ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1667
นินจาทั้งสี่คนของตระกูลฟูจิบายาชิ ต่างก็รู้สึกว่าคราวนี้สามารถฆ่าเย่เฉินได้ด้วยการโจมตีครั้งเดียวอย่างแน่นอน
และอิโตะ นานาโกะ ก็อกสั่นขวัญแขวน กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นกับเย่เฉิน
สำหรับเธอแล้ว ต่อให้ตัวเองตายแล้ว ก็ไม่ยอมให้เย่เฉินได้รับบาดเจ็บเพื่อตัวเอง
ในขณะนี้ เย่เฉินถอยห่างจากที่เดิมออกไปหลายเมตรอย่างรวดเร็วในทันที ด้วยความเร็วที่เร็ว ทำให้นินจาทั้งสี่คนตกตะลึงจนตาค้าง!
ตัวของพวกเขาเองก็คือลงมือก่อนได้เปรียบก่อน จากเวลาที่เริ่มต้นเร็วกว่าเย่เฉิน
ที่สำคัญ ในมือพวกเขาทั้งหมดมีคะนุอิที่มีความยาวเกือบหนึ่งเมตร สิ่งนี้ทำให้ระยะการโจมตีของพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย บนพื้นฐานทำให้พวกเขาสามารถพอที่จะได้เปรียบที่ลงมือก่อน และก็เร็วไปหนึ่งก้าว
ตามความเข้าใจของพวกเขา แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ใครจะหนีไปได้ในชั่วพริบตาเดียวนี้
นี่ก็เหมือนกับว่า คนปกติไม่สามารถที่จะหลบกระสุนที่เขายิงมาได้!
แต่ทว่า เย่เฉินดันทำได้!
ในเวลาเดียวกันกับที่เย่เฉินถอยหลังอย่างรวดเร็ว ยันต์ฟ้าร้องก็เก็บอยู่ในกระเป๋าแล้ว ต่อจากนั้น ทั้งมือซ้ายและมือขวาก็มีมีดคุไนโผล่ออกมาสองเล่ม และพุ่งไปในทั้งสี่คนที่อยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว บนท้องฟ้าคนนั้น และคนที่อยู่ข้างหน้าคนนั้น!
เมื่อทั้งสองได้ยินเสียงมีดคุไนพุ่งทะลุทะลวงอากาศ เห็นแสงแวบที่โบยบินด้วยความเร็วสูงอย่างฉับพลัน ต่างก็เตือนซึ่งกันและกันว่า: “ระวัง!”
ต่อจากนั้น ทั้งสองกำลังจะหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ต่างคนต่างก็รู้สึกว่าเจ็บปวดรวดร้าวในหัวใจอย่างฉับพลัน
คนที่ลอยขึ้นไปในอากาศคนนั้น ตกลงลงมาอย่างรวดเร็วในทันที และคนที่พุ่งเข้าหาเย่เฉินก่อนคนนั้น ก็คุกเข่าลงกับพื้นในทันที!
สองที่อยู่ด้านบนทั้งซ้ายและขวานั้น ตกใจกลัวกับสถานการณ์ที่อยู่ข้างหน้า!
ตามที่คาดการณ์ไว้!
มีดคุไนทั้งสอง แทงเข้าที่หลังของทั้งสองตามลำดับ
พิษที่เคลือบอยู่บนใบมีดแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว และทั้งสองคนเสียชีวิตในทันที!
ในเวลานี้ ฟ้าร้องคลุมเครือบนท้องฟ้ายังคงดำเนินต่อไป
ดังนั้น เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับอิโตะ นานาโกะในลานบ้านแห่งนี้ จึงไม่ได้รบกวนคนอื่นในคฤหาสน์
เมื่อเห็นว่าคนทั้งหกคนนี้เสียชีวิตอย่างสมบูรณ์ เย่เฉินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และในขณะนี้ อิโตะ นานาโกะที่อยู่ไม่ไกลจากเขา ก็มองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...