ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1701
ในเวลานี้ ณ กรมตำรวจนครบาลโตเกียว
ผู้กำกับใหญ่หลังจากรู้ว่านางาฮิโกะ อิโตะถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลแล้วและไม่ได้มีอันตรายถึงชีวิต ก็ค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
เขาหยิบบุหรี่ออกมาและเคาะมันลงบนที่เขี่ยเพื่อให้ยาสูบแน่นขึ้น จากนั้นจึงหยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดบุหรี่และสูบอัดมันเข้าลึก
ครู่ต่อมา เขาถึงค่อยถอนหายใจ "ไอ้หยา เห็นทีวันอันแปลกประหลาดนี้สุดท้ายก็กำลังจะจบลงแล้ว..."
คนที่อยู่ข้างๆรีบพูดขึ้นว่า “ผู้กำกับใหญ่ ยังไม่พบพี่น้องตระกูลซู…”
ผู้กำกับใหญ่พูดอย่างโมโหขึ้นมาทันที “นายช่วยสร้างความรำคาญใช้ฉันน้อยๆหน่อยได้ไหม? ตอนนี้พี่น้องตระกูลซูยังคงอยู่ในสภาพไม่รู้เป็นหรือตาย!”
พูดไป เขาก็เอ่ยเสริมขึ้นมาอีกประโยค “ไม่รู้เป็นหรือตายความหมายก็คือยังไม่รู้ว่าเป็นหรือว่าตาย อย่างน้อยก็ยังไม่สามารถยืนยันได้ว่าตายไปแล้ว คืนนี้คำขอของฉันง่ายมาก แต่อย่ามาบอกว่ามีใครตายกับฉัน แค่นี้ฉันก็พอใจแล้ว ส่วนที่เหลือ ค่อยว่ากันพรุ่งนี้!”
คนข้างๆ รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็วและพูดว่า “ผู้กำกับใหญ่ คุณก็ลำบากมาทั้งวันทั้งคืนแล้ว คุณรีบกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ”
"อืม" ผู้กำกับใหญ่ดูดบุหรี่และเอ่ย "อยากกลับบ้านไปพักผ่อนดีๆแล้ว"
ขณะที่กำลังจะออกจากกรมตำรวจ จู่ๆ ก็มีคนวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกและโพล่งออกมาว่า “ผู้กำกับใหญ่ ผู้กำกับใหญ่! เกิดเรื่องใหญ่แล้วผู้กำกับใหญ่!”
ผู้กำกับใหญ่ใกล้จะเป็นบ้า เขาโพล่งถามออกไป "เกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว?!"
อีกฝ่ายเอ่ยหอบขึ้นมา "เป็นมัตสึ...มัตสึโมโตะ...ตระกูลมัตสึโมโตะเกิดเรื่องขึ้นแล้ว!"
ก่อนที่เขาจะพูดจบ ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท จากนั้นก็หมดสติไป
...
ในเวลาเดียวกัน ณ เมืองโบราณเกียวโต
เย่เฉินและอิโตะ นานาโกะ เดินไปบนหิมะมาสักพักหนึ่งแล้ว
ในระหว่างนั้น อิโตะ นานาโกะบอกกับเย่เฉิน ว่าตั้งแต่ที่ตนได้รับบาดเจ็บและมาที่เกียวโตเพื่อพักฟื้น เธอก็อยู่ในคฤหาสน์มาตลอดและไม่เคยออกไปไหนเลย ดังนั้นจึงคิดอยากออกไปเดินเล่นอย่างมาก
ดังนั้น เย่เฉินจึงพาเธอปีนขึ้นไปบนกำแพงอย่างเงียบๆ และออกจากคฤหาสน์ของตระกูลอิโตะ ทั้งสองเดินจับมือกันบนถนนในเกียวโต
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...