ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1672
เย่เฉินหันกลับมา และยิ้มอย่างอ่อนโยน: “วางใจได้ ฉันจะรีบกลับมา”
หลังจากที่พูดจบ เย่เฉินก็ก้าวออกจากห้องนอนของอิโตะ นานาโกะ หายตัวในคืนที่ปกคลุมไปด้วยหิมะอันกว้างใหญ่
...
ท่ามกลางสายลมหิมะ นินจาอิงะคนนั้นที่มาสำรวจพื้นที่ในที่นี้ กำลังวิ่งอย่างสุดกำลังรวดเร็วในตอนกลางคืน
เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วร่างกายเบาราวกับนกนางแอ่น อาศัยความมืดอำพราง ยากที่จะตามรอยได้เหมือนกับภูมิผีจริงๆ
แต่ทว่า ยังไงเขาก็คาดไม่ถึงว่า ข้างหลังของเขา ยังมียอดฝีมือยอดเยี่ยมที่แข็งแกร่งกว่าเขาหนึ่งร้อยเท่าตามอยู่ และยอดฝีมือยอดเยี่ยมคนนี้ ก็คือเย่เฉิน
นินจาอิงะวิ่งอย่างสุดกำลังสองกิโลเมตรโดยไม่หยุด ในที่สุดก็หยุดอยู่ที่ประตูลานบ้านแห่งหนึ่ง ต่อจากนั้นเขามาถึงหน้าประตูลานบ้านที่เรียบง่ายและโบราณ เคาะประตูสี่ครั้งด้วยวิธีการเคาะแรงๆสองครั้งเบาๆสองครั้ง และประตูก็เปิดจากด้านในช่องหนึ่งให้มีเพียงคนหนึ่งคนเอียงกายลอดผ่านเข้าไปได้เท่านั้น
ต่อจากนั้น เขาก็เอียงกายเข้าไปอย่างรวดเร็ว และหายไปอย่างไร้ร่องรอย
และเย่เฉิน ปิดบังลมหายใจกับการเต้นของหัวใจ กระโดดขึ้นไปบนกำแพงรั่วอย่างเงียบๆ และสังเกตสถานการณ์ในลานบ้านนี้อย่างระมัดระวัง
ลานบ้านทั้งหมดไม่ใหญ่เกินไป ลานด้านหน้ามีเนื้อที่มากกว่าสองร้อยตารางเมตร ปลูกไม้ไผ่และต้นสนโบราณ และด้านหลังลานบ้าน เป็นอาคารที่ทำด้วยไม้สองชั้น
นินจาอิงะที่เพิ่งเข้ามา ก็เดินผ่านลานบ้านด้านหน้า และเข้าไปในอาคารสองชั้น
เย่เฉินรู้สึกว่าในอาคารหลังนี้ อย่างน้อยมีคนมากกว่าหกถึงเจ็ดคน ดังนั้นจึงเดินไปตามกำแพงรั่ว และมาถึงที่ตรงหน้าของอาคารหลังนั้นอย่าเงียบๆ
นินจาอีกคนรีบเอ่ยปากถามว่า: “ท่านนินจาใหญ่ งั้นพวกเราจะลงมือฆ่าคนจีนสองนี้เมื่อไหร่?”
หัวหน้าคนนั้นมองดูเวลา และพูดว่า: “รอเดี๋ยว ฉันโทรหาคุณมัตสึโมโตะก่อน”
ในเวลานี้ ซูจือหยูถูกใส่หมวกโม่งสีดำอยู่ก็ต่อสู้ดิ้นรนอย่างรุนแรงขึ้นมา
เพราะถูกคนปิดปาก เธอทำได้เพียงใช้จมูกส่งเสียงครวญคราง และพยายามดึงดูดความสนใจของอีกฝ่าย
หัวหน้านินจาก็ขมวดคิ้ว ถอดหมวกของเธอออกในทันที จ้องมองซูจือหยูที่หน้าซีดเผือดและเต็มไปด้วยความสยดสยอง และถามอย่างเย็นชาว่า: “ทำไม? แกยังมีคำสั่งเสียสุดท้ายอะไรที่จะพูดเหรอ?”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...