ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1663
ห้านาทีต่อมา เป็นห้านาทีที่พังทลายที่สุด เจ็บปวดที่สุดทรมานที่สุดในชีวิตของทากาฮาชิ มาจิ
เขาไม่กล้าวางสาย เพราะเขารู้ว่า เสียงต่อไปที่จะได้ยิน อาจเป็นเสียงสุดท้ายที่ลูกชายจะเหลือทิ้งไว้บนโลกใบนี้
แต่ทว่า ในใจของเขารู้ดีว่า ฝ่ายตรงข้ามจะทรมานลูกชายของตัวเองจนตาย และต้องการให้ตอนที่เขาตายได้รับความเจ็บปวดเป็นอย่างมาก
ตัวเองในฐานะพ่อคนนี้ หรือว่าจะต้องฟังเสียงร้องโอดโอยของเขาเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้างหู กลับไม่มีความสามารถเพียงพอไม่มีทางเลือกใดเลยเหรอ?
ต่อจากนั้น ฆาตกรก็เทน้ำมันเบนซินลงในรถโรลส์รอยซ์ที่ทากาฮาชิ เอคิจินั่งอยู่ ไม่ว่าทากาฮาชิ เอคิจิจะตะโกนอย่างบ้าคลั่งอย่างไร ก็ไม่สนใจโดยสิ้นเชิง
หลังจากราดน้ำมันลงไปแล้ว หัวหน้าคนนั้นก็หยิบบุหรี่หนึ่งซองกับกล่องไม้ขีดไฟหนึ่งกล่องออกมา จุดบุหรี่อย่างเลือดเย็นอำมหิต ดูดอย่างแรง ต่อจากนั้นก็โยนไม้ขีดไฟที่ยังไหม้อยู่ เข้าไปตามหน้าต่าง!
รถโรลส์รอยซ์ที่หรูหราที่สุด ก็กลายเป็นเตาเผาขยะในทันที เปลวไฟของในก็พุ่งออกมาอย่างลุกโชน
ในรถ ทากาฮาชิ เอคิจิ และผู้ช่วยของเขากับคนขับรถก็ร้องโอดโอยราวกับเป็นนรกบนดิน!
ทางด้านทากาฮาชิ มาจิในโทรศัพท์นั้นก็น้ำตานองหน้าดั่งใจถูกกรีด
และเสียงร้องโอดโอย ก็กินเวลานานมากกว่าหนึ่งนาที ในที่สุดก็ไม่ได้ยินแล้ว
ทากาฮาชิ มาจิรู้ดีว่า ลูกชายตายแล้ว
ถึงขนาด อาจจะตายโดยไม่มีศพ!
ในขณะนี้ ความโกรธแค้นก็ได้เผาผลาญสติของเขาไปทั้งหมด!
“นางาฮิโกะ อิโตะ! แกฆ่าลูกชายของฉัน ฉันจะฆ่าทั้งครอบครัวของแกให้หมด!”
ท่ามกลางทั่วท้องฟ้าเต็มไปด้วยหิมะ เย่เฉินได้สังเกตอิโตะ นานาโกะอย่างเงียบๆเป็นเวลาเกือบสิบนาที
ในช่วงสิบนาที อิโตะ นานาโกะเดี๋ยวมองท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย เดี๋ยวก็ก้มตัวลง เก็บเกล็ดหิมะสีขาวจากพื้นดิน เล่นคนเดียวดูเหมือนมีความสุขมาก
ในขณะที่เย่เฉินตัดสินใจจะไปเจอเธอ ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่า จากความมืดมิดในระยะไกล เงามืดหลายคนกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่เร็วมาก มุ่งมาทางตำแหน่งที่ตัวเองอยู่!
เงามืดหลายร่างนี้ ดูจากท่าทางขณะที่วิ่งและวิธีการหายใจขณะที่วิ่ง ค่อนข้างคล้ายกับฟูจิบายาชิ มาสะทั้งสี่คนเล็กน้อย
เย่เฉินระมัดระวังขึ้นมาในทันที
หลายคนนี้ น่าจะเป็นนินจาทั้งหมด!
ที่สำคัญ แปดสิบเปอร์เซ็นต์คือนินจาของตระกูลฟูจิบายาชิ!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...