ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1696
ทานากะซังถอนหายใจและหันหน้าไปพูดกับคนขับ:"พี่ยามาโมโตะ เดี๋ยวพวกเรากระโดดด้วยกัน!"
คนขับเช็ดเหงื่อเย็นที่ไหลลงมา พยักหน้าและพูด:"ได้ ! ฉันจะกระโดดตามพวกคุณสองคน!"
ในเวลานี้ นินจาสองคนของนางาฮิโกะอิโตะ ได้ต่อสู้จนใกล้จะตายแล้ว!
เมื่อเห็นว่านินจาสองคนนั้นอาจจะถูกอีกฝ่ายฆ่าได้ทุกเมื่อ ทานากะซังรีบตะโกนทันที:"ท่านประธาน พี่ยามาโมโตะ! ออกไปตอนนี้เลย!"
นางาฮิโกะอิโตะรีบผลักประตูรถยนต์อีกด้านหนึ่งพร้อมกับเขา ในเวลานี้ คนขับก็ผลักประตูรถยนต์ออกและกำลังจะลงจากรถยนต์
แต่ด้านของคนขับรถยนต์อยู่ตรงหน้าของนินจาตระกูลอิงะพอดี หนึ่งในนินจาเห็นคนขับกำลังจะลงจากรถยนต์ นินจาคนนั้นก็รีบพุ่งเข้ามาและใช้มีดแทงเข้าไปที่หัวใจของคนขับทันที!
หลังจากที่มีดคะนุอิที่คมกริดแทงเข้าไปที่ร่างกายของคนขับแล้ว ปลายมีดก็แทงทะลุประตูอันแข็งแรงของรถยนต์โรลส์รอยซ์
คนขับคนนั้นเสียชีวิตทันที!
นางาฮิโกะอิโตะมองเห็นคนขับถูกฆ่าจนเสียชีวิตจากอีกฝั่งของรถยนต์ เขาตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ และขาทั้งสองข้างของเขาก็อ่อนแรง
ถึงแม้เขาจะเป็นคนที่มากประสบการณ์ในด้านธุรกิจ แต่ประสบการณ์อันตรายแบบนี้เขาพึ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก และจิตใจของเขาก็เกิดความประหม่าและหวาดกลัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เมื่อเขาอายุยิ่งเยอะ ความกล้าหาญของเขาก็ยิ่งลดลง ดังนั้นนางาฮิโกะอิโตะตกใจกลัวจนทรุดตัวลงไปที่พื้น เขาไม่สามารถปีนข้ามรั้วกั้นที่มีความสูงเพียงแค่หนึ่งเมตรได้
ในเวลานี้ นินจาที่พึ่งฆ่าคนขับ จู่ๆก็สังเกตเห็นนางาฮิโกะอิโตะกับทานากะซังหนีออกมาจากรถยนต์ ดูเหมือนพวกเขาจะกระโดดลงจากสะพานข้าม เขารีบตะโกนทันที:"เร็วๆ! นางาฮิโกะอิโตะกำลังจะหนี!"
ทานากะซังพยักหน้า ใช้กำลังในมือมากขึ้น และผลักนางาฮิโกะอิโตะลงไป
หลังจากนั้น เขาก็ปืนข้ามรั้วกั้นอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่ามีดคะนุอิของนินจาเหล่านั้นจะฟันถูกตัวเอง เขารีบกระโดดตามนางาฮิโกะอิโตะ กระโดดจากสะพานข้ามทันที!
ทั้งสองคนกระโดดตามกัน กระโดดจากสะพานข้ามที่มีความสูงสิบกว่าเมตร
ในเวลานี้ นางาฮิโกะอิโตะหวังว่าจะมีรถบรรทุกสินค้าประเภทนิ่มๆมาเต็มคันวิ่งผ่านและรองรับร่างกายของเขา
แต่น่าเสียดาย ด้านล่างไม่มีอะไรเลย นอกจากถนนลาดยางที่แข็งๆ...
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...