ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1678

เย่เฉินแสยะยิ้มพูดว่า: “ตามที่แกพูด ฉันฆ่าคนตามใจชอบสองคน แอบฝังในพื้นหิมะของบ้านแก ก็ไม่ได้มีเจตนาทำร้ายแกและคนในครอบครัวของแกเหรอ?”

ท่านนินจาใหญ่อิงะตกตะลึง เขาที่ต้องการมีชีวิตรอดเป็นอย่างยิ่ง ก็เปิดเผยมัตสึโมโตะ โยชิโตะออกมา: “อันที่จริงพวกเราก็ได้รับมอบหมายไว้วางใจมาคนอื่น คนที่อยากจัดการกับตระกูลอิโตะอย่างแท้จริงคือมัตสึโมโตะ โยชิโตะ ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเราเลย…”

เย่เฉินถามกลับว่า: “ตัวของพวกแกเองก็กำลังช่วยคนชั่วก่อกรรมทำเข็ญอยู่แล้ว ตอนนี้ยังบอกกับฉันว่าไม่มีอะไรเกี่ยวข้อง ความกล้าหาญของนินจาอย่างพวกแก ก็อ่อนหัดขนาดนี้เลยเหรอ?”

ท่านนินจาใหญ่อิงะเก็บกดความอับอายไว้ในใจ และเอ่ยปากพูดว่า: “ฉันเชื่อมั่นในสุภาษิตโบราณในประเทศท่านอยู่อย่างไร้ความหวังดีกว่าตายไป…คุณผู้ชายได้โปรดให้โอกาสด้วย ฉันยินดีที่จะรับใช้คุณ…”

เย่เฉินส่ายหน้า: “รับใช้ฉันเหรอ แกยังมีสิทธิ์ไม่พอ”

พูดแล้ว เขามองไปรอบๆหนึ่งรอบ และพูดอย่างราบเรียบว่า: “พวกแกก็เหมือนกัน เตรียมตัวตายซะ!”

เมื่อท่านนินจาใหญ่อิงะได้ยินสิ่งนี้ ก็ตะคอกด้วยความโกรธมากในทันที: “ลุยพร้อมกันฆ่าเขา! รีบฆ่าเขา! ฆ่าเขาแล้วยังมีโอกาส ไม่อย่างนั้นก็รอตายได้เลย!”

เมื่อทุกคนได้ยิน ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความยำเกรง

พวกเขาก็รู้ดีว่า พลังของเย่เฉินแข็งแกร่งเกินไป ถ้าใช้ความรุนแรงปะทะความรุนแรงกับเขา หรือว่าให้เขาบุกจู่โจมทีละคน ทุกคนต่างก็จะจบเห่ !

วิธีที่ดีที่สุดคือ ก็คือรุมโจมตี ไม่ว่ายังไงก็ตาม พยายามฆ่าด้วยกำลังทั้งหมด สำหรับพวกเขาเหล่านี้จะเหลือรอดสักกี่คน ทั้งหมดก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของแต่ละคน!

ดังนั้น นินจาที่เหลืออีกหกคน แกว่งดาบพุ่งไปทางเย่เฉินอย่างบ้าคลั่ง การแสดงของทุกคนต่างก็น่ากลัวมาก!

ซูจือหยูเห็นผู้คนมากมายโจมตีเย่เฉิน ในใจก็อกสั่นขวัญแขวน!

แต่ทว่า เธอไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมาทั้งนั้น นับประสาอะไรกับพูดเตือนเย่เฉินให้ระวัง เพราะเธอรู้ว่า ตัวเองไม่จำเป็นต้องทำเรื่องที่รบกวนสมาธิของเย่เฉิน

เธอจ้องไปที่เย่เฉินด้วยดวงตาที่ร้อนแรง และบ่นในใจว่า: “วันนี้ ความเป็นความตายของฉัน ทั้งหมดก็ขึ้นอยู่กับผู้ชายที่ยังไม่รู้จักชื่อคนนี้แล้ว!”

ท่านนินจาใหญ่อิงะรู้สึกเจ็บไปทั้งตัว กัดฟันและคร่ำครวญ: “ไอ้โง่! เศษสวะ! ไอ้สารเลว!”

ทันทีที่เสียงลดลง ก็กระอักเลือดและเสียชีวิตกะทันหัน!

หกคนนี้เห็นท่านนินจาใหญ่อิงะถูกพวกเขาฟัน ก็ตกใจจนหน้าซีดเซียว ในขณะนั้น จู่ๆเย่เฉินก็เหวี่ยงศพของท่านนินจาใหญ่อิงะอย่างรุนแรง และเหวี่ยงศพกับดาบทั้งหกเล่มบนร่างกายกระเด็นออกไปด้วยกัน!

นินจาที่เหลืออีกหกคนก็ไม่ทันได้ดึงสติกลับมา รู้สึกเพียงว่าง่ามมือระหว่างนิ้วโป้งและนิ้วชี้สั่น และคะนุอิก็หลุดจากมือไม่เห็น!

คราวนี้ ทั้งหกก็กลัวจนหน้าถอดสี บางคนก็สูญความตั้งใจที่จะต่อสู้ไปทั้งหมด หันหลังก็จะหนี!

ในขณะนี้ เย่เฉินแสยะยิ้ม: “ในเมื่อพวกแกลงมือแล้ว งั้นต่อไปก็ตาฉันบ้างแล้ว!”