เขาอยู่ในคลับระดับไฮเอนด์แห่งนั้น มีห้องส่วนตัวระดับไฮเอนด์คงที่ตลอดทั้งปี การตกแต่งนั้นหรูหราส่วนตัวซ่อนเร้น เป็นสถานที่ที่มีกติกาซ่อนเร้นที่เขาไว้เคลมดาราสาวประเทศญี่ปุ่นตลอดทั้งปี
ขบวนรถโรลส์รอยซ์จำนวนทั้งสามคัน พาทากาฮาชิ เอคิจิมุ่งหน้าไปชิบูย่า ทากาฮาชิ เอคิจิก็ตื่นเต้นจนทนไม่ไหว ตั้งหน้าตั้งตารอค่อยที่จะพลอดรักกันในคืนนี้
เมื่อตอนที่ขบวนรถแล่นผ่านทางลอดเส้นทางหนึ่ง รถบรรทุกที่กำลังขับเคลื่อนตามปกติอยู่ก็เบรกอย่างกะทันหันและชนเข้ากับทิศทางหนึ่งโดยฉับพลัน ทางทั้งหมดถูกขวางไว้ในแนวนอน
รถตู้สีดำขนาดใหญ่หลายคันก็ขับตามหลังมาในทันที ปิดกั้นรถโรลส์รอยซ์สามคันของตระกูลทากาฮาชิไว้
บอดี้การ์ดในรถคันหน้ากับคันหลัง ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทยอยหยิบปืนออกมา เตรียมตัวคุ้มกันทากาฮาชิ เอคิจิ
แต่ทว่า ในรถตู้สีดำขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังหลายคัน คนกลุ่มมากมายในชุดดำที่ในมือถือปืนออโตแมติกไว้ก็กระโดดออกมาอย่างกะทันหัน!
อาวุธปืนในมือของคนเหล่านี้ ล้วนเป็นปืนไรเฟิลอัตโนมัติกับปืนกลมือขนาดเล็ก พลังยิงนั้นแข็งแกร่งกว่าของบอดี้การ์ดของตระกูลทากาฮาชิมาก ยังไม่รอให้บอดี้การ์ดของตระกูลทากาฮาชิดึงสติกลับมา บอดี้การ์ดทั้งแปดคนก็ถูกยิงทะลุทะลวงทั้งหมด
ในเวลานี้ ทากาฮาชิ เอคิจิในรถโรลส์รอยซ์ที่อยู่ตรงกลางก็ตกใจกลัวไปแล้ว
ในรถของเขา มีเพียงคนขับรถคนหนึ่งและผู้ช่วยคนหนึ่ง ทั้งสองคนนี้ต่างก็เป็นคนธรรมดา ไม่มีประสิทธิภาพอะไรในการต่อสู้ด้วยซ้ำ
แต่ฝ่ายตรงข้าม ไม่เพียงแต่ผู้คนจำนวนมากเท่านั้น ที่สำคัญยังมีอาวุธที่แข็งแกร่งมากอีกด้วย เป็นตัวตนที่ทำลายล้างทั้งหมด!
ทากาฮาชิ เอคิจิกลัวมากจนรีบโทรหาพ่อของเขา ทันทีที่เอ่ยปากก็พูดด้วยความตื่นตระหนกอย่างสุดขีด: “พ่อ! พ่อช่วยผมด้วย! ผมถูกนักฆ่าปิดล้อม รีบมาช่วยผมด้วย!”
ทากาฮาชิ มาจิอ้าปากพูดว่า: “แกอยู่ที่บ้านไม่ใช่เหรอ?! นักฆ่ามาจากไหน?!”
หัวหน้าของชายชุดดำแสยะยิ้มมาพูดว่า: “โอ้? ที่แท้กำลังโทรคุยกับประธานทากาฮาชิอยู่เหรอ? งั้นก็ดีมาก ประธานทากาฮาชิ แกก็ฟังด้วยหูของตัวเอง ก่อนที่ลูกชายของแกจะตายต้องร้องโอดโอยอย่างแน่นอน!”
พูดแล้ว เขาก็ใช้ปืนทุบกระจกรถโรลส์รอยซ์แตก แต่ทันทีที่ปืนเล็งมาที่ทากาฮาชิ เอคิจิ เมื่อเห็นใบหน้าของทากาฮาชิ เอคิจิเต็มไปด้วยน้ำตา เขาก็เก็บปืนคืนกลับมาอย่างกะทันหัน
ทากาฮาชิ เอคิจิยังคิดว่าเขาเปลี่ยนใจแล้ว อ้าปากพูดอย่างตื่นเต้น: “คุณต้องการเงินเท่าไหร่ คุณบอกตัวเลขมา พ่อของผมจะเอาเงินให้คุณในทันที!”
“ใช่!”ทากาฮาชิ มาจิก็คิดว่าเรื่องราวจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น และอ้าปากพูดว่า: “ฉันสามารถให้คุณได้หนึ่งร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ จะให้เดี๋ยวนี้!”
ชายชุดดำหัวเราะ และพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคร่งขรึม“ทั้งสองคนคิดมากไปแล้ว ฉันเพียงแค่อยากจะเปลี่ยนวิธีการเล่นเท่านั้น”
เมื่อพูดอย่างนั้นแล้ว เขาก็หันหน้าไปทางลูกน้อง และพูดอย่างเยือกเย็น: “นำน้ำมันเบนซินสองถังออกมาจากท้ายรถ จุดเผาทั้งคนและรถพร้อมกัน!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...