ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1649
ทางโรงแรมพบความผิดปกติอย่างรวดเร็ว
แขกชั้นล่าง เป็นผู้พบปัญหาเป็นคนแรก พวกเขาพบว่ามีเชือกสองเส้นอยู่นอกหน้าต่าง จึงแจ้งแผนกต้อนรับของโรงแรม
แผนกต้อนรับของโรงแรมพบห้องของซูจือหยูโดยตรง ตามหมายเลขห้องที่พบเชือก
เมื่อพวกเขาพบว่าห้องของซูจือหยูว่างเปล่า และสถานที่นั้นค่อนข้างรก ผู้รับผิดชอบโรงแรมก็ตื่นตระหนกทันที!
พี่น้องทั้งสองของตระกูลซูไม่เพียงแต่เป็นแขกวีไอพีเท่านั้น ตระกูลซูก็เป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นของโรงแรมบุรีอีกด้วย แน่นอนว่าพวกเขาไม่กล้าที่จะละเลย กับเรื่องดังกล่าวที่เกิดขึ้น
ทันทีหลังจากนั้น พวกเขามาถึงที่ห้องผู้ติดตามของตระกูลซู มองหาใครสักคนที่จะถามว่าเกิดอะไรขึ้น
โดยไม่คาดคิด นอกจากศพแล้ว ในห้องก็มีแต่ศพเท่านั้น!
ผู้ติดตาม และผู้ช่วยของตระกูลซู ทั้งหมดเสียชีวิตอย่างอนาถในห้องของตน!
ท่าตายนั้นช่างน่ากลัวมากจนไม่กล้าที่จะมองเลย!
ผู้จัดการโรงแรมตกใจมากจนขาของเขาอ่อนลงตรงจุดนั้น และนั่งลงบนพื้นด้วยเสียงพัฟ จากนั้นเขาก็ฉีราดกางเกงไปเลย!
ในโรงแรมที่ตัวเองเป็นผู้จัดการ จู่ๆ ก็มีคนตายมากกว่าสิบคน และทุกคนก็เป็นคนของตระกูลซู!
สิ่งที่ยิ่งสิ้นหวังมากขึ้นไปอีกก็คือ ซูจือเฟยและซูจือหยูสองพี่น้อง ก็ได้หายสาบสูญไปแล้ว!
นี่คือหลานชายคนโตและหลานสาวคนโตของตระกูลซูเลยนะ!
พวกเขาเป็นสองคนที่โดดเด่นที่สุด ในบรรดาของคนรุ่นนี้ของตระกูลซูอย่างแน่นอน!
คาดไม่ถึงจริงๆ พวกเขาจะโดนลักพาตัวไปจากโรงแรมที่ตัวเองเป็นผู้จัดการอยู่!
ดังนั้น เขาจึงรีบโทรหาซูโส่วเต้าที่อยู่ในเย่นจิงอันห่างไกลด้วยตัวเองในทันที!
หลังจากได้ยินรายงานดังกล่าว ความดันโลหิตของซูโสว่เต้าก็เพิ่มขึ้นในทันใด และเขาเกือบจะหมดสติไปเลย
โชคดีที่คนในตระกูลซูช่วยไว้ได้อย่างทันเวลา ถึงโชคดีที่ไม่มีปัญหาร้ายแรงเกิดขึ้น
อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ยินว่าซูจือเฟยและซูจือหยูถูกลักพาตัวอยู่ในญี่ปุ่น ทั้งตระกูลซูต่างก็รู้สึกโกรธเคืองอยากมาก!
คุณท่านใหญ่ซูก็ได้สั่งให้สายลับผู้ยอดฝีมือทุกคนในตระกูลซูบินไปโตเกียวในชั่วข้ามคืนทันที และออกคำสั่งข้อเหล็กสองฉบับติดต่อกัน
ข้อแรก ก็คือถึงจะต้องขุดดินสามฟุตในโตเกียว ก็จะต้องค้นหาและช่วยชีวิต ซูจือเฟยและซูจือหยู กลับมาให้ได้อย่างมีชีวิตอยู่!
ข้อที่สอง สืบหาว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลัง และใช้กำลังทั้งหมดของตระกูลซู ก็จะต้องลงโทษทั้งตระกูลของเขาให้ได้!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...