ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1676
แต่ทว่า
ในครั้งนี้ คนที่พวกเขาพบเจอ คือเย่เฉิน!
ในเวลานี้สีหน้าของเย่เฉินไม่เปลี่ยนแปลง ปลายเท้าถูพื้นเบาๆ เศษกระจกที่แตกเป็นสามเหลี่ยมบนพื้นผืนหนึ่งแผ่นด้วยความเร็วที่เร็วมาก ก็กระเด็นขึ้นมาจากบนพื้นในทันที และพุ่งไปที่ท่านนินจาใหญ่อิงะ!
ในชั่วพริบตาเดียว เย่เฉินก็เตะเศษแก้วอีกแผ่นหนึ่ง และยิงไปในทิศทางเดียวกัน!
ในขณะที่ท่านนินจาใหญ่อิงะบิน ในดวงตาก็เห็นสองสิ่งที่ใสเป็นประกายของการหักเหของสีสัน ราวกับอุกกาบาตสองดวงทั้งหน้าและหลังผ่านขอบเขตการมองเห็นของตัวเองไปในทันที!
เขายังไม่ทันคิดได้ว่าของสิ่งนั้นเป็นอะไรกันแน่ ทันใดนั้นก็รู้สึกเจ็บข้อมือขวาที่ถือคะนุอิอย่างฉับพลัน!
ไม่ถึงชั่วพริบตาเดียว จู่ๆมือซ้ายก็รู้สึกเจ็บปวดแบบเดียวกัน!
ต่อจากนั้น เขาก็รู้สึกว่ามือทั้งสองก็สูญเสียพลังไปครู่หนึ่ง และคะนุอิในมือก็หลุดออกและตกลงบนพื้นในทันที
ในเวลาเดียวกัน ไม่รู้ว่าละอองสีแดงมาจากไหน กระเซ็นสาดใส่บนใบหน้าของเขา…
เมื่อเขาได้กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นในละอองสีแดงนั้น ถึงได้ตระหนักว่า กล้ามเนื้อมือทั้งสองของตัวเอง ถูกแสงที่เหมือนดาวตกทั้งสองตัดขาดแล้ว!
และละอองสีแดงทั้งสองที่พุ่งกระฉูดออกมาใส่ ก็คือละอองเลือดที่พุ่งกระฉูดออกมา จากข้อมือทั้งสองของตัวเอง!
จิตใจของเขาก็หวาดกลัว! ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดแบบนี้ขึ้นได้!
ในขณะนี้ เย่เฉินพุ่งไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน!
เขาคว้าคอของท่านนินจาใหญ่อิงะไว้ทันที ถือโอกาสกระโดดร่างกายที่น้ำหนักห้าสิบกว่ากิโลขึ้นมาในทันที!
ในเวลาเดียวกัน เย่เฉินก็หลบหลีกจากการล้อมรอบร่มโจมตีของคนอื่นๆแล้ว!
กลุ่มนินจาที่เหมือนสุนัขบ้าเหล่านี้ คิดได้ว่าเย่เฉินอาจจะเลือกทางที่จะฝ่าวงล้อมไป แต่พวกเขาก็ไม่มีใครจะคาดคิดว่า เย่เฉินจะเลือกฝ่าวงล้อมทิศทางของท่านนินจาใหญ่อิงะ!
ก้นบึ้งหัวใจของทุกคนก็หวาดผวาอย่างสุดขีด คนจีนคนนี้ มีที่มาจากไหนกันแน่?!
เขา…ทำไมถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้!
ไม่!
ไม่เพียงแต่แข็งแกร่ง!
เหมือนราวกับพระเจ้าชัดๆ!
ท่านนินจาใหญ่อิงะที่พลังแข็งแกร่ง อยู่ภายใต้มือของเขา ก็เสื่อมสภาพเหมือนคนไม่มีทางสู้!
ความสามารถที่ผิดปกติมากขนาดนี้ ถึงได้บดขยี้ต่อท่านนินจาใหญ่อิงะได้โหดเหี้ยมอย่างสมบูรณ์ขนาดนี้?!
ในเวลานี้ เย่เฉินมีสีหน้าเย็นชามาก มุมปากกลับยกขึ้นเย้ยหยันอย่างสุดขั้ว ก็พูดเยาะเย้ยคำต่อคำ: “ที่แท้! นี่ก็แมร่งเรียกว่า! นินจาประเทศญี่ปุ่น! เลื่อมใสมานาน! จริงๆ!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...