“รถบรรทุก?! นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!”
พ่อบ้านรีบพูดว่า “อีกฝ่ายขับรถบรรทุกมาที่หน้าประตูวิลล่า โดยบอกว่าของขวัญที่จะให้คุณบรรทุกอยู่ในรถ”
“แล้วตัวเขาล่ะ!?”
“ผมได้ยินผ่านอินเตอร์คอมที่กริ่งประตูหน้าประตู พอผมออกมา คนก็ได้หายไปแล้ว แต่รถก็ยังอยู่........”
ทากาฮาชิ มาจิตัวสั่น เมื่อได้ยินเรื่องนี้!
ใครจะใช้รถบรรทุกให้ของขวัญ? และยังทิ้งรถบรรทุกไว้ที่หน้าประตูของบ้านตัวเอง?!
อีกอย่าง มันยังอยู่ในช่วงเวลาที่อ่อนไหวเช่นนี้!
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เขาจึงถามอย่างประหม่าว่า “คุณได้เปิดดูสิ่งที่อยู่ข้างในแล้วหรือยัง?”
พ่อบ้านพูดว่า “ยังครับ คิดว่าต้องรอจนกว่าคุณจะกลับมาถึงเปิดมัน”
ทากาฮาชิ มาจิพูดโพล่งออกมาว่า “โทรแจ้งตำรวจ! โทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้! อาจมีระเบิดอยู่ในรถนั้นก็ได้!”
พ่อบ้านรีบพูดว่า “ท่านประธาน เราได้ทำการทดสอบวัตถุระเบิดและสารพิษแล้ว และไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ เลย”
“ไม่มีสิ่งผิดปกติเหรอ?” ทากาฮาชิ มาจิถอนหายใจโล่งอก เมื่อได้ยินเรื่องนี้
ภายใต้สถานการณ์ปกติ หากอยากจะใช้สิ่งของเพื่อทำร้ายผู้คน ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าระเบิดและสารพิษสองชนิด ในเมื่อไม่มีสิ่งผิดปกติหลังจากตรวจสอบแล้วจึงไม่มีปัญหาอะไรอีกเลย
อุปกรณ์ที่ใช้ในการตรวจจับวัตถุระเบิดและสารพิษที่ใช้ในบ้าน ก็เหมือนกับอุปกรณ์ที่ใช้ในสนามบินและศุลกากร และมีอัตราความแม่นยำสูงมาก หากมีสารที่คล้ายกัน ก็จะไม่สามารถซ่อนไว้ได้อย่างแน่นอน
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เขาก็พูดว่า “อีกสักครู่ผมก็จะกลับมาแล้ว รอผมอยู่”
หลังจากวางสายแล้ว ทากาฮาชิ มาจิก็ถูขมับของเขาอย่างอดไม่ได้ และเขาก็รู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อยทั้งคนแล้ว
ทากาฮาชิ มาจิส่ายหัว แล้วพูดว่า “ไม่รู้ว่าไอ้เหี้ยคนไหน ขับรถแบบนั้นมาคันหนึ่ง และบอกว่าเป็นของขวัญที่มอบให้กับพ่อ”
ทากาฮาชิ เอคิจิขมวดคิ้วและถามว่า “เป็นรถส่งอาหารทะเลหรือเปล่า? เมื่อวานผมได้ให้คนสั่งปลาทูน่าครีบน้ำเงินคุณภาพเยี่ยมมาตัวหนึ่ง โดยบอกว่าจะส่งมาถึงในสองสามวันนี้”
พ่อบ้านรีบพูดว่า “คุณชาย คนส่งของเมื่อกี้บอกว่าเป็นของขวัญที่มอบให้กับคุณท่านใหญ่ ไม่ใช่ของท่าน”
ทากาฮาชิ เอคิจิกล่าวว่า “อาจเป็นความผิดพลาดก็ว่าได้ คนส่งของล่ะ?”
“หนีไปแล้ว.......”
“มันแปลกมากเลย........” ทากาฮาชิ เอคิจิพูดโพล่งออกมาว่า “มาส่งของแล้วทำไมถึงทิ้งรถไว้แบบนี้?”
ทากาฮาชิ มาจิขมวดคิ้ว “ยังไงก็รู้สึกแปลกๆ .........”
พ่อบ้านพูดขึ้นมาในเวลานี้ว่า “ท่านประธาน พวกเราได้ตรวจสอบด้วยอุปกรณ์แล้ว ไม่น่าจะเกิดอันตราย ท่านต้องการจะเปิดช่องแช่แข็งดูหรือไม่?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...