โตเกียว ณ เวลานี้
ยังคงมีความวุ่นวายเหมือนเดิม
กรมตำรวจนครบาลของโตเกียวโดนบีบจนใกล้จะเป็นบ้าแล้ว
อย่างแรกคือพี่น้องตระกูลซูโดนลักพาตัว มีคนโดนฆ่าไปสิบกว่าคน จากนั้นตระกูลทากาฮาชิก็พบศพโดนแช่แข็งหลายศพ หลังจากนั้น ลูกชายของทากาฮาชิมาจิโดนเผาทั้งเป็นในรถยนต์!
เรื่องเหล่านี้ ถ้าเกิดเรื่องใดเรื่องหนึ่งขึ้นมา ก็ถือได้ว่าเป็นคดีอาชญากรรมใหญ่ๆประจำปีเลย
แต่ว่า ในช่วงเวลาสั้นๆ ก็เกิดเรื่องพวกนี้อย่างต่อเนื่องที่โตเกียว!
และเรื่องเหล่านี้ ก็มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลใหญ่ๆชั้นแนวหน้าทั้งหมด
นี่มันเป็นการหักหน้ากรมตำรวจนครบาลโตเกียว จากนั้นก็เอาเข็มขัดฟาดหน้าของตำรวจซ้ำแล้วซ้ำเหล่า!
เรื่องที่หักหน้าตำรวจมากที่สุดคือ จนถึงตอนนี้ตำรวจนครบาลของโตเกียวยังหาเบาะแสอะไรไม่ได้เลย
ไอ้สวะอย่างพวกเขาค้นหาทั่วโตเกียวจนแทบพลิกแผ่นดิน แต่ก็ยังหาเบาะแสของพี่น้องตระกูลซูไม่ได้แม้แต่นิดเดียว พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนทำเรื่องนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะไปหาคนได้ที่ไหน
ดังนั้น ตำรวจทั้งหมดในกรมตำรวจนครบาลของโตเกียววุ่นวายไปหมด
ซูโสว่เต้ากำลังจะหมดความอดทนแล้ว
ลูกชายและลูกสาวของตัวเอง จนถึงตอนนี้ยังไม่รู้ชะตากรรมเลย ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่ไหมและไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหนด้วย และตัวเองยังต้องมารอตำรวจโง่ๆพวกนี้ในกรมตำรวจนครบาลโตเกียว สำหรับเขามันเป็นความทรมานมากๆ!
ในขณะที่เขากำลังจะติดต่อกระทรวงการต่างประเทศญี่ปุ่น ทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเหตุการณ์ครั้งใหญ่ทางการทูต จู่ๆก็มีเบอร์โทรศัพท์ของญี่ปุ่นโทรมาหาเขา
เขารับสายด้วยความสงสัย จากนั้นเขาก็ได้ยินน้ำเสียงของซูจือหยู:"คุณพ่อ ฉันเอง! จือหยู!"
"ลูกของเขาโดนลักพาตัวและอยู่เกียวโตที่อยู่ห่างออกไปตั้งหลายร้อยกิโลเมตร!
"ตำรวจโง่ๆอย่างพวกเขา ฉันอยากจะใช้มีด สลักคำว่าไอ้โง่ไว้บนหน้าของพวกเขา!"
อย่างไรก็ตาม ซูโสว่เต้ารู้ตัวดี ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาโกรธ ดังนั้นเขาก็เลยถาม:"คุณจะให้ฉันทำยังไง?"
ซูจือหยูพูด:"คุณพ่อ คุณอย่าพึ่งบอกเรื่องนี้กับคนของกรมตำรวจนครบาลโตเกียว ฉันสงสัยความสามารถของพวกเขา และพวกเขาอาจจะทำให้ข้อมูลรั่วไหล ดังนั้นฉันอยากจะให้คุณพ่อส่งคนของตระกูลเรามารับฉันกับพี่ชายที่เกียวโต"
ซูโสว่เต้ารีบตอบทันที:"ได้!"
ซูจือหยูพูดอีกครั้ง:"คุณพ่อ! ยังมีอีกเรื่อง คนที่ลักพาตัวพวกเรา คือมัตสึโมโตะโยชิโตะที่อยู่ในโตเกียว! เขาอยากจะฆ่าพวกเรา จากนั้นก็โยนความผิดให้นางาฮิโกะอิโตะ ดังนั้นเขาก็เลยลักพาตัวพวกเรามาที่เกียวโต!"
"อะไรนะ?!"น้ำเสียงซูโสว่เต้าเย็นชาขึ้นมาทันที:"คือเขานี่เอง?!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...