ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1680

ซูจือหยูรีบเอ่ยปากถามอย่างรวดเร็ว: “ผู้มีพระคุณ! ไม่ทราบว่าคุณสามารถที่จะให้ฉันยืมโทรศัพท์ใช้หน่อยได้มั้ย ฉันอยากจะโทรหาคนที่บ้าน โทรศัพท์ของฉันถูกพวกเขาโยนทิ้งแล้ว…”

ซูจือหยูบอกว่าจะโทรหาคนที่บ้าน อันที่จริงแล้วอยากจะใช้โอกาสนี้ เอาหมายเลขโทรศัพท์ของเย่เฉิน

ตอนนี้เป็นยุคข้อมูลข่าวสาร ตราบใดที่สามารถได้หมายเลขโทรศัพท์ของอีกฝ่าย ซูจือหยูก็มีวิธีหาข้อมูลส่วนตัวทั้งหมดของอีกฝ่ายได้

แบบนี้ รอหลังจากที่กลับไปในประเทศ ก็สามารถหาผู้มีพระคุณคนนี้เจอนี้แล้ว

เย่เฉินรู้ทันลูกไม้ของอีกฝ่าย แสยะยิ้ม และพูดว่า: “ขอโทษด้วย โทรศัพท์เป็นของใช้ส่วนตัว ฉันเลยให้ยืมไม่ได้”

หลังจากที่พูดจบ เขายื่นมือไปหยิบโทรศัพท์บนตัวของนินจาคนหนึ่งออกมาหนึ่งเครื่อง แล้วโยนให้ซูจือหยู: “นี่ ใช้เครื่องนี้ โทรหาคนที่บ้านของเธอ บอกสถานที่กับพวกเขา ให้พวกเขารีบส่งคนมารับพวกเธอ”

ซูจือหยูนิ่งอึ้งไปสักครู่ ไม่ทันได้รับโทรศัพท์ไว้ โทรศัพท์ก็กระแทกไปบนขาของเธอ ในใจของเธอรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมา ก็ทำได้เพียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และพูดอย่างซาบซึ้งว่า: “ขอบคุณผู้มีพระคุณ!”

เย่เฉินก็ค้นดูร่างกายของนินจาคนนั้นอีก ค้นหากระเป๋าเงินส่วนตัวบางมากออกมา ข้างในนอกเหนือจากมีบัตรประชาชนของคนคนนี้แล้ว ยังมีธนบัตรอีกห้าหมื่นเยน

อัตราแลกเปลี่ยนปัจจุบัน หนึ่งหมื่นเยนสามารถแลกเปลี่ยนได้หกร้อยกว่าหยวน แม้ว่าห้าหมื่นเยนจะไม่มาก แต่ก็เพียงพอที่พวกเขาจะหาที่พักรอไม่กี่ชั่วโมงรอคนที่บ้านของพวกเขามารับพวกเขาแล้ว

แม้ว่าสถานการณ์จะแย่มาก ห้าหมื่นเยนก็เพียงพอให้พวกเขาขึ้นรถไฟกลับไปโตเกียว

ดังนั้น เย่เฉินก็ยื่นเงินให้กับซูจือหยู และเอ่ยปากพูดว่า: “เงินเธอรับไว้ รีบออกไปกับพี่ชายเธอเถอะ”

ในใจของซูจือหยูค่อนข้างลังเล

เธอไม่อยากจากไปแบบนี้เลยจริงๆ

ซูจือเฟยก็โค้งคำนับอยู่ข้างๆ: “ผู้มีพระคุณ ขอบคุณมาก!”

เย่เฉินโบกมือ: “เอาล่ะ ไปเถอะ เดี๋ยวฉันยังมีธุระ ไม่มีเวลาไม่พูดจาเกรงใจกับพวกเธออยู่ที่นี่”

ซูจือหยูค่อนข้างกระอักกระอ่วน ทำได้เพียงพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า: “ขอโทษด้วยผู้มีพระคุณ ทำให้ธุระของคุณล่าช้า…”

ซูจือหยูมองไปที่เย่เฉิน กัดริมฝีปากล่าง อยากพูดอะไร แต่ในที่สุดก็ล้มเลิก

เธอกับซูจือเฟยเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาถึงที่หน้าบันไดที่ทำด้วยไม้ของชั้นสอง ถึงได้ดึงสติกลับมาอย่างกะทันหัน สองมือประสานคารวะให้เย่เฉิน และพูดด้วยความอาลัยอาวรณ์มากและความเคร่งขรึมเป็นอย่างมากว่า: “ผู้มีพระคุณ ถ้าในอนาคตยังมีวาสนาต่อกัน พวกเราค่อยพบกันในยุทธภพ!”

เย่เฉินไม่เงยหน้า และพูดอย่างเย็นชาว่า: “ไม่มีทางได้พบกันอีกแล้ว”