่างเฉยเมยว่า “วางแผนที่จะเซ็นสัญญา แต่รายละเอียดยังต้องได้รับการพิจารณา ถึงเวลานั้นเราก็สามารถหาเหตุผลบางอย่าง และบอกว่ามีรายละเอียดบางอย่างที่จะต้องพูดคุยกันอีกครั้ง และฉันก็จะสามารถเลื่อนวันที่เซ็นสัญญาไปเป็นวันหลังใช่ไหม? ”

ขณะที่พูด ซูจือหยูก็พูดอีกว่า “ถ้าปล่อยข่าวออกไปตั้งแต่ตอนนี้ นางาฮิโกะ อิโตะจะต้องเป็นกังวลมากแน่นอน รอไม่ถึงวันรุ่งขึ้น เขาก็จะลดท่าทีลง และริเริ่มมาพูดคุยกับพวกเราอีกครั้ง”

ซูจือเฟยพยักหน้า และพูดว่า “เอาล่ะ งั้นก็ฟังของคุณ ผมจะโทรหาทากาฮาชิ มาจิเดี๋ยวนี้เลย!”

ทากาฮาชิ มาจิได้รับโทรศัพท์จากซูจือเฟย เมื่อเขาได้ยินว่าตระกูลซูกำลังจะเซ็นสัญญากับตัวเอง เขาก็ตื่นเต้นขึ้นมาอย่างมาก!

ต่อมา ขณะกำลังจัดลูกน้องเพื่อเตรียมพิธีลงนามในวันพรุ่งนี้ เขาก็ปล่อยข่าวออกไป บอกให้คนทั้งโตเกียวรู้เรื่องว่า ตระกูลซูพร้อมที่จะเซ็นสัญญากับตัวเองแล้ว

ข่าวนี้ แพร่กระจายทันทีในหมู่ยอดธุรกิจของโตเกียว

ผู้คนนับไม่ถ้วนโทร และส่งข้อความแสดงความยินดีกับทากาฮาชิ มาจิ เพราะพวกเขาเชื่อว่า เมื่อตระกูลทากาฮาชิและตระกูลซูร่วมมือกัน ตระกูลทากาฮาชิก็จะแซงหน้าตระกูลอิโตะอย่างแน่นอน และกลายเป็นตระกูลอันดับหนึ่งในญี่ปุ่น!

นางาฮิโกะ อิโตะที่รู้สึกเบื่อหน่ายมาก ขังตัวเองอยู่ในห้อง และคิดเรื่องนี้คนเดียวตลอดทั้งเย็น

ในท้ายที่สุด หลังจากเข้าสู่ตอนกลางคืน เขาตัดสินใจอย่างไม่เต็มใจ และโทรหาตระกูลซู เพื่อขอโอกาสในการเจรจาพูดคุยอีกครั้ง

หากไม่ได้ผลจริงๆ ก็ตกลงโดยตรงกับเงื่อนไขความร่วมมือยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของตระกูลซู

ในขณะนี้ ซูจือหยูและซูจือเฟยเพิ่งกินข้าวเสร็จในร้านอาหารหมุนเวียนที่ชั้นบนสุดของโรงแรม หลังจากที่ทั้งสองกลับถึงห้องแล้ว ซูจือหยูก็ไปอาบน้ำก่อน

ในเวลานี้ กริ่งประตูก็ดังขึ้น และเธอเห็นจากจอ LCD ว่าเป็นพี่ชายของเธอกำลังเคาะประตูอยู่ และเธอก็เปิดประตูด้วยมือ

ซูจือเฟยยืนอยู่ที่ประตู ถือโทรศัพท์มือถือ ยิ้มแล้วพูดว่า “จือหยู คุณช่างชาญฉลาดจริงๆ ! เมื่อกี้นี้นางาฮิโกะ อิโตะโทรมาหาผมแล้ว!”

ซูจือหยูพิงอยู่ที่กรอบประตู แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “เขาพูดว่ายังไง?”