ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1668

“เย่เฉินซัง…”

อิโตะ นานาโกะสะอื้น หมุนล้อรถเข็นด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วเข้ามาหาเย่เฉิน

เย่เฉินเดินไปไม่กี่ก้าวอย่างรวดเร็ว มาถึงตรงหน้าของเธอ และเอ่ยปากถามว่า: “คุณอิโตะ คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

“ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร…”อิโตะ นานาโกะส่ายหน้า ต่อจากนั้น ก็ปิดหน้าร้องไห้อย่างควบคุมไม่หยุด

ในขณะนี้ ความรู้สึกซาบซึ้งใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอไม่ใช่ชีวิตที่รอดพ้นจากความตาย แต่เป็นการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเย่เฉิน นำความประหลาดใจครั้งใหญ่มาให้เธอ

เมื่อเย่เฉินเห็นเธอร้องไห้ราวกับควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ก็อดไม่ได้ยื่นมือออกไป จับหลังมือที่เย็นเฉียบของเธออย่างอ่อนโยน และพูดปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: “คุณอิโตะ หยุดร้องไห้ได้แล้ว ไม่เป็นไรแล้ว”

อิโตะ นานาโกะเช็ดน้ำตา และส่ายหน้าพูดว่า: “ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะเรื่องเมื่อกี้นี้…”

หลังจากที่พูดจบ เธอเงยหน้าขึ้น ไม่ซ่อนเร้นความรักอันลึกซึ้งในดวงตา และถามอย่างสะอื้นว่า: “เย่เฉินซัง ทำไมคุณมาที่เกียวโตได้ล่ะ?”

เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย: “มาทำธุระที่ประเทศญี่ปุ่น มาถึงที่โอซาก้าพอดี คิดว่าโอซาก้าอยู่ใกล้คุณมาก ดังนั้นก็มาเยี่ยมคุณ”

เมื่ออิโตะ นานาโกะได้ยินสิ่งนี้ ความหวานในใจราวกับน้ำตานับไม่ถ้วนก็ละลายไปในทันที

เธอถามอย่างตื่นเต้น: “เย่เฉินซัง คุณ…คุณเป็นเพราะคิดถึงฉัน ดังนั้นจึงมาเยี่ยมฉันเหรอ?”

“เอ่อ…”เย่เฉินถูกเธอถามจนตอบไม่ออก

เดิมทีอยากจะหาข้ออ้างปกปิด แต่จู่ๆก็รู้สึกว่ามาไกลจนถึงที่นี่ การกระทำนี้เป็นคำตอบที่ตรงไปตรงมาที่สุดแล้ว ตัวเองในเวลานี้ ยังจะมีอะไรโกหกได้อีก?

ดังนั้น เขาพยักหน้าเล็กน้อย และพูดอย่างค่อนข้างไม่เป็นธรรมชาติ: “ก็คงจะอย่างงั้น…”

เย่เฉินพยักหน้า พูดอย่างจริงจังว่า: “อันที่จริงแล้วครั้งนี้ที่ฉันมาเยี่ยมคุณ หลักๆคืออยากจะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของคุณให้หายดี คาดไม่ถึงว่าจะเจอกับเรื่องแบบนี้…”

อิโตะ นานาโกะยิ้มอย่างซาบซึ้ง และพูดว่า: “เย่เฉินซัง อาการบาดเจ็บของฉันให้หมอที่ดีที่สุดในประเทศญี่ปุ่นรักษาแล้ว ความหมายของพวกเขาคือ รักษาชีวิตของฉันไว้ได้ก็ยากมากแล้ว ด้วยวิธีทางการแพทย์ที่มีอยู่ เป็นเรื่องยากมากที่จะทำให้ฉันหายดีอีกครั้ง ถ้าหากสามารถทำให้ฉันหลุดพ้นจากรถเข็นได้ภายในเวลาไม่กี่ปี ก็ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์ทางการแพทย์แล้ว”

พูดแล้ว อิโตะ นานาโกะก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง มองเย่เฉินด้วยดวงตาที่เร่าร้อน และพูดอย่างจริงจัง: “เย่เฉินซัง คุณมาเยี่ยมฉันได้ ฉันก็ซาบซึ้งมากแล้ว สิ่งนี้สำคัญกว่าให้ฉันลุกขึ้นยืนใหม่หรือว่าหายดีเหมือนเดิม…”

“คุณไม่รู้หรอกว่า ช่วงนี้ ฉันคิดถึงคุณมากแค่ไหน แม้แต่ฉันก็ไม่อยากที่จะเชื่อเลยว่า ฉันในช่วงเวลาที่นานมานี้ ความหวังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของตัวเองไม่ใช่หายดี แต่เป็นการได้พบกับเย่เฉินซังอีก…”

พูดถึงตอนนี้ อิโตะ นานาโกะรวบรวมความกล้า จับมือของเย่เฉิน และเอ่ยปากพูดอย่างลึกซึ้งว่า: “ขอบคุณนะ เย่เฉินซัง! คุณสามารถปรากฏตัวที่นี่ได้ เป็นความโชคดีของนานาโกะ ถ้านานาโกะสามารถที่จะจับมือกับเย่เฉินซังท่ามกลางหิมะได้สักพัก ก็ไม่มีความเสียใจในชีวิตนี้แล้ว…”

เมื่อเย่เฉินเห็นดวงตาที่อ่อนโยนของเธอ ในใจก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อย เขามองไปที่อิโตะ นานาโกะ และพูดอย่างจริงจังว่า: “นานาโกะ ฉันมีวิธีรักษาคุณให้หายดี ทำให้คุณหายดีเหมือนเดิมอย่างสมบูรณ์!”