เนื่องจากภรรยาคนปัจจุบันไม่ชอบลูกชายคนโตของมัตสึโมโตะโยชิโตะ หลังจากที่เขาแต่งงานกับภรรยาคนปัจจุบัน มัตสึโมโตะโยชิโตะก็ไล่ลูกชายคนโตออกจากบ้านไปอยู่กับภรรยาคนเก่า
หลังจากนั้น ภรรยาคนปัจจุบันของมัตสึโมโตะโยชิโตะก็ให้กำเนิดลูกชายและลูกสาว ทำให้หลายปีที่ผ่านมา เขานึกถึงลูกชายคนโตกับภรรยาคนเก่าน้อยมาก
แต่ตอนนี้ มัตสึโมโตะโยชิโตะนึกถึงภรรยาคนเก่าและลูกชายคนโตทันที และในที่สุดเขาก็รู้สึกสบายใจเล็กน้อย
อย่างน้อย หลังจากที่ตัวเองตายไป สายเลือดของตระกูลมัตสึโมโตะก็ไม่ได้หมดไปในคืนนี้
ลูกชายคนโตของตัวเอง จะเป็นผู้สืบทอดสายเลือดของตระกูลมัตสึโมโตะต่อไป
สำหรับมัตสึโมโตะโยชิโตะในตอนนี้ ไม่มีอะไรที่ทำให้เขาดีใจและโชคดีเท่ากับเรื่องนี้อีกแล้ว
ผู้หญิงของตระกูลซูที่อยู่ตรงหน้าเขา ดูเหมือนเธอจะมองความคิดของเขาออก
ผู้หญิงคนนั้นยิ้มอย่างเยาะเย้ย และพูดกับมัตสึโมโตะโยชิโตะว่า:"คุณมัตสึโมโตะ ได้ข่าวว่าคุณยังมีลูกชายอีกหนึ่งคนใช่ไหม?"
มัตสึโมโตะโยชิโตะตกใจมากๆและพูดทันที:"ฉันไม่มี! คุณฟังเรื่องนี้มาจากไหน? มันเป็นไปได้ยังไง!"
ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะ:"ทุกคนต่างเป็นผู้ใหญ่ คำโกหกโง่ๆแบบนี้ คุณไม่จำเป็นต้องพูดออกมาให้ตัวเองขายขี้หน้า"
เมื่อพูดจบ เธอก็พูดอย่างเย็นชา:"ลูกชายคนโตของคุณชื่อมัตสึโมโตะทาโร หลังจากที่คุณไล่เขาออกจากบ้าน เขาก็เปลี่ยนนามสกุล และใช้นามสกุลของภรรยาเก่าของคุณ และเขาก็เปลี่ยนชื่อเป็นคูโรซาวะโชตะ ตอนนี้อายุสิบสองปี พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ที่จังหวัดยามานาชิที่อยู่ไม่ไกลจากโตเกียว คุณคิดว่าฉันพูดถูกไหม?"
เมื่อมัตสึโมโตะโยชิโตะได้ยินคำพูดของเธอ เขาอึ้งเหมือนโดนฟ้าผ่า
ผ่านไปชั่วครู่ น้ำตาก็ไหลเต็มหน้าของเขา เขาตัวสั่นและคุกเข่าลงพื้น อ้อนวอนอย่างขมขื่นว่า:"ฉันขอร้องละ อย่าฆ่าลูกชายของฉันเลย ฉันเหลือเพียงลูกชายคนสุดท้ายแล้ว ถ้าเขาตายจริงๆ สายเลือดของตระกูลมัตสึโมโตะก็จะหมดไป ได้โปรดเหลือสายเลือดสุดท้ายของตระกูลมัตสึโมโตะได้ไหม! ฉันคุกเข่าคำนับให้คุณก็ได้!"
ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างเย็นชา:"นี่คือผลลัพธ์ที่คุณคิดร้ายต่อตระกูลซูและทำให้ตระกูลซูโกรธ!"
น้ำตาของมัตสึโมโตะโยชิโตะไหลลงมาทันที และน้ำตาของเขาก็เป็นสีเลือด ทำให้ใบหน้าของเขาดูน่าเวทนามากๆ
เขาในเวลานี้กลายเป็นคนที่หมดอาลัยตายอยากแล้ว เขาพูดพึมพำ:"ฆ่าฉันเถอะ ฆ่าฉันเดี๋ยวนี้เลย!"
ผู้หญิงคนนั้นก็พยักหน้า หยิบหยกสีขาวที่เกาะสลักเป็นเมล็ดทานตะวันออกมาจากกระเป๋าและพูดเบาๆ:"มัตสึโมโตะโยชิโตะ ก่อนที่คุณจะตาย ฉันหวังว่าคุณจะจำชื่อของฉันไว้ ฉันชื่อซูรั่วหลี!"
เมื่อพูดจบ เธอก็สะบัดมือ หยกสีขาวที่เกาะสลักเป็นเมล็ดทานตะวันก็พุ่งออกไป
ผ่านไปหนึ่งวินาที ระหว่างคิ้วของมัตสึโมโตะโยชิโตะก็มีรูเล็กๆที่มีเลือดปรากฏขึ้น มีเสียงตูมดังขึ้น เขาก็ล่มลงกับพื้นและเสียชีวิตทันที!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...