เมื่อเสียงของเย่เฉินดังขึ้นอย่างกะทันหัน นินจาที่ได้รับการฝึกมาอย่างดีจำนวนมาก ทั้งหมดต่างก็ตกตะลึงกับเสียงของเขา!
ใครก็คาดไม่ถึงว่า คนที่แอบสะกดรอยได้ดีที่สุดอย่างพวกเขา ก็จะถูกอื่นคนตามมาด้วย!
ที่สำคัญ ก่อนหน้าที่คนคนนี้จะพูด ไม่มีใครรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา!
ท่านนินจาใหญ่อิงะที่เป็นหัวหน้าก็ชักคะนุอิออกมาแทบจะในทันที มองไปรอบๆอย่างระมัดระวัง และถามอย่างประหม่าว่า: “ใครน่ะ?! ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!”
ในเวลานี้เย่เฉินกระโดดลงจากกำแพงรั่ว คนก็พังหน้าต่างเข้ามา ทิ้งเศษแก้วที่แตกเต็มพื้น
ช่วงเวลาที่ซูจือหยูเห็นเย่เฉิน คนทั้งคนราวกับถูกฟ้าผ่า!
เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ในเวลาแบบนี้ยังมีคนมาช่วยตัวเอง ยิ่งอยากไม่เชื่อว่า คนที่มาช่วยตัวเอง จะเป็นผู้ชายจีนที่ตัวเองเจอที่ถนนในโตเกียวคนนั้น!
ที่สำคัญ ตอนนั้นตัวเองยังเพราะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องราวอะไรขึ้นมาก่อน ทำให้เขาขุ่นเคืองใจ!
เย่เฉินในเวลานี้ กำลังยืนตัวตรงอยู่ที่หน้าต่างที่แตก ในสายตาของเธอ เย่เฉินที่อยู่ตรงหน้าไม่เพียงแค่หล่อ แต่ราวกับเป็นพระเจ้าลงมาโปรด!
ลมหนาวที่รุนแรงพัดเข้ามาจากหน้าต่างที่แตก พัดผมและเสื้อผ้าของเย่เฉินจนปลิว ในสายตาของเธอ ก็มีความรู้สึกของการเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ในภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้
เพียงแต่ว่า ความสนใจของเย่เฉินในเวลานี้ ไม่ได้อยู่ที่บนตัวของซูจือหยู
เขาจ้องมองท่านนินจาใหญ่อิงะด้วยสายตาที่เย็นชา และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “ฉันยังคิดว่านินจาประเทศญี่ปุ่นจะมีเกียรติศักดิ์มากแค่ไหน ที่แท้ก็เป็นกลุ่มพวกเสเพล! พวกแกรังแกผู้หญิงประเทศญี่ปุ่นยังพอทนไปได้ รังแกผู้หญิงประเทศจีนของพวกเรา ก็คือรนหาที่ตาย!”
นินจาอีกหลายคนในตระกูลอิงะทยอยถอยหลังไปหลายก้าว แล้วจับจ้องมองเย่เฉินและชักคะนุอิออกมา
พวกเขารู้ว่าเย่เฉินสามารถซ่อนตัวอยู่แถวนี้ได้ตลอดโดยไม่ถูกค้นพบ ต้องมีความแข็งแกร่งเป็นพิเศษอย่างแน่นอน ดังนั้น พวกเขาก็ไม่กล้าบุ่มบ่าม ต่างก็รอการกระทำของท่านนินจาใหญ่อิงะ
ในเวลานี้ท่านนินจาใหญ่อิงะหน้าเขียว!
เขาถูกคนอื่นเรียกว่านินจาใหญ่ ซึ่งหมายถึงนินจาชั้นสูง ไม่ใช่ชื่อของเขา
“รนหาที่ตาย!”
ท่านนินจาใหญ่อิงะโกรธจัดจนผมตั้งชัน!
เขาตะคอก มือทั้งสองจับคะนุอิแน่นในทันที ด้วยพลังมหาศาลพุ่งเข้าไปหาเย่เฉินอย่างรวดเร็ว!
นินจาคนอื่นก็ทยอยลงดาบ พยายามที่จะสับเย่เฉินให้เป็นซอสเนื้อ
เย่เฉินเอือมระอาต่อกลยุทธ์ของนินจาประเทศญี่ปุ่นจริงๆ
ก็เหมือนกลุ่มสุนัขบ้าที่กัดคน กลยุทธ์หลักคือการโจมตีเป็นกลุ่ม
ในสายตาของพวกเขา ถึงยังไงบนคะนุอิก็ถูกทาด้วยสารพิษ ทุกคนก็พุ่งไปโจมตีอย่างหนัก ตราบใดที่มีดาบเล่มหนึ่งบาดผิวของคู่ต่อสู้หนึ่งเซนติเมตร การต่อสู้ในครั้งนี้พวกเขาชนะอย่างแน่นอน
เป็นเวลาหลายพันปี นินจาประเทศญี่ปุ่นได้ใช้เทคนิคดังกล่าวเพื่อเอาชนะคู่ต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วน เรียกได้ว่าทดลองหลายครั้งยังไงก็ไม่พลาด!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...