ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1665

อันที่จริงแล้ว ตอนที่ชายคนนั้นยกคะนุอิขึ้น อีกห้าคนก็ทยอยถอยหลังสองก้าว

นี่เป็นเพราะว่า พวกเขาไม่อยากให้ตอนที่เลือดพุ่งออกมา และสาดกระเซ็นไปบนตัวของพวกเขา

แต่ทว่า ดวงตาทั้งสองของพวกเขา กลับจับจ้องไปที่อิโตะ นานาโกะตลอด รอฉากนองเลือดนั้นมาถึง

และตัวของอิโตะ นานาโกะเอง ก็เตรียมพร้อมที่จะพบกับความตายแล้ว

แต่ทว่า ภาพกลับหยุดกะทันหัน ในขณะนี้!

คะนุอิที่ยกขึ้นสูง ก็หยุดค้างอยู่ในอากาศ คนอื่นก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาชักช้าไม่ลงมือสักที

เมื่อพวกเขามองไป ถึงได้พบว่า เพชฌฆาตที่ยกดาบ ในเวลานี้ตายตาไม่หลับไปแล้ว!

บนหน้าผากหว่างคิ้วของเขา ด้ามสั้นที่ยาวเพียงไม่กี่เซนติเมตรยังคงอยู่ เนื่องจากบาดแผลนั้นอยู่ใกล้ตัวดาบมากเกินไป ดังนั้นมีเลือดซึมผ่านออกมาจากบาดแผลเพียงเล็กน้อยเท่านั้น และหยดลงหิมะสีขาวหนาทึบบนพื้น แดงสดแผ่ไปทั่วในทันที!

เมื่อตอนที่หลายคนตกตะลึงจนตาค้างไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาพบว่า มีดคุไนที่แทงอยู่กลางคิ้วของคนคนนั้น ช่างคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด!

คนที่ถือด้วยโทรศัพท์ถ่ายวิดีโอคนนั้นก็ตะโกนด้วยความสยดสยองอย่างสุดขีด: “เฮ้ย! นี่…นี่เป็นมีดคุไนของโอตะ!”

นี่เป็นมีดคุไนของฟูจิบายาชิ โอตะจริงๆ!

หลังจากที่เย่เฉินฆ่าเขา ก็เก็บมีดคุไนทั้งหมดของเขาไว้ และก็มีประโยชน์ในเวลานี้พอดี!

ห้าคนที่เหลือก็ตื่นกลัวมากอย่างกะทันหัน!

การตายอย่างอนาถของทั้งสี่คนรวมถึงฟูจิบายาชิ มาสะกับฟูจิบายาชิ โอตะ ยังคงทำให้หวาดผวาอยู่ในใจของพวกเขาตลอด ตอนนี้ มีดคุไนของฟูจิบายาชิ โอตะ ได้ฆ่าสมาชิกอีกคนในตระกูลของพวกเขาตาย จากเรื่องราวนี้พบว่า วิกฤติอันตรายอยู่ตรงหน้า!

คนที่ถือโทรศัพท์ถ่ายวิดีโออยู่คนนั้น เขาโยนโทรศัพท์ทิ้งในทันที และอ้าปากพูดกับอีกสี่คนว่า: “ตั้งค่าย! ตั้งค่าย!”

อีกสี่คนดึงสติกลับมาในทันที ทยอยหยิบคะนุอิออกมา ทั้งห้าคนหลังชนกันตั้งเป็นวงกลมขนาดเล็ก ทุกคนต่างก็ระวังทิศทางที่แตกต่างกัน

แต่ทว่า ใครก็คาดไม่ถึงว่า ทันทีที่เสียงของเขาลดลง บนกำแพงรั้วก็มีเงามืดกระโดดลงมาอย่างกะทันหัน

ทันใดนั้น เงามืดก็ก้าวฝีเท้าเข้ามาอย่างสบายๆ และก้าวใหญ่เดินไปหาพวกเขา!

ทุกย่างก้าวที่เงามืดนั้นก้าวออกมาหนึ่งก้าว ก็เหยียบจนหิมะบนพื้นเสียงดังแกรกกราก ทำให้ในใจของทั้งสี่คนหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ

อิโตะ นานาโกะก็เบิกตากว้างจ้องมองเงามืดนั้น เธออยากจะรู้ว่า คนที่ลงมือช่วยตัวเองอย่างลับๆคนนี้ เป็นใครกันแน่

และเมื่อเงามืดนั้น มาถึงตรงหน้าของเธอทำให้เธอมองคนที่มาออก ทั้งตัวของเธอก็ราวกับถูกฟ้าผ่าในทันที!

เธอฝันก็ยังคิดไม่ถึงว่า คนที่มาช่วยตัวเอง ก็คือเย่เฉินที่ตัวเองคิดถึงนานอยู่ตลอดเวลา!

ในเวลานี้ อิโตะ นานาโกะยังคิดว่าตัวเองมองผิดไป เกิดภาพลวงตา

ดังนั้น เธอจึงขยี้ตา แล้วมองดูดีๆอีกครั้ง